,,ვასილ კიკვიძე თავისი დროის გმირი იყოო… ვინც განადგურა და მოგსპო ის როგორ უნდა გიყვარდეს” – გიორგი კობერიძე კიკვიძის ძეგლის დემონტაჟზე

ქუთაისში ვასილ კიკვიძის ძეგლის აღებას ეხმაურება ანალიტიკოსი გიორგი კობერიძე:

,,ქუთაისში ვასილ კიკვიძის ძეგლი აიღეს და ზოგი აპროტესტებს. ადამიანი, რომელიც მთელი თავისი შეგნებული ცხოვრება ჯერ რუსეთის იმპერიას და შემდეგ საბჭოთა რუსეთს ემსახურა და არანაირი დამსახურება არ აქვს საქართველოს წინაშე – მისი ძეგლი საქართველოს ტერიტორიაზე არ უნდა იდგეს.

მან თავი გამოიჩინა იყო უკრაინაში ებრაელების მასობრივ ხოცვა-ჟლეტით, დასალევი წყლის მოწამვლითა და დამოუკიდებელი უკრაინის მხარდამჭერების განადგურებით. 1919 წელსვე მოკვდა იგი. სოციალ-რევოლუციონერი და ანარქისტი იყო კიკვიძე. იგი არ აღიარებდა არანაირ ნაციონალურ მიკვუთვნებულობას, მაშასადამე, არც ქართული (ან სხვა) ერის უფლებას ეარსება დამოუკიდებლად.

მის ეთნიკურ წარმომავლობას არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს. ადამიანი იდეურად ვისაც და რასაც ემსახურება, ის ხდება. მტერსაც შეიძლება ჰქონდეს ქართული გვარი და მოყვარესაც უცხოური, მაგრამ სწორედ ისაა მთავარი, შედეგით ვინ რა გააკეთა საქართველოსა და კაცობრიობის წინაშე. ეს დამნაშავეების განდიდება პოლიტიკური სტოკჰოლმის სინდრომია.

ქუთაისში უნდა იდგეს მღვდელი სიმონ მჭედლიძის ძეგლი, რომელიც სწორედ კიკვიძის ნაირმა კომუნისტებმა აწამეს და საფიჩხიის ტყეში დახვრიტეს. მან ყვა წამებას გაუძლო. სწორედ მისი სიმტკიცისა და ვაჟკაცობის გამო გაჩნდა ქართულ ენაში მიმართვაში “სიმონ”, როგორც გამძლეობისა და გაუტეხელობის სიმბოლო.

ხოლო ვისაც ვასილ კიკვიძე უყვარს და რუსეთი მიაჩნია თავის სამშობლოდ, შეუძლია წავიდეს “თავის სამშობლოში” და ერთგულად ემსახუროს მას, როგორც ვასილ კიკვიძე ემსახურებოდა. ჰო, ისიც წავიკითხე, კიკვიძე თავისი დროის გმირი იყოო. ჯერ გმირის მნიშვნელობა უნდა ვიცოდეთ და მერე ისიც თუ ვისი “გმირი” იყო იგი. თემურ ლენგიც იყო ვიღაცის გმირი და ბარემ ძეგლს ხომ არ დაუდგამდით სადმე?!

ერთხელ და სამუდამოდ, პოლიტიკური მორჩილება და სტოკჰოლმის სინდრომი – ანუ მოძალადისადმი თანაგრძნობა და შეყვარება – აღარ უნდა გადაილახოს ამ ქვეყანაში?! ვინც განადგურა და მოგსპო ის როგორ უნდა გიყვარდეს.“