“ეგ იგივე იქნება, მკვდარს მაკიაჟი რომ გავუკეთეთო, – სიურრეალიზმის აჩრდილი დადის თბილისის მასივებში” – ალეკო შუღლაძე

მწერალი, ალეკო შუღლაძე:

“ბინის პატრონმა ქალმა კორესპონდენტი შეიპატიჟა: შემოდით, შემოდითო!

მისაღებში შევიდნენ, უფრო სწორად, იმ სივრცეში, რაც მისაღებისგან იყო დარჩენილი. თავიდან მეგონა, ოპერატორი ადრე გაი რიჩისთან მუშაობდა, მაგრამ მერე მივხვდი, რაღაც ნანგრევებს ეჯახებოდა.

– მაინც რით ხართ უკმაყოფილო, უფრო დაწვრილებით ვერ გვეტყვითო? – საქართველოში ეს შეიძლება რესპონდენტსაც ეკითხა ჟურნალისტისთვის, მაგრამ აქ სტანდარტულ პროტოკოლს მისდევდნენ.

პატრონმა პასუხად ჭერში აიხედა, ყველამ ჭერში ავიხედეთ…

ნაპრალი და დამსკდარი ბიაზი კი არა, ბინას ჭერი არ ჰქონდა: რაღაც არმატურები და ბალკები ჩანდა, ოპერატორმა დაზუმა და ზემოთა მეზობლის ოთახი გამოჩნდა, თვითონ მეზობელი ქალი, რომელიც წვრილ არმატურებზე იდგა ფეხებშეტყუპებული და ზემოდან დაგვცქეროდა… ეგრევე ჩამოგვძახა: დიდხანს გადაიღებთ კიდევ, კაბაში შემცივდაო.

ამ დროს გვერდითა მეზობლის ხმა გაისმა:

– როზა, ძვირფასო, ერთი წამით აქ მოდიო.

როზა მივიდა, კედლის ნაპრალში ხელი გაყო და იქ ჭიქა გამოართვა მეზობელს, შემოიტანა, ცხელი ესხა რაღაც, ორთქლი ასდიოდა, ალბათ ყავა.

– ჰკითხე ერთი, მაგასაც ხომ არ უნდაო? – გამოსძახა მეზობელმა.

ახლა კი მოისმინეთ, რა იკითხა კორესპონდენტმა:

– ან ბინაში რემონტის გაკეთება არ გიცდიათო?

და აი, როზას პასუხი, რომელიც ჩემს საყვარელ ფრთიან ფრაზად იქცა:

– ეგ იგივე იქნება, მკვდარს მაკიაჟი რომ გავუკეთეთო.

სიურრეალიზმის აჩრდილი დადის თბილისის მასივებში.”