,,ახალის” წევრი, ექიმი ანი ქავთარაძე იხსენებს:
,,მე-2 კლასში ვარ, მე და ჩემი კლასელი, დედამისს მივყავართ სახლში სკოლიდან(მაშინდელი მე-2 ექსპ).
ქავთარაძის ქუჩა, ჭადრებით, მთელი ჩემი ბავშვობა და ძვირფასი მოგონებებია, მაგრამ ის ადგილი, ის დღე და წამი სამუდამო ტრამვად დარჩა ჩემს ცხოვერებაში.
მზიანი შუადღე იდგა…იზოტოპებთან შევუდექით ჩემს საყვარელ, ჭადრებიან ტროტუარს.
უცებ, გზის გადაღმა, მე-7 კვარტლის, ერთ-ერთი ეზოდან ტროტუარზე გამორბის ბიჭი, მისდევს კაცი, ღრიალით, გადაჭრილი თოფით.
ტროტუარის ბოლოს ქვედა ეზოში თონე იყო, იმ თონესთან ჩახტა ბიჭი და ესროლა კაცმა…
ზურგიდან!
გავქვავდით.
უცებ მოირბინეს ვიღაცებმა და ერთ-ერთმა ხელში აიყვანა ბიჭი, რომელსაც სისხლი წურწურით გასდიოდა…
ის დროა, სასწრაფოს რომ ქალაქის ტელეფონიდან ურეკავ და ლამის მეორე დღეს მოდის ან საერთოდ, ფეხით მოდიან.
არცერთი მანქანა არ აჩერებდა და ბოლოს ეს ბიჭი თუ კაცი, დაჭრილით ხელში, რაღაც ვოლგას გადაუდგა წინ და იმანაც გააჩერა.
წაიყვანეს…
სახლში მოვედი შოკირებული.
საღამოს გავიგე, რომ ჩემი მეზობელი იყო, ის, 17 წლის ბიჭი, დედისერთა, ლამაზი…
სუფრასთან მომხდარა რაღაც კამათი და ასე, წამში გაიმეტა არაკაცმა, ნაძირალამ.
ისეთ ცხად კადრებად დატრიალდა ახლა ის სიმძიმე, ჩემს თვალწინ((
არა და 90-იანები იყო მაშინ…
2026 წელის 23 ივლისია და შეიძლება, ვიღაც, პატარა, მეორე კლასელი გოგოს თვალწინ, იმ, 17 წლის ბიჭებს ესროლეს !
ასეთი საქართველო აღარ მინდა!
აღარ!“
კომენტარები