“ვერ გაცილებ ბოლო გზაზე ჩემო ძვირფასო მეგობარო, ცრემლს თუ გაგატან საგზლად მხოლოდ” – ზურაბ გურული

ამერიკაში მცხოვრები ექიმი, ზურაბ გურული, აქვეყნებს ფოტოებს და წერს:

“1985 წლის 1 სექტემბერს გავიცანით ერთმანეთი სამედიცინო ინსტიტუტის მე-3 კორპუსში, ანატომიის აუდიტორიაში. მარტო იჯდა, რაღაცნაირად უხერხულად; მივედი, გამოვეცნაურე; თურმე ერთ ჯგუფში ვყოფილვართ და .. ასე დაიწყო ჩვენი მეგობრობა. 6 ბედნიერი წელი ვიყავით განუყრელად.

აბსოლუტურად ყველა გამოცდა ერთად გვაქვს მომზადებული და ჩაბარებული; ფეხით გვაქვს მთელი თბილისის ბავშვთა საავადმყოფოები შემოვლილი.

დათო ბიწაძე, უკარგესი, უთბილესი ადამიანი; შესანიშნავი, უღალატო მეგობარი; უნიჭიერესი ექიმი. როგორ წარმოვიდგენდი რომ ასე დასრულდებოდა ყველაფერი.

ათი ათასი ადამიანი შეიწირა ამ უბოროტესმა ვირუსმა საქართველოში და კიდევ გრძელდება ათვლა …
როგორ არ ვიცოდი რომ კორონას ებრძოდი შენი მშობლიური ჭიათურის კლინიკაში…
ვერ გაცილებ ბოლო გზაზე ჩემო ძვირფასო მეგობარო; ცრემლს თუ გაგატან საგზლად მხოლოდ.
შეხვედრამდე მზის გადაღმა …”