“ალბანეთში კობახიძისა და მაკრონის გასაუბრებაზე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი რამ მოხდა” – ბექა კობახიძე

ეს, რასაკვირველია, ძნელი სანახავია სომხებისთვის, ვინც 5 წლის წინ 5000 ადამიანი დაკარგა აზერბაიჯანთან ომში, ვინც ყარაბაღის დაკარგვასთან ერთად 120 ათასი დევნილი მიიღო, ვინც ანტითუქრულ სენტიმენტზეა გაზრდილი და ვისაც გენოციდის ტრავმა ჯერ არ მოუშუშებია. ამიტომ, წყევლა და კრულვა არ დაიშურა ხალხმა კომენტარებში, ფაშინიანს სულ მოღალატე უძახეს.

საიდუმლო არ არის ჩემი უარყოფითი დამოკიდებულება ავტორიტარი ლიდერებისადმი. მათ შორის, მეზობელი სახელმწიფოების ავტორიტარი ლიდერებისადმი. ასევე, საიდუმლო არ არის სომეხი ხალხისადმი ჩემი სიმპათია. ამიტომ, ამ პოზიციიდან უფრო თამამად ვამბობ: მისი უსაფრთხოებისა და ევროპული მომავლისათვის, სომხეთს სასიცოცხლოდ სჭირდება აზერბაიჯანთან სამშვიდობო ხელშეკრულების გაფორმება. აზერბაიჯანს არ სჭირდება, ის ისედაც თავს მყარად გრძნობს, ძალთა ბალანსი მის მხარეზეა. სომხეთს სჭირდება ეს ხელშეკრულება. ფაშინიანი ყველაფერს აკეთებს ამის მისაღწევად, მათ შორის ასეთ ფამილარულ სცენებში მონაწილეობასაც რისკავს. მას უნდა, რომ თურქეთისა და აზერბაიჯანის ლიდერებთან ერთად მისი დგომა ნორმალიზდეს. მესმის, ეს მტკივნეული დასანახია სომხებისთვის და ვინმემ შეიძლება ისიც მითხრას, მაშინ საქართველოს პრემიერიც ებღლარძუნოს რუსეთის პრეზიდენტს და საქართველოც “დალაგდეს” რუსეთთანო.

აქ ძალიან დიდი განსხვავებაა: რუსეთთან ქოცური “დალაგება” საქართველოს ართმევს მომავალს, ხოლო სომხეთის თურქეთ-აზერბაიჯანთან შეუთანხმებლობა სომხეთს ართმევს მომავალს. აზერბაიჯანთან სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერით სომხეთი არ გახდება მისი სატელიტი სახელმწიფო, არამედ ის შეიძენს უსაფრთხოებას და ევროპულ პერსპექტივას; ბოლომდე ჩამოშორდება რუსეთისადმი დამოკიდებულებას.