“არ ვიცნობდი ასეთ სასტიკს და არაადამიანურს, თორემ…” – ასრულებს, თუ არა, ივანიშვილი რუსულ დაკვეთას? – ბესელია

პოლიტიკოსი, ეკა ბესელია, “ფურმულასთან” ბიძინა ივანიშვილზე საუბრობს და ამბობს:

“არ ვიცნობდი მე ივანიშვილს ასეთ სასტიკს და არაადამიანურს, თორემ, ვერ გავუძლებდი მე 7 და 8 წელი მის გვერდით მუშაობას. სულ მორალისტობდა და ასე ვხედავდი. როცა დავინახე, რომ გადავიდა იმ წითელ ხაზს, რომლის შემდეგ ადამიანი იღებ გადაყვწტილებას, ამას მიიღებ, თუ არ მიიღებ – მაშინ მე ვთქვი, წავედი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ მთავარი საყრდენი პარტიის აღარ არსებობდა.

ამ გადასახედიდან, ჩემი დასკვნები ისეთია, მე თვითონაც მაშინებს, აღარ მაქვს იმის განცდა, რომ ვერ ხვდება, არა აქვს გააზრებული, არაა ის იმ მასშტაბის ადმაიანი, ამას ვერ ხვდებოდეს, ვალდებულებას დაემსგავსა, ვიღაცას რომ გინდა აჩვენო, გინდა მიუძღვნა საჩუქრად, თორემ, ის რომ ის ამას ვერ ხვდება, ეს არ არის.

პასუხი, თუ შემიძლია გამოვიცნო, როცა მოვა ამის დრო, იტყვის, მე რა შუაში ვარ, კაცო, აგერ, მე არ ვიყავი ოფიციალურ პოზიციაზე, ეს ამათი გაკეთებულია. ეს იქნება მისი პოზიცია, როცა ეს ყველაფერი ჩამოინგრევა და გაწყდება. ხომ ხედავს, ესმის, ყველა ბრალდების ხაზი მისკენ მიემართება, მაგრამ არ ცდილობს შეჩერებას. თორემ, რა უნდა ამის გაჩერებას?“

კითხვას, ხომ არ სცდება ეს პროცესი შიდა დაპირისპირებას და ხომ არ ჩანს რუსული პოლიტიკის პირდაპირი დაკვეთა? – ეკა ბესელია, ასე პასუხობს:

სულ ვერიდებოდი ამგვარი დასკვნების გაკეთებას, არ მინდოდა ამის დაშვება ბოლომდე, მაგრამ უკვე სხვა განცდა აღარ მაქვს. ეს გაცდა სიყმაწვილის, ცელქობის, უმწიფრობის, შეცდომების ფაზას, როცა ერთი ადამიანის ისტორიას ებმის ქვეყნის იმიჯი, ქვეყნის გარედან უყურებენ ამ ველურ, გაუგებარ ქცევებს… ამ ქვეყნის ხვალინდელი დღე რაღაცნაირად სასწორზე დაიდო, ევროპარლამენტარების ციხეში არ შეშვება, პასკვილები – მთლიან სურათს რასაც ვუყურებ – ეს არ არის ქვეყნის შიდა პოლიტიკური პროცესი.

ნუ დაგვავიწყდება, ყველაზე სახიფათო პროცესი იყო ის ჩანაწერების სკანდალი, რომელიც აფეთქდა, ათასობით ადამიანის უკანონოდ მოსმენა და ხელისგულზე დაიდო, რომ ამ პატარა, ოკუპირებულ ქვეყანაში, შენ გაქვს ისეთი სურათი, რომ შენ მეზობელს, ვისაც კი შეიძლება ჰქონდეს რაიმე ინტერესი, ნებისმიერ ადამიანზე ზეწოლის და ზეგავლენის ბერკეტს აძლევ ხელისგულზე, ამის შემდეგ ახლა რასაც ვუყურებთ, ამაზე დიდი ვერაგობა მე ვერ წარმომიდგენია. ძალიან ცუდი დასკვნებისკენ მიდის ეს პროცესი.

გამოწვევა ახლა არის ჩვენი, როგორც საზოგადოების, გავიგე, რომ ასე იქცევიან, ხელისგულზე დევს უკვე, თვალები უნდა გაახილო და სახელი უნდა დაარქვა ადამიანმა – ჩვენ რას ვაკეთებთ? ვუყურებთ როგორ გვენგრევა თავზე ყველაფერი, შეშლილ რეჟიმში გვამყოფებენ და ვინ? ვინ? ვისაც ვუყურებთ ესენი, ხო? მე მგონია, ამას უნდა გადალახვა და ადეკვატური პასუხი.

სახელ და გვარს თუ აქვს მნიშვნელობა როდესაც უსამართლო ქცევას ადევნებ თვალს და თუ გულგრილი რჩები, ესე იგი, ის ღირებულება არ არის შენთვის შინაგანად ახლობელი, თორემ, კობახიძეა, ღარიბაშვილი, თუ სააკაშვილი, რა მნიშვნელობა აქვს? ვის მიმართაც იქცევიან სადისტურად და ველურად, თუ შინაგანად პროტესტი არ გექნება, საკუთარ თავში უნდა ეძებო პრობლემა.”