“პირში ბოლოკით გოჭები კვდებიან, მე კაცი ვარ და @რაკში ტანკის ლულით უნდა მოვკვდე!” – მოქალაქის წერილი კიევიდან

თქვენ ჯვარი გწერიათ და ამაღამაც ჩაცმული ვიძინებ. ამინდი გადასარევი, განწყობა – იმედიანი, მარა იმ ნაბოზვარს არ ძინავს. არც მე. ჩემთან 11 საათია, თქვენთან უკვე პირველი, მარა ძილი არავის გვეკარება. ომის მოლოდინში ძილი რთულია. ომის მოლოდინის მღელვარება არაფრით განსხვავდება რაღაც ღირსშესანიშნავის მოლოდინის მღელვარებისგან და საბოლოოდ თავს იმაზე იჭერ, რომ ომს მართლა ელოდები, და ყველა გაფაჩუნებაზე თვალს აივნისკენ აპარებ იმაში დასარწმუნებლად რომ ტყუილად არ ელოდი მის დაწყებას. ლოგინში ფეხის თითებს ათამაშებ და შენი შინაგანი ბავშვი შარვლის ტოტზე გქაჩავს და გაუთავებელ წუწუნს იწყებს: დაიწყება?? დაიწყება??! მალე დაიწყება? აუ, მალე იქნება?? და ფეხის თითების თამაში მუხლისთავების ჯახით გრძელდება.

თავისი პლიუსები აქვს ომის მოლოდინს:

სარკეში ჩავიხედე, ღიპზე ხელი დავიტყაპუნე, აშკარად დასაგდებია მაგრამ თუ მაინც უნდა მომკლან ნახუი დიეტა! პირში ბოლოკით მარტო გოჭები კვდებიან, მე კაცი ვარ და ტრაკში ტანკის ლულით უნდა მოვკვდე!! ღიპი კიარა, თქვენი ბოლო დღე რო იყოს რას გააკეთებდითო, რო კითხულობენ და ხალხი რო ხელისგულებამოტრიალებული, სათნო სახით ზოგი დედას ეფერება, ზოგი შვილს, ზოგი ცოლს, და ზოგი რო ბოზებში მიდის. პფფფფფ… ბულშით. მე მკითხეთ აგერ. არც დედისთვის დამირეკია, არც მეგობრებისთვის და ბოზებს ვინ დაეძებს, პორნოც არ ჩამირთავს (არადა ხელი თავისით კანკალებს) რო სანამ რუსული ატრიადი კრუგზე გამიშვებს, ლამაზი ქალის დანახვა მოვასწრო.

დღეს, 22 თებერვალს, ქალაქ კიევში, ომის და მშვიდობის გზაგასაყარიდან, ერთადერთი რაც დანამდვილებით შემიძლია გითხრათ, არის ის, რომ სიკვდილმისჯილებს რომ უკანასკნელ სიგარეტს სთავაზობენ, სიკეთის ყველაზე დიდი აქტია, რაც კაცობრიობას საკუთარი თავისთვის გაუმეტებია.

ამიტომ, ომამდე, გავუკიდოთ, მეგობრებო

gimme the light”