ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა:
„ძალიან მარტივია საკუთარ ნაჭუჭში ჩაიკეტო და კვაზი რეალობა შეიქმნა,
რომ არაფერი ხდება.
რამდენჯერ დამისვამს საკუთარი თავისთვის კითხვა:
-შენ რა გინდა?
რაც სანახავი იყო ნახე,
რაც გასასინჯი იყო გასინჯე,
რაც უნდა გეგრძნო იგრძენი…
სულ რომ არაფერი მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში, ჩავთვლი რომ მისია შევასრულე.
შვილები გავაჩინე,
სახლი ავაშენე,ხე დავრგი…
ბოდბეში, წმ.ნინოს წყაროზე ყველაზე ცივ პერიოდში,გაყინულ წყალში ჩასვლის დროს,თითქოს კიდევ ერთ წელს ვავედრებ წმ.ნინოს, ზუსტად ერთი წლით ვიღებ მარათონს, ეს ერთგვარი ასკეზაა.
მხოლოდ ერთ სურვილს ჩავუთქვამ,რაც იმ მომენტში ჩემს ოჯახს ყველაზე ძალიან სჭირდება…
რადგან კიდევ ერთი წელი მაჩუქა განგებამ მინდა მაქსიმალურად ჩემი ქვეყნის საკეთილდღეოდ გამოვიყენო.
მე დიდი ხანია მხოლოდ ჩემი ქვეყნის გარეშე ვტრიალებ,მის სუნთქვას ვგრძნობ და მესმის მისი….
არსად არც მოგზაურობა,
არც “შოპინგი” და არც დასვენება არმინდა.
დიდი ხანია მივხვდი,რომ ეს ვეებერთელა მარკეტინგული ხაფანგია.
ზოგადად ეს სფერო ადამიანის ქვენა გრძნობებზეა გათვლილი.
კარგი,ნახე ერთხელ რაც სანახავია, დაჩექინდი ლუვრთან, ეიფელთან, კოლიზეუმთან, თავისუფლების ქანდაკებასთან, მიირთვი ფუაგრა, ხიზილალა,გვერდებ დამასაჟებული ხარის სტეიკი, დალიე გრეიგუსი და შამპანური…
მერე?
ამოვიყორეთ მუცლები,დავუთხარეთ თვალები მოშურნეს,ამოვიცვით რაც გვიხდება და არ გვიხდება, უსაშველოდ გადავიჭიმეთ სიფათი.
მერე?
აი მერე ხვდები,რომ ამდენ მანიაკალურ ქმედებას,რომლითაც მხოლოდ კორპორაცოები მდიდრდება, შენ კი ჯიბე გეცლება, ერთი კაი სოფლის სახლი გეყიდა, ან არსებული არ გაგეყიდა,
ბავშვები გარეთ გაგეყვანა და რეალური სამყარო გეჩვენებინა და არა გაჯეტური “სამოთხე” მშობლისთვის,რომელიც თავისი ხელით კრავს ხელს შვილს უფსკრულდამოკიდებულებაში…
რავი ღრმად მორწმუნეები ვართო, ნახევარტონიანი ოქროს ჯვრებით დადიხართ და პატრიარქს არ ყური დაუგდეთ და არც გული…
მოკლედ ყველაფერი გამოსწორებადია,
უპატრონო ეკლესიას კი იცით რაც მოსდის…“
კომენტარები