“საქართველოში დედობა არის ჯოჯოხეთი!” – თამთა ჯანაძე

ჟურნალისტი, თამთა ჯანაძე:

მახსოვს უფროს შვილს მყარი კვება რომ დავუწყე, ლეჩხუმში ვიყავით და ბოსტანში საკუთარი ხელით ამოთხრილი სტაფილოთი და კარტოფილით გავუკეთე პირველი ბოსტნეულის პიურე, დღემდე სოფლის ქათმის გარდა, ბავშვებისთვის მაღაზიის ქათამს არ ვყიდულობ, მაგრამ აზრი? ბაღში, დაბადების დღეზე, მაკდონალდსში ხომ ვერ გავაკონტროლებ?

ქუჩაში გასულს არაერთხელ უთქვამს ჩემთვის ბავშვს, ხელს ასე ძალიან ნუ მიჭერ, გამიშვიო. ვერ ვუშვებ, არ ვიცი რომელი ჩიხიდან რომელი უპასუხისმგებლო მძღოლი გამოვარდება, ან “წითელზე” ვის მოეპრიანება გავლა.

სკვერში სეირნობისას მუდმივად დაძაბული ვარ ან მიუსაფარი ძაღლი არ ეცეს რომელიმეს, ან ნახმარი ნემსი არ ეგდოს სადმე და ბავშვმა ხელი არ წაატანოს.

მუსიკის გაკვეთილზე მეზობელ კორპუსში გადასულ ბავშვს რამდენი წუთი სჭირდება სახლამდე მოსასვლელად გამოთვლილი მაქვს, თუ წამი გადააცილა, თავზარდაცემული გავრბივარ, ვინმემ არ შეაშინოს, ან რაღაც არ დაეცეს. თუ ფიზიკურად ვერ ვარ მის გვერდით, ჩართული ტელეფონით ვაცილებ და ვეხვეწები, მასწავლებელი კარს როცა გააღებს, მხოლოდ მაშინ გათიშოს.

მუდმივად ვაკონტროლებ ატრაქციონებზე უხარისხოდ დამონტაჟებულ სასრიალოებზე რამეს არ წამოედოს, საქანელა არ ჩამოუწყდეს, საავტომობილო გზასთან ახლოს თამაშისას ბურთი გზაზე არ გადაუვარდეს.

ავად თუ გახდება რომელიმე და ათასჯერ გადამოწმებულ სანდო ექიმს არ სცალია, სხვასთან ვერ მიმყავს, ან თუ უსაშველო დაგვემართა, გამოწერილ წამლებს დედაჩემთან(ექიმია) და კიდევ ერთ სანდო მეგობარ ექიმთან ერთად ვცხრილავ და როგორც წესი, 6-7 წამლიდან ორ აუცილებელს ვტოვებ.

არაფერს ვამბობ იმაზე, რა ჯდება სამი ბავშვის გამოკვება, სამედიცინო მომსახურება და ხარისხიანი განათლება ისეთ სივრცეში, სადაც შენს გარდა პასუხისმგებლობას არავის, საერთოდ არავინ იღებს.

ბევრჯერ მიფიქრია, როგორი უპასუხისმგებლო გადაწყვეტილება იყო ჩემი მხრიდან სამი შვილის გაჩენა ამ ქვეყანაში და როგორ ყოველ ნაბიჯზე ვგრძნობ, როგორ ვკიდივართ ფეხებზე სახელმწიფოს მეც და ჩემი შვილებიც.

ჩემი მეგობარი გუშინ ევროპიდან მწერდა, როგორ იყიდა თითქმის 1 კვირის სამყოფი ხარისხიანი პროდუქტი, სულ რაღაც, 30 ევროდ და მე სასოწარკვეთილი ვფიქრობ სკინტლიანი რძის პროდუქტები ვიყიდო, თუ კიბოს გამომწვევი ნივთიერებით გაჯერებული, ჰორმონებით გაჟღენთილი ქათამი ვიყიდო, თუ პესტიციდებით სავსე ხილ-ბოსტნეული, უკატალიზატორო მანქანებით დაბინძურებულ ჰაერს სად დავუმალო შვილები, სადმე გაზი ხომ არ ჟონავს, ემანდ არ ავფეთქდეთ საერთოდ და ა.შ.

არაფერს ვამბობ იმაზე რა დღეშია ამ მუდმივი დაძაბულობის წყალობით ჩვენი მენტალური ჯანმრთელობა და როგორ ვანგრევთ ამ არანორმალური სიფრთხილის მუდმივი მოთხოვნით შვილების ფსიქიკას.

მშობლები გავდივართ ჯოჯოხეთს და საქმე ისე დგას, რომ ან ჩვენს შვილებს ჩვენივე ხელით უნდა მოვუღოთ ბოლო, ან პოლიტიკურ მოუსავლეთში გავისტუმროთ ყველა, ვინც ჩვენს ბავშვებს ამ დაუცველ, უბედურ გარემოში ცხოვრებას აიძულებს.