“ღირდა აფეთქებად? პატიმრობად? ოჯახის დატერორებად? პუტინისგან, ლუკაშენკოსგან ძებნად? – ღირდა” – გივი თარგამაძე

ყოფილი მაღალჩინოსანი, გივი თარგამაძე:

ალბათ, ღირს, სწორად წითელ პარასკევს, მაქსიმალური მწუხარების და ერთდროულად, გარდაუვალი აღდგომის მოლოდინის, ცრურწმენებითა და ტრადიციებით გაჯერებულ ამ მისტიურ, საკრალურ დღეს გითხრათ ორიოდ სიტყვა ჩემს მოქმედებებსა და მიზნებზე, რადგან კითხვები – რას აპირებ, რატომ გაქვს პაუზები, რატომ იკარგები – საკმაოდ ხშირად მესმის.
ვაპირებ, როგორც ყოველთვის ჩემი ცხოვრების მთელს მანძილზე, ყველა მონაკვეთზე, ბრძოლას. უფრო სწორად, კი არ ვაპირებ აწი, უკვე ვახორციელებ, ვიბრძვი. ისე, როგორც ვიცი და როგორც მიმაჩნია სწორად ამ ეტაპზე. შესაძლოა, ეს არ ჩანს. ან, ჩანს, მაგრამ, არასაკმარისად. ამ მონაკვეთზე, მჯერა, ასეა სწორი. მოთმინებით, ბევრი რუტინული შრომით, დისციპლინით, მეთოდურობით. ასეთ შრომას მოაქვს შედეგი. ამიტომ, ვჩნდები გამოზომილად. არ მინდა, გადაგღალოთ, თავი მოგაბეზროთ, საზოგადოებასთან ჩემს ურთიერთობაში დაინახოთ საუბარი საუბრისთვის, შეიგრძონოთ წყალი, დარჩეს სიცარიელეები. მინდა, ყველა ურთიერთობისას ხედავდეთ მის მიღმა შრომას. ემოციები და ჟინი აუცილებელია, მაგრამ, თავის დროზე. ეხლა მშვიდად შრომა უპრიანი მგონია.
მინდა, გჯეროდეთ – შესაძლებლობების ზღვარზე გავივლი. მჯერა, შესაძლებლობები ცოტა არ მაქვს და ყველა უნდა გამოვიყენო, არცერთი გამოვტოვო. ასეთი შრომა მაქსიმალურ კონცენტრირებას მოითხოვს და ამას ვახერხებ. მიხარია თქვენგან ყველა შექება, მხარდაჭერა. ეს წონასწორობას მინარჩუნებს. ყოველ დილით, სარკეში რომ ვიყურები, ერთი სიტყვა მაქვს თავში – ბრძოლა. ერთი სამშობლო მაქვს, რომელიც უზომოდ მიყვარს და რომლისგანაც ერთი ამოსუნთქვაღა დამიტოვეს. ერთი ოჯახი მყავს – დიდი და პატარა, ერთი ნინა, ორი ქალიშვილი. ამიტომ – ბრძოლა. ღირს ამად? ყოველთვის. ღირდა აფეთქებად? პატიმრობად? ოჯახის დატერორებად? პუტინისგან, ლუკაშენკოსგან ძებნად? ღირდა. ღირს მუდმივ რისკად? – ღირს. წითელი პარასკევია და დღეს ყველაზე ადვილი გასააზრებელია – ღირდა და ღირს. გავიმარჯვებთ? გარდაუვლად. ისევე, როგორც კვირას გარდაუვლად ვიზეიმებთ აღდგომას.