“საპროტესტო საზოგადოების დაკვეთაა ივანიშვილის წინააღმდეგ ერთიანობა” – ვახო სანაია

ჟურნალისტი, ვახო სანაია:

საპროტესტო საზოგადოების დაკვეთაა ბიძინა ივანიშვილის წინააღმდეგ ერთიანობა. ერთიანი ფრონტი. გაერთიანება.

სანამ პირველი აბზაცის მერე კომენტარის დაწერას იფიქრებთ, დანარჩენიც წაიკითხეთ და მერე ქენით ეგ 🙂

გაერთიანება არ ნიშნავს მაინცდამაინც სადმე ერთ სიაში ჩაწერას (ეს ცალკე საკითხია, რა კონფიგურაცია ჯობია არჩევნებისთვის, რომელიც ჯერ მოსაპოვებელია. ამაზე არაა ეს სტატუსი). ერთიანობა ნიშნავს რაღაც საქმის ერთად კეთებას, ძლიერ კოორდინაციას.

არც ერთ პარტიას არ ეხატება გულზე მეორე პარტია; არც ერთ ლიდერს არ ევასება მეორე. არგუმენტები ოხრადაა ყველა მიმართულებით.

საზოგადოებრივ ჯგუფებს არ ევასებათ პარტიები; პარტიებს გაუცხოება აქვთ საზოგადოებრივ ჯგუფებთან.

აგერ 2024 წლის 28 ნოემბრამდე ქოცი სტაჟიან ოპოზიციონერს რომ ეტყვის, შენ გაჩუმდიო, პასუხს რომ მიიღებს, რად უნდა ამას დიდი გამოცნობა; ან ეს ოპოზიციონერი რომ ეტყვის, შენ სად იყავი, მე რომ ვიბრძოდიო, აქედანაც წამოაძახებს ძველ ამბებს. არც ესაა ძნელი გამოსაცნობი. ასე დაუსრულებლად არსებობს ერთმანეთის მიმართ პრეტენზიები. თან გარკვეულწილად ყველა მართალია და თან გარკვეულწილად ყველა მტყუანი. უაზრობაა ერთ ბრძოლაში ვიყოთ და სამიზნედ ერთმანეთი გვყავდეს. ყველაზე არაპრაგმატული მიდგომაა. მოდი ჯერ ბიძინა მოვიცილოთ და მერე სამართლიან არჩევნებში გავარკვიოთ, ვინ რა დოზით უნდა ხალხს. იყოს ერთმანეთის კრიტიკა, მაგრამ არა ისეთი ქმედებები, რომელიც ორგანიზებულობას დაანგრევს.

პროტესტი ჰორიზონტალურია და ეს კარგია, მაგრამ ორგანიზებულობა აუცილებელია. ეს კი მხოლოდ კოორდინაციითა და შეთანხმებებით მიიღწევა.

მე, როგორც ერთ მოქალაქეს, მაგრად მკიდია, ვის ვინ ევასება ან არ ევასება. ქვეყანა მიაქვთ რუსებს – ახლა ჩემი ამოცანაა, რომ ეს არ მოხდეს.

ამიტომ : როცა პასუხისმგებლობას იღებთ რაღაცაზე, ამ პასუხისმგებლობის შემადგენელი ნაწილია, არ დააზიანოთ და დაასუსტოთ პროცესი.

საქართველო ჩემზეც, შენზეც და ყველაზე ზემოთ დგას. რუსების დამარცხებას სჭირდება ძლიერი კოორდინაცია.

როცა ძლიერი კოორდინაცია არსებობს, ორგანიზაციული და სხვა საკითხები ადვილად გვარდება. ვინც ჩართულია რაღაცის ორგანიზებაში, ესაუბროს სხვა ჯგუფებსა თუ პარტიებს, გაინაწილონ ფუნქციები, ქუჩები, ბანერები და ათასი რამ. მოაგვარონ ეს ელემენტარული საკითხები. მათი სამუშაოს ნაწილია ეს და სულ არ მაინტერესებს, ვის რა ემოციები აქვს სხვების მიმართ. თუ ემოციები გძლევთ, მაშინ ორგანიზებაში ნუ ჩაერთვებით; თუ მაინც ვერ ახერხებთ, ისეთი მიუშვით, ვინც მოახერხებს. ვიღაც კი არ უნდა გავრიყოთ, არამედ შემოვიერთოთ და გავფართოვდეთ.

როცა ვიღაცები ერთმანეთთან მისასვლელ ხიდებს წვავენ იმ დროს, როცა ერთსა და იმავე მიზნისთვის იბრძვიან, უგუნურებაა.

თუ თქვენ შეურიგებლობა გაქვთ ვიღაცასთან და ვერ ერევით საკუთარ თავს, შესაფერისი ადამიანი მიუშვით, რომელსაც დიალოგის რესურსი აქვს.

ე ბიჯო გავიგეთ, რომ არც ერთი პარტიის არაა ეს პროტესტი. ვის უხსნით, ვიცით ყველამ. რისთვის აკეთებთ ამას, რომ ვინმე ქოცს სადმე რამე დაუმტკიცოთ ?!

გუშინაც დავწერე და დღესაც გავიმეორებ – ქოცების ის ნაწილი, რომელიც მომენტს ელოდება, აკვირდება გარე და შიდა წნეხს და, რამე რომ იყოს, ბიძინას მისატოვებლად მზადაა, უყურებს ძალასა და ორგანიზებულობას და არა იმას, თქვენ როგორ დაუმტკიცებთ, რომ არა ხართ რომელიმე პარტიის მომხრე. ჰკიდია ეგ ფაქტორი. იცის მანაც. ამასობაში ვინც უკვე პროტესტშია ჩართული, მის ბრძოლისუნარიანობას ანელებთ დაქსაქსულობით.

ემოციების გამოხატვა და ემოციებით მოქმედება ადამიანურია, მაგრამ როცა დიდ პასუხისმგებლობას იღებ საკუთარ თავზე, შენი პერსონალური საკითხი, ემოციები და სიმპათია-ანტიპათია ცოტა უკან გადადის და წინა პლანზეა ცივი გონებით მოქმედება. ორგანიზატორების სამუშაოა, რომ ერთმანეთში მოაგვარონ ყველა პრობლემა, რომელიც პროტესტს ხელს შეუშლის.