“საქართველოს დიპლომატიური უწყება იქცა უშიშროების უხეირო საბოტაჟნიკების, პრეზიდენტის შვილების, უნიჭო მუსიკოსებისა და მსახიობების, გავლენიან პირთა საყვარელი ადამიანების თავშესაფრად…” – ლორთქიფანიძე

პოლიტოლოგი, ლევან ლორთქიფანიძე:

“ყველა ექვსასწევრიან პარლამენტში მოიძებნება ერთი უვიცი ან ერთი ვერცხლისმოყვრე, რომელიც საკანონმდებლო ორგანოს საპრესკონფერენციო დარბაზს სხვა ქვეყნის სუვერენიტეტზე თავდასხმისთვის გამოიყენებს. მთავარი პრობლემა ეს არ არის…

მთავარი პრობლემა ის გახლავთ, რომ, მგონი, აფხაზეთის დე ფაქტო რესპუბლიკის დიპლომატიურ უწყებაში უფრო მეტს ხვდებიან, ვიდრე შიო ჩიტაძის ქუჩაზე.

რას ვგულისხმობ?

დასავლეთ ევროპის თითქმის ყველა სახელმწიფო საპარლამენტო მმართველობის ქვეყანაა (თუ არ ჩავთვლით ნახევრად საპრეზიდენტო სისტემას საფრანგეთში).

ამგვარი მმართველობის დროს გადაწყვეტილებების მიღების პროცესზე განსაკუთრებული გავლენა აქვთ პარტიებს, მათთან დაკავშირებულ ორგანიზაციებს. როგორც წესი, ასეთ ქვეყნებს კოალიციური, რამდენიმე პარტიისგან შემდგარი მინისტრთა კაბინეტები მართავენ.

დასავლეთ ევროპის ბევრ ქვეყანაში საპარლამენტო მუშაობაზე ზემოქმედების საშუალება ხშირად აქვთ რეგიონალურ პარტიულ ლიდერებს, ადგილობრივი თვითმმართველობის გავლენიან წარმომადგენლებს – ძლიერი ქალაქებისა თუ ოლქების მეთაურებს და ა.შ.

ამასთანავე, დასავლეთ ევროპულ პოლიტიკურ სისტემებში მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ სამოქალაქო საზოგადოების სუბიექტებიც (ბიზნესი, პროფკავშირები, რელიგიური ორგანიზაციები, მედია, სოციალური მოძრაობები, ასოციაციები და ა.შ.).

შესაბამისად, თუ გსურს, რომ კონკრეტულ ქვეყანაში საქართველოსთვის სასარგებლო საზოგადოებრივი აზრი დამკვიდრდეს და საქართველოსთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილებები მომზადდეს, ყველასთან უნდა იმუშავო – ხელისუფლებასთანაც და ოპოზიციასთანაც, ავტონომიებთანაც და ქალაქებთანაც, საზოგადოებრივ ორგანიზაციებთანაც და პარტიებთანაც.

ევროპაში შესაძლებელია, რომ პატარა 5%-იანი პარტიის ლიდერი მოულოდნელად სამთავრობო კოალიციაში აღმოჩნდეს და საგარეო საქმეთა მინისტრი გახდეს; ევროპაში შესაძლებელია, რომ პრემიერ-მინისტრად პროვინციული ქალაქის მერი აირჩიონ და ა.შ.

ჩვენ საელჩოებს შეიძლება დასავლეთ ევროპის ყველა სახელმწიფოში დემოკრატიის ყველა აქტორთან მუშაობის რესურსი არ აქვთ, მაგრამ რამდენის საშუალებაც აქვთ იმდენი უნდა გააკეთონ… საქართველოს საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტებისა და იდეების შესახებ (სამწუხაროდ, ხედვა, ვიზონი ჩვენს პოლიტიკას არ აქვს) ყველა პარლამენტში, ევროპის ყველა საპარლამენტო პარტიასა თუ ძლიერ რეგიონალურ მთავრობაში უნდა მსჯელობდნენ (თუნდაც დღის წესრიგის უკანასკნელ პუნქტად).

ამის ნაცვლად, წლებია რას ვაკეთებთ ? ( მარტო მტირალა და უპრინციპო ზალკალიანს არ უნდა დაბრალდეს ყველაფერი).

საქართველოს უიდეო, უმიზნო, შემოქმედებითი აზროვნების უნარის არმქონე დიპლომატიური უწყება იქცა უშიშროების უხეირო საბოტაჟნიკების, პრეზიდენტის შვილების, უნიჭო მუსიკოსებისა და მსახიობების, გადამდგარი მინისტრების, გავლენიან პირთა საყვარელი ადამიანების თავშესაფრად …

ჰოდა, ინალ არძიმბა ხვალ და ზეგ პარტია Die Linke-ს დაელაპარაკება გერმანიაში, მაზეგ ოლსტერისა და კატალონიის პარლამენტებში აალაპარაკებს ასლან გეორგიევიჩს და ა.შ.

თქვენ შეავსეთ CV-ები, გადაიღეთ self-ები, იარეთ დროშიანი მანქანებით და ელაპარაკეთ მხოლოდ ბრიუსელსა და უოშინგტონს…”