“უკვდავების აბსურდული ილუზია: ლენინის მუმიფიკაცია და საიდუმლო ლაბორატორია” – დავით ჩუთლაშვილი

ბლოგერი, დავით ჩუთლაშვილი:

1924 წლის იანვარში ვლადიმერ ლენინის სიკვდილის შემდეგ, საბჭოთა ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომელიც სცდებოდა ჩვეულებრივ პოლიტიკას და რელიგიურ კულტს უფრო ემსგავსებოდა: ბელადის ცხედარი არ მიებარებინათ მიწისთვის და ის „საუკუნოდ“ შეენახათ.

ასე დაიწყო ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური, ძვირადღირებული და საიდუმლო სამეცნიერო პროექტი.

ლენინის გვამის ხელოვნურად შესანარჩუნებლად შეიქმნა სპეციალური ბიოლოგიური ინსტიტუტი (მოგვიანებით ცნობილი როგორც მავზოლეუმის ლაბორატორია). მეცნიერთა ჯგუფს, ანატომ ვლადიმერ ვორობიოვისა და ბიოქიმიკოს ბორის ზბარსკის ხელმძღვანელობით, დაევალა შეუძლებლის გაკეთება — გვამის გახრწნის პროცესის სრული შეჩერება.

ეს არ გახლდათ ეგვიპტური მუმიფიკაცია, სადაც სხეულს გამოშრობას უქვემდებარებენ. საბჭოთა მეცნიერებს უნდა შეენარჩუნებინათ ცხედრის ელასტიკურობა, ფორმა, კანის ფერი და იერი, რომელიც შთაბეჭდილებას შექმნიდა, თითქოს ბელადს უბრალოდ სძინავს.

ლენინის ფიტულის შესანარჩუნებლად შეიქმნა უნიკალური ქიმიური ტექნოლოგია. პროცესი მოითხოვდა კოლოსალურ რესურსებსა და მუდმივ მეთვალყურეობას. კერძოდ, ყოველ რამდენიმე კვირაში გვამს სპეციალური ხსნარებით ამუშავებდნენ, ხოლო წელიწადნახევარში ერთხელ მას მთლიანად ათავსებდნენ გლიცერინის, კალიუმის აცეტატის, ფორმალდეჰიდისა და სხვა ქიმიკატებისგან შემდგარ სპეციალურ აბაზანაში.

მავზოლეუმის ქვეშ აშენდა მაღალტექნოლოგიური ლაბორატორია, სადაც კონტროლდებოდა ტემპერატურის, ტენიანობისა და განათების ყველაზე მცირე ცვლილებაც კი.

ათწლეულების განმავლობაში ამ პროექტზე მილიონობით დოლარი იხარჯებოდა.

საუკეთესო მეცნიერები, უახლესი აპარატურა და უძვირფასესი ქიმიკატები მთლიანად ამ ერთი ამოცანისკენ იყო მიმართული.

ლენინის მუმიფიკაციის პროექტი საბჭოთა ტოტალიტარული სისტემის პარადოქსისა და აბსურდის მკაფიო სიმბოლოდ იქცა.
იმ დროს, როდესაც კრემლი მილიონებს ხარჯავდა გვამის ქიმიურ დამუშავებასა და იდეოლოგიური „ცოცხალი ხატის“ შენარჩუნებაზე, საბჭოთა კავშირის მოქალაქეები ელემენტარული მედიკამენტების, ანტიბიოტიკებისა და სამედიცინო აღჭურვილობის კატასტროფულ დეფიციტს განიცდიდნენ. საავადმყოფოებში უბრალო წამლების ნაკლებობის გამო ათასობით ბავშვი იღუპებოდა, სანამ სახელმწიფო უზარმაზარ რესურსს მკვდარი ბელადის იერის შენარჩუნებაში ყრიდა.

საბჭოთა რეჟიმმა, რომელიც ოფიციალურად ათეიზმს ქადაგებდა, შექმნა საკუთარი, ფსევდორელიგიური კულტი — სადაც ცოცხალი ადამიანების ჯანმრთელობაზე მეტად გარდაცვლილი ბელადის მუმიის „უკვდავება“ ფასობდა…