,,აი ემ ფრომ ოზურგეთი” – ხმის ოდნავი კანკალით ვუპასუხე” – გიორგი კეკელიძე

მწერალი, გიორგი კეკელიძე:

ამასწინ, დილით, გავიღვიძე და მივხვდი, რომ ჯერ მთლად ხოჭო არ ვიყავი, თუმცა ბევრი არაფერი მაკლდა. ირგვლივ ყველა ფანჯრიდან პოდკასტის ჩაწერის ხმა ისმოდა.

თავდახრილი ავედი ავტობუსში.

მძღოლის გვერდით გოგო იდგა, ზურგზე ,,ნინის მოძრავი მოძრკასტი” ეწერა და ოდნავი ინგლისური აქცენტით, მაგრამ ნამდვილად ქართულად, ეკითხებოდა ავტობუსის მძღოლს : ,,თქვენი 10 რედ ფლეგი მგზავრში?!”.

ავტობუსის მძღოლი გამოუცდელ კაცს ჰგავდა ამ საქმისთვის, მაგრამ რადგან აუცილებლობა ითხოვდა და ნამეტანი პატიოსანი გახლდათ, ძალიან ინდომებდა. ხუთ გაჩერებაში, დიდი გაჭირვებით, სამ რედ ფლეგზე ავიდა და მეც ჩავედი.

გაჩერებზე ბილეთის შემომწმებელი ადამიანის ნაცვლად სხვა ადამიანი შემომეგება. თან ორი. ბილეთის ადამიანზე საშიშებს ჰგავდნენ. ერთი ქალი და მეორე კაცი, რომელსაც სამი დღე მაცივარში ნადები სტაფილოსფერი მობილური ტელეფონი ეპყრა ხელთ.

,,გრძივად დაიჭირე!” – ცივი ხმით მიუგო ქალმა კაცს და კაცმა ბრძანება უხმოდ შეასრულა. ქალის ხმა ხომ ცივი იყო და მე კიდევ უფრო ცივმა ოფლმა დამასხა. მივხვდი, მიახლოვდებოდნენ.

მოვიდნენ, თვალი თვალში გამიყარა ქალმა და გულგრილად მითხრა: ,,პეტლიჩკა დაიმაგრე!” წინააღმდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა
– ,,ვეარიუფრომ? აქაური ხარ? იუ ნოუ, თბილისში გაზაფხული აღარაა ხომ?”

,,აი ემ ფრომ ოზურგეთი” – ხმის ოდნავი კანკალით ვუპასუხე.

,,ქართული ვიცი” – მკაცრად შემწყვიტინა – ,,ოზურგეთი, ეს უბანია თუ თაუნ? რაღაც მახსოვდა, ისა.”

პატლიჩკა მოვიგლიჯე, იმ კაცს ვტყორცნე და შეშლივით გავიქეცი.
გზაზე ყველას მობილური მოემარჯვებინანდა კონტენტს აკეთებდა. ამას ხმამაღლა აღნიშნავდნენ, რადგან კონტენტის კეთება ცოტა საკრალური რიტუალია და ამ დროს ხელის შეშლა მკრეხელობას ჰგავს.

პარიკმახერსაც კი, რასაც თვალი მოვკარი, ცალ ხელში ტელეფონი ეჭირა და ცალში მაკრატელი. ხან ეშლებოდა, მაკრატლით უღებდა და ტელეფონით კრეჭდა, რაც დიდწილად, სამწუხაროდ, წარუმატებელი ამბავი იყო, მაგრამ აუცილებლად მოხვდებოდა წლის ჩაშლილ კადრებში. ესეც საქმეა.

სტადიონი! წამოვიძახე. იქ მაინც დამხვდებიან სხვანაირი ადამიანები.

მომეშვა. შორიდან ყველაფერი ძველებურად ჩანდა. მივუახლოვდი და დავინახე, რომ პენალტის ნიშნულთან მდგარი თავდამსხმელი გაშეშებულიყო. მეკარე მორჩილებით უცდიდა. მსაჯმა მაისურზე დამაგრებული კამერა გაასწორა და ჰკითხა: ,,ყველა დროის საუკეთესო გუნდის შენი ვერსია?”
თავდამსხმელმა დაიწყო: ,,გოლკიპერ – ჯიჯი ბუფონ…”

სახლისკენ ფეხით გავიქეცი. აღარ მინდოდა მორიგი ავტობუსის მძღოლის ტანჯვისთვის მეცქირა.

მთელი ღამე ვბორგავდი და მეორე დილით უკვე ჩემი პოდკასტი მქონდა. ნამდვილად არ მსურს ხოჭოდ ქცევა. ჯერ მაინც.