ჟურნალისტი, ქეთი ხოსიტაშვილი:
“ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ საკუთარ დაბადების დღეს პოლიციის განყოფილებაში გავატარებდი და თანაც რუმინეთისხოდა, ჩემს ათას თავგადასავალს კიდევ ერთი, ათას მეერთე შევმატე
მოსიარულე შარი რომ ვარ კი ცნობილი ამბავია, მხოლოდ წელს ორჯერ დავაგვიანე თვითმფრინავზე, მაგრამ მთლად დაბადების დღეზე თუ დავკარგავდი პასპორტს, არ მეგონა.რუმინეთში, ქალაქ სიბიუში, რამდენიმე დღით ჩამოვფრინდი. აქედან ერთი საათის სავალზე, ბიერტანში, ძალიან ლამაზი ციხესიმაგრეა, საინტერესო ისტორია აქვს, ჩემს წიგნში ვწერ ამ ადგილზე, ხოდა, ვიფიქრე, საკუთარ თავს გავუკეთებ საჩუქარს-თქო. თან ელენე ჩამოვიყვანე, არასდროს ყოფილა საზღვარგარეთ და გავახარებ-თქო.დილით სასტუმროში გემრიელად გამოძინებულები წასასვლელად რომ მოვემზადეთ, პასპორტს დავუწყე ძებნა, ვიფიქრე, მქონდეს თან მაინც, რა იცი რა ხდება-თქო, მაგრამ გადავქექე მთელი ნომერი და არსად იყო…გაქრა!მერე იყო, სასტუმროს რესეფშენის აწიოკება, სასოწარკვეთილი ზარები ტაქსის კომპანიებში, რომლებითაც გუშინ ვიმგზავრე, ასჯერ ამოქექილი და ჩალაგებული ჩანთები და ჩემი გოდება.სიბიუს პოლიციაში მისვლამდე გზა ამერია და ადგილობრივ მორგში მოვხვდი, თან ვწუწუნებდი, რას ჰგავს აქაური პოლიციის შენობა, 90-იანებშიც კი არ იყო ჩვენთან ასეთი-თქო. მორგში მითხრეს, თქვენთვის აქ მოსვლა ჯერ ადრეაო და ბოლოს რუმინელ სამართალდამცველებს კითხვა-კითხვით მივაგენი.ხან ერთი ახმახი პოლიციელი შემოვიდა ოთახში, ხან – მეორე, ჩემი ამბავი რომ მოისმინეს, სულ ნწუ ნწუ იძახეს და თავი აქეთ-იქით იქნიეს, ქართველები და ქართული „შაშლიკები“ კი გვიყვარს, მაგრამ დიდი იმედი არ გქონდეს, რომ შენს პასპორტს ვიპოვნითო, ისევ შენი ქვეყანა და საელჩო თუ დაგეხმარება შე საცოდავოო (ნუ ეს ბოლო სიტყვა არ უთქვამთ, იგულისხმებოდა).განცხადება მაინც დამაწერინეს, გაუკვირდათ, მართლა 46 წლის გახდიო? შანსი არააო )))) მერე მოსანახულებლად ქალაქის ისტორიული ადგილები მირჩიეს, მე ჩემი წიგნის შესახებაც მოვუყევი…ჩამოსხდნენ, დიდი ინტერესით მომისმინეს და ალბათ ცოტა ხანი კიდევ რომ დავრჩენილიყავი, საერთო ნათესავებსაც აღმოვაჩენდით.მერე იყო ზარები მეგობრებთან (მერჩივნა მიწა გამსკდომოდა, ვიდრე მაგათთან დამერეკა, ვიცოდი, შავ დღეში ჩამაგდებდნენ). საქმეში მალე მშობლიური საელჩოც ჩაერთო – რა თქმა უნდა, დამეხმარნენ ყველაფერშიმთელი ამ დავიდარების შემდეგ, თავს შემოვუძახე, ერთხელ ცხოვრობ ქეთო,პასპორტს კი არა, ხალხი თავს კარგავს და არ ნერვიულობენ-თქო…. ქალაქიც დავათვალიერეთ, ერთი კარგადაც გამოვთვერი და საღამოხანს ბედნიერი სახით თქვენს მოლოცვებსაც ვუპასუხეპასპორტი ცოტა ხნის წინ ვიპოვნე, ტაქსის მძღოლმა მომიტანა სასტუმროშიხოდა, ახლა აქაურ რესტორანში შვილთან ერთად ვზივარ, ჩემი დაბადების დღის ბოლო ბედნიერი წუთებით ვტკბები და მეგობრებს ტელით დღის თავგადასავალს ვუყვები – მაგათ რა უნდა გაუკვირდეთ ჩემგან, მაგრამ მაინც… ელენეს ჩააბარეს ჩემი თავი, მიხედე დედაშენს და საბუთები ხელში არ მისცეომოკლედ, სულ 2 დღეა აქ ვარ და ჩემი არსებობით ტრანსილვანიის ამ პატარა ქალაქს, როგორც შემიძლია, ისე ვალამაზებ – რაც მთავარია, აქაურებმაც უკვე გამიცნესსიბიუს და ჩემი შთაბეჭდილებების შესახებ კიდევ მოგიყვებით – ეს დაბადების დღე კი ზუსტად ვიცი, არასდროს დამავიწყდება, არც მე და არც ელესმიყვარხართ და დიდი მადლობა ამდენი სითბოსთვისმარად თქვენი ქეთო
P.S: პოლიციის განყოფილებაში დაწერილი ეს განცხადება კი მაინც შევინახე – შემორჩეს ისტორიას, რა იცი, რა ხდება”
კომენტარები