“გარეთ დარჩენილები ვერ ვაზიანებთ რეჟიმს ისე, როგორც ჩვენი პატიმრები აკეთებენ ამას” – ლევან ღამბაშიძე

“გვამის შექმნა ადვილია, მაგრამ ისეთი გვამის შექმნა, რომელიც განაგრძობს ჭამას, სმას, მუშაობას და ამასთან ნამდვილი გვამების მსგავსად მოკეტილი აქვთ, ეს უფრო რთულია.”

და რა უნდა ქნა მოსიარულე გვამი რომ შექმნა? წიგნში ორი გზა არის მოცემული: ბოდიშის მოხდა და რამე ისეთის გაკეთება, რომელიც საკუთარი თავის პატივისცემას შეუძლებელს გახდის. თუ რეჟიმმა ეს შეძლო, მაშინ მან გაიმარჯვა. ამიტომ იყო, რომ ბოლშევიკები ზოგიერთ სასამართლოს საჯაროდ მართავდნენ და დაკითხვის ოქმებს გაზეთებში აქვეყნებდნენ. საჯარო ტირილი და შეწყალების თხოვნა უნდოდათ საზოგადოებისთვის ეჩვენებინა. ზუსტად ამ მიზეზით დახურა ივანიშვილის რეჟიმმაც სასამართლო. იმიტომ, რომ სასამართლოზე რეჟიმი დამარცხდა.

ეს არის წიგნში მოცემული გამოცდილი ნაცისტის მოსაზრება, რომელიც ზუსტად აღწერს იმას, რის მიღწევასაც რეჟიმი სინდისის პატიმრებთან ცდილობს.

“არასოდეს დაივიწყო, რომ ადამიანებს სჩვევიათ რომ საკუთარ თვის პატივისცემას ჩაებღაუჭონ, ისევე, როგოგორც შეუძლიათ ერთგულები იყვნენ ღირსების შესახებ საკუთარი წარმოდგენების მიმართ. მგონი არ შევცდები, თუკი ვიტყვი, რომ ამ კაცებს ჯერ არ აქვთ იმუნიტეტი საკუთარი თავის პატივისცემის მიმართ. მათ შენთვის შეწყალება არ უთხოვიათ, მეგობარო. ცოტა თავმოყვარეობა მათში ისევ არის. რამე ამაზე უფრო საშიში იცი?”

“აჯანყება, წინააღმდეგობის გაწევა, გაპროტესტება – მხოლოდ მათ, ვისაც საკუთარი თავის დაფასება შეუძლიათ, შეუძლიათ მსგავსი ქმედებების ჩადენა. სხვანაირად რომ ვთქვა: ადამიანებს, ვისაც საკუთარი თავის სწამთ. რა გამომდინარეობს აქედან? გაუშვებდი ხალხს, ვისაც ვეზიზღებით, ჩვენი ეშინია, მაგრამ საკუთარ თავს პატივს სცემენ? ხალხს, ვისაც სურვილის შემთხვევაში საკუთარი თავის იმედი აქვს? ასეთ შეცდომას დაუშვებდი? სანამ მათში საკუთარი თავის პატივისცემის მცირედი კვალი მაინც არის, სანამ მათში თავმოყვარეობის ერთი მუგუზალი მაინც ღვივის, მანამდე მათი უნდა გვეშინოდეს.”