გერმანიაში, ემიგრაციაში მყოფი სამოქალაქო აქტივისტი, ნატა ფერაძე:
„ყველაზე სევდიანი ისაა, ვიდეოქოლებში რომ ვხედავ თბილისს, იმის მაგივრად, მონატრებით მიფრიალებდეს გული, სუფრაზე რაღაც რომ გაწყენს და დანახვაზე გაზიდებს, ის რეაქცია მაქვს, 2 წელი გავა 16 მაისს, რაც წამოვედი და სულ უფრო ვრწმუნდები წამებში მიღებული გადაწყვეტილების სისწორეში.
პატრიოტულ ფანჩარს მანამ დაიპუტავთ ამის წაკითხვისას, არ დაგავიწყდეთ, ყველა და ყველაფერი დავყარე, რაც მთელი ცხოვრება მიშენებია და მიყვარდა და იმ კონდიციამდე მივედი, რომ ამას არ ვნანობ, მიხარია და გათავისუფლებას ვგრძნობ, 60 წელს მიკაკუნებულზე, იმის მაგივრად ვარდებს ვუვლიდე ნაფოფინებ ბაღში, ნულიდან მირჩევნია დავიწყო, უცხო ქვეყანაში, თავის გერმანულის არტიკლებიანად, ვიდრე ავიტანო სიჩუმის გამო დამახინჯებული ქალაქები და კურორტები, დაჭრილი ხეები, დაბეტონებული პარკები, შშმ ტიპებისთვის არაადაპტირებული გარემო, უწამლოდ ნაწამები ბავშვები, ქუჩაში “მორწმუნეების” და “კდემამოსილების” ზიზღით მონგრეული სახეები, თავყრილობრბზე, მარნის ღვინის “დაგემოვნებისას” იმის სმენა, რომ: “ვაიმეე რა მაგარი ხააარ, ყველას, ჩვენს მაგივრად იბრძვიი, მე კი აარ შემიძლიააა ამდენიი” , არა ჯანდაცვა, არა განათლება, არაფერიი, რაც ადამიანად გაგრძნობინებს თავს და ეს ყველაფერი (და კიდე სხვა მრავალი) არის მხოლოდ ანარეკლი, ისაა, რაც დავიმსახურეთ. ეს, რათქმაუნდა არ ეხება იმ უმცირეს გამონაკლისს, ვინც არასოდეს გაჩუმებულა, გაყიდულა, დამორჩილებულა ან “არგაუღიზიანებია” ვიღაც უროდი. და ჩემი უდიდესი მადლობა და სიყვარული თქვენ.
უბრალოდ ყველას გვაქვს ჩვენი გაძლების ზღვარი და ამ ურთიერთზიზღით (და ასევე ტყვიით, კანცეროგენით) გაჟღენთილი ჰაერის სუნთქვას თუ ვეღარ უძლებ, უნდა გაეცალო. თუნდაც იმიტომ, ვიღაც ფეხზე დააყენო და რაღაც თუ მოხდა და ეს ჯოჯოხეთი დასრულდა, ასაშენებელი რესურსი (განათლება და მენტალობა) ქონდეს კიდე ვინმეს. ქოცების გაჩაჩანაკებულს რამე ეშველოს.
გაძლება, ვინც ადგილზე იბრძვით,
გაძლება ბრძოლით დაღლისგან “გამოქცეულებს,” გაჩუმებულებს და შუაშისტ არცქოცივარარცნაცებს ყველა წყევლა და რისხვა, რასაც იმსახურებთ, ეშმაკის მაშხალებო.
16 მაისს ემოციურად უმძიმესი დღეა (არა მარტო წამოსვლის გამო) და მომინდა ასე გაზიარება.“
კომენტარები