ჟურნალისტი გოჩა მირცხულავა:
,,კარგი ხელოვანი სულაც არ ნიშნავს კარგ მოქალაქეს. შეიძლება იყო შესანიშნავი მწერალი, პოეტი, მხატვარი, მომღერალი, მუსიკოსი, მსახიობი ან რეჟისორი, მაგრამ სრულიად უვარგისი მოქალაქე. ისევე, როგორც შეიძლება იყო განათლებული მღვდელი, ზეპირად იცოდე სახარება და არც კარგი ქრისტიანი იყო და მით უფრო – კარგი მოქალაქე.
ამ ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი უბედურება, ამას წლებია ვიმეორებ, ის არის, რომ აქ მოსახლეობა ბევრად ჭარბობს მოქალაქეებს. ხოლო მოქალაქეობაზე პრეტენზიის მქონეთა დიდი ნაწილი ამპარტავანი, ქედმაღალი, სნობიზმისკენ მიდრეკილი გოიმია.
ეს რაზე გამახსენდა, იცით? დღეს ერთმა მეგობარმა მომწერა: ამა და ამ მწერლის ესა და ეს ნაწარმოები წაკითხული გაქვსო? არაფერს ვკითხულობ მაგისას-მეთქი. გაუკვირდა. რატომო? მარტივი მიზეზის გამო: მაგალითად, როდესაც მწერალი ილიაზე, მის სიდიადეზე, მოქალაქეობრივ და სახელმწიფოებრივ აზროვნებაზე ლექციებს მიკითხავს, თავად კი ამ ღირებულებების ნატამალი არ გააჩნია, ჩემთვის ყალბი ტიპია. შეიძლება კარგადაც წერდეს, მაგრამ მისი სიტყვების უკან ადამიანს ვეღარ ვხედავ. ასევე, სასულიერო პირი, რომელმაც სახარება ზეპირად იცის, მაგრამ უფლის სახლში მენტალური საროსკიპო აქვს მოწყობილი, თავისი განათლებით ვერ მომხიბლავს. მაგის განათლება რა თავში ვიხალო?
და მაინც, წლები გადის და სულ უფრო ვრწმუნდები, რამდენად მართალი ვიყავი, როდესაც ვამბობდი: რა უნდა ექნათ ზვიად გამსახურდიასთვის იმაზე უარესი, რაც გაუკეთეს, თუნდაც კგბ-ის არქივები, რაც აქ იყო, გაეხსნა? ან რა დაემართებოდა საქართველოს იმაზე უარესი, რაც დაემართა, სააკაშვილის ხელისუფლებას ლუსტრაციის კანონი რომ მიეღო?
„პატარა ერი ვართ“, – ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული არგუმენტი.
არადა, სწორედ პატარა ერს სჭირდება ასეთი სიმართლის ცოდნა. იმისთვის, რომ გველი არ შემოგიძვრეს უბეში. იმისთვის, რომ მამაშენის დამსმენთან მხოლოდ იმიტომ არ გატეხო პური, რომ წარმოდგენა არ გაქვს, ვინ გიზის სუფრასთან. შეგნებულადაც შეგიძლია გაუყო პური. ეს უკვე შენი არჩევანია. მაგრამ უნდა იცოდე, ვინ არის ადამიანი, რომელსაც შენი თეფშიდან ჭამის უფლებას აძლევ.
ლუსტრაცია შურისძიება არ არის. ეს არის საზოგადოების უფლება, იცოდეს სიმართლე იმ ადამიანების შესახებ, რომლებიც მის ზნეობრივ, პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ ორიენტირებს განსაზღვრავენ. ცხადია, ეს უნდა ხდებოდეს მტკიცებულებებით, კანონითა და უდანაშაულო ადამიანების დაცვის გარანტიებით და არა ჭორებითა და ანგარიშსწორებით.
ჩვენ კი ხშირად სწორედ საპირისპიროდ ვიქცევით: ადამიანის ნიჭს მის ზნეობრივ გამართლებად ვაცხადებთ, განათლებას – კეთილსინდისიერების გარანტიად, ცნობადობას – მოქალაქეობრივ ავტორიტეტად.
და მერე გვიკვირს, რატომ გვასწავლიან პატრიოტიზმს ადამიანები, რომელთათვისაც სახელმწიფო მხოლოდ საკუთარი კეთილდღეობის საშუალებაა.
და კიდევ ერთი: ყველას თავისი პოლიტიკური გზა აქვს, საკუთარი შეხედულებები და არჩევანი. მაგრამ გუშინდელმა „ფრი პალესტინამ“ მაინც ყველაფერს აჯობა. თუმცა ეს უკვე ცალკე საუბრის თემაა.“











კომენტარები