“როგორ ვესაუბროთ აფხაზებს?” – ოთარ ფანცულაია

“დევნილთა პოლიტიკური თანამშრომლობის ცენტრის” დამფუძნებელი  ოთარ ფანცულაია:

როგორ ვესაუბროთ აფხაზებს?

1.მათ აქვთ მყარი რწმენა იმისა, რომ ქართველი არის მტერი. ეს რწმენა მათ ჩამოუყალიბდათ რუსი ფსევდო მეცნიერების მიერ შეთითხნილი აფხაზეთის ყალბი ისტორიით. ჩვენ წავუყრუეთ, შემდეგ თავად დავიჯერეთ, ბოლოს კი საკუთარი რიტორიკის საფუძვლად ვაღიარეთ. სწორედ აქ დავუშვით ყველაზე დიდი შეცდომა და გავიხლართეთ საკუთარ უგუნურებაში. ჩვენ საუკუნეზე მეტია, რაც უარი ვთქვით მათთან გულწრფელ საუბარზე. ჩვენ დღემდე გვეშინია სიმართლის და ვაწარმოებთ თავზე ნაცრის წაყრის პოლიტიკას. ეს უნდა დასრულდეს. მათ უნდა მივაწოდოთ ფაქტებზე დაფუძნებული ისტორია და ვუთხრათ სიმართლე. ისინი ამას დააფასებენ.

2.დამოუკიდებლობის მოპოვება მათი აკვიატებული მიზანი გახლავთ. მათ უნდა გავაგებინოთ, რომ, რაოდენ პარადოქსულიც არ უნდა იყოს, ამ მიზნის მიღწევას ისინი თბილისის თანხმობის გარეშე ვერასოდეს მიაღწევენ – ეს ობიექტური რეალობაა. ვითარება, რომელიც ამჟამად აფხაზეთში არის შექმნილი, ცალსახად მიუთითებს იმაზე, რომ მათი ოცნება რუსული ჩექმის ქვეშ ვერ რეალიზდება – თუკი აფხაზეთს ხელს გავუშვებთ, რუსეთი მას მყისიერად მიიერთებს. აფხაზებს არ უნდა ჰქონდეთ ილუზია, რომ ისინი შეძლებენ კრემლისთვის ხელის შეშლას. გამოსავალი მხოლოდ თბილისია: დევნილთა სრული და უპირობო დაბრუნება და პლებისციტი – აფხაზეთის მთელს ტერიტორიაზე, ან გარკვეულ ნაწილზე.

3.ეკონომიკური სიდუხჭირე აიძულებს აფხაზეთს იყოს დამოკიდებული რუსეთის ბიუჯეტზე. ეს იმ ვითარებაში, როდესაც აფხაზეთს აქვს მინიმუმ საშუალო ევროპული სახელმწიფოს დონის ეკონომიკური პოტენციალი, თუმცა მის რეალიზებას ვერ ახდენს. მიზეზი – ურთიერთობების მოუგვარებლობა სოხუმსა და თბილისს შორის. დღეს არსებული მდგომარეობის შენარჩუნება აფხაზთა მომდევნო თაობებს სრული უპერსპექტივობით და ტერიტორიის გაუკაცრიელებით ემუქრება. პირობებზე შეთანხმება შესაძლებელია, ხოლო შესაძლებლობებს მატერიალიზების გარეშე ფასი არ აქვთ. არჩევანი მარტივია – ვიმოძრაოთ წინ, ან ჩავრჩეთ წარსულში,

4. მართალის და მტყუანის ძიებას დღევანდელი თაობისთვის აზრი აღარ აქვს. უფროს თაობებს ახალგაზრდებისთვის ბოდიში აქვთ მოსახდელი იმ დანაშაულებრივი შეცდომების გამო, რამაც ამ მდგომარეობამდე მოგვიყვანა. ახალმა თაობამ დიალოგი სუფთა ფურცლიდან უნდა დაიწყოს იმის გააზრებით, თუ რა გვაქვს ხელთ და რისი მიღწევა არის შესაძლებელი.

5.არც ენის მოჩლექით საუბარია მიზანშეწონილი, არც საომარი რიტორიკაა გამართლებული – საკმარისად დაგვიშავდა და საკმარისად დაუშავდათ. თუკი არსებობს მტერი, და ის არსებობს, ის ჩვენი საერთო მტერია, მისთვის ყველაზე დიდ საფრთხეს ჩვენს შორის თანხმობის და თანამშრომლობის გზების პოვნის შესაძლებლობა წარმოადგენს. ამიტომ არ გვესაჭიროება შუამავალი, ანაც ის უნდა იყოს სრულიად ნეიტრალური მხარე და არ გააჩნდეს არანაირი პოლიტიკური ინტერესი აფხაზეთის მიმართ.”