„ნაციონალური მორაობის“ წევრი ეკა ხერხეულიძე სანატორიუმ „ქართლში“ მცხოვრები დევნილი მამაკაცის თვითმკვლელობას ემოციური პოსტით ეხმიანება:
„ეს პლატფორმა ჩვენი საზოგადოების ანარეკლია.ვგავართ ერთმანეთს აზრის გამზიარებელი ხალხი ამ სივრცეში მყოფები სხვა დანარჩენს.როგორც აქ,გარეთ მყოფი სხვა დანარჩენისთვისაც დღეს მომხდარი ტრაგედია გადაიხარშა როგორც ერთი “ლტოლვილი” კაცის ისტორიად.ჩვენივე დანაწევრებული ქვეყნის სხეულიდან აგლეჯილ ხალხს ხომ ლტოლვილებს ვუწოდებთ? კი,ასეა..რაღაც არასრულფასოვნების აღქმა გვაქვს,როდესაც მათი საყოფაცხოვრებო პრობლემები წინა პლანზე წამოიწევს ხოლმე.საერთოდ არ და ვერ ვიაზრებთ,რომ არანაირი კეთილი ნებით არ არის ნაკარნახევი მათი თბილისში მდგურებად ჩასახლება.პირიქით უფროა,იძულებაა მათი ყოფა თბილისში.ეს ყველამ იცის,ვისაც აფხაზეთის ცხოვრება უნახავს.ყველამ იცის,რომ ცხოვრების ხარისხი უპირველესად სოციალური მდგომარეობის კრიტერიუმებით ფასდება და თუ ვინმეს ამ მხრივ არ უჭირდა,ეს აფხაზეთში მცხოვრები ჩვენი თანამემამულეები იყვნენ.ჩემი ბავშვობა იქ გავატარე და თუ თბილისში შეძლებული ოჯახის შვილად ვითვლებოდი,მთელი ბავშვობა ვხედავდი,რომ აფხაზეთში უმეტესობა ჩემზე კარგად ცხოვრობდა.ამიტომ გაასწორა თავის სამიზნე რუსეთმა აფხაზეთზე…საქართველოს ჩამოჭრა ყველაზე ნოყიერი მხარე და უძლურებად აქცია მატერიალურად ყველაზე უზრუნველყოფილი ხალხი.რა არ გადაიტანა ამ ხალხმა.ვინც ცოცხალი დარჩა,მცირე გამონაკლისის გარდა,ყველამ სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე იარა.არ აქვს მნიშვნელობა საკუთარ ქვეყანაში რა თვალსაზრისით განიცდიდნენ არათანაბარ პირობებში ცხოვრებას…ნაწილი უდიდესი სევდით გემით მოადგა ბათუმის პორტს.მათი ცრემლი და განცდა რომ გადაეფარათ,ხელისუფლებამ საბრინას კონცერტი გამართა.გემიდან გადმოსული სასოწარკვეთილი ხალხი საბრინას ბღავილში ეძებდა ოჯახის წევრებს-დედა შვილს,შვილი დედას,დაკარგული მამის ამბის მცოდნეებს და ა.შ..მერე რაც მოხდა ვიცით..საბჭოთა სასტუმროების შენობებში შეყარეს ეს ხალხი და ყოველ წელს იმით კვებავდნენ,რომ სულ ერთ წელში სახლში დაბრუნდებოდნენ..ჩემი სახლის წინაც იყო ასეთი სასტუმრო,კავკასია ერქვა,ის შენობაც უდიდეს გაჭირვებას და ტკივილს იტევდა..ჩემი ძმის სოხუმელი ნათლია და მისი შვილიც იქ უნდა განთავსებულიყვნენ,მაგრამ ჩემმა ძმამ სახლში მოიყვანა ისინი და ასე ვიცხოვრეთ დიდხანს ერთად,ერთ ოჯახად.მე უკვე შვილები მყავდა ისინი რომ სოხუმში დაბრუნდნენ..სხვებმა ეს ვერ მოახერხეს,ჩარჩნენ ამ სასტუმროებში და მუდმივად ხელისუფლების წყალობას ელოდნენ.ასე გაიზარდა თაობები,იმ კედლებს ნესტი გაუჩნდათ,გაჩანაგდა შენობები..სივრცეს მიჩვეული ხალხი სივიწროვეში გამომწყვდეულები დაბეჩავდნენ,უკან დაბრუნების იმედიც ნელ-ნელა ქრებოდა,მაგრამ ყველაზე გულსატკენი რაც არის ისინი დღემდე ვერ ინტეგრირდნენ,როგორც თანასწორნი ჩვენთან.სულ ტყუილია იმის მტკიცება,რომ ეს ასე არ არის.ასეა! ვინც გამორჩეული ნიჭით ვერ გაარღვია მეორეხარისხოვანის შეჩეჩებული სტატუსი,ყველა დაიჩაგრა.ყველა დაობლდა საკუთარი ქვეყნის წიაღში და ამას უპირველესად ჩვენ შევუწყეთ ხელი.ზემოთ ვთქვი და განვმეორდები,ჩვენ არ გვაქვს სამართლიანი აღქმა მათ მიმართ.ეს დღევანდელ ტრაგედიასაც ეტყობა.სულ 5 წუთი რომ დავუთმოთ იმის გაანალიზებას რა მოხდა,ნორმალურ ადამიანს აღარაფერი არ უნდა უნდოდეს,მაგრამ ..მაგრამ,ის ახალგაზრდა კაცი ლტოლვილი იყო,არანაირი ცნობადობა არ ჰქონდა,ის არ დაკლებია ჩვენს მეტიჩრულ ცხოვრებას,არ შეგვხებია,ის არავინ იყო ჩვენთვის..იქნებ ფსიქიურად გაუწონასწორებელიც იყო,აბა თავს რატო მოიკლავდა? თან დანარჩენებს უკანასკნელ სიტყვად დაუტოვა-ამას თქვენთვის ვაკეთებ,იქნებ ყურადღება მოგაქციონო..ხოდა,იმ დანარჩენის დარდია ეს,ჩვენ ხვალ ისევ ჩვენ საქმეებს მივხედავთ.ზოგი საყვარელ კატაზე მოყვება ამბავს,ზოგი სხვაზე და ასე..ის ლტოლვილი იყო,თითქოს ნორმად ქცეულ ნესტიან ჯოჯოხეთში უნდა ამოხდოდა სული,ჩვენ ჩვენ ვართ,სხვანაირები..სინამდვილეში სხვანაირი ცხოველები ვართ…ამიტომ არ გვედარდება შინაურ კატაზე მეტად ჩამოშლილი შენობის სახურავიდან გადმოვარდნილი “ლტოლვილი” – წერს ხერხეულიძე.
კომენტარები