,, რატომ ვაფინანსებთ ყოველ წელს ბიუჯეტიდან ყურძნის შესყიდვას და არ ვაფინანსებთ იმავე პრინციპით ციტრუსის, თხილის, ვაშლის, ატმის, კარტოფილის შესყიდვას” – გოჩა მირცხულავა

ჟურნალისტი გოჩა მირცხულავა:

,,ყურძენი ჩვენ უნდა ვიყიდოთ 4–5 ლარად და ამის შემდეგ უხარისხო ყურძენიც ისევ ჩვენ უნდა ვიყიდოთ, ოღონდ ამჯერად ბიუჯეტიდან.
ცალკე „მეყურძნემ“ სეზონის ბოლოს უნდა გამოცვალოს „მერსედესი“, მეღვინემ ღვინო ან სპირტი დააყენოს, გაყიდოს და ხუთი „მერსედესი“ იყიდოს.
ერთი რამ ამიხსენით: რატომ ვაფინანსებთ ყოველ წელს ბიუჯეტიდან ყურძნის შესყიდვას და არ ვაფინანსებთ იმავე პრინციპით ციტრუსის, თხილის, ვაშლის, ატმის, კარტოფილის ან სხვა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესყიდვას?
რით არის ყურძენი განსაკუთრებული? უი, ვაზის და ღვინის ქვეყანა? ჰო, მაგრამ არა ყურძნის პროვოკაციის და მერე საშინელი ღვინის.
თუ სახელმწიფოს ფუნქციაა ფერმერის საბაზრო რისკის საკუთარ თავზე აღება, მაშინ ეს პრინციპი ყველა ფერმერზე უნდა ვრცელდებოდეს. თუ არ არის, რატომ ვიხდით ყოველწლიურად ჩვენ ყველანი კონკრეტული პროდუქტის მწარმოებლის ბიზნესრისკის საფასურს? არ სჭირდება ბაზარს ამდენი ყურძენი და ძალით რატომ მტენი? ან თუ მოგყავს უნდა იცოდე როგორ გამოიყენო.
არ მოგბეზრდათ, ხალხო, ეს უაზრო ემპათია და ბიუჯეტიდან კერძო რისკების მუდმივი დაფინანსება?
ირგვლივ ხალხს შია. მართლა შია. და ჩვენ ამ დროს ისევ იმაზე ვმსჯელობთ, ვის რამდენი უნდა დავუმატოთ, რომ საკუთარი პროდუქტი მისთვის სასურველ ფასად ვერ გაყიდა.
თან ამის თქმა თითქოს ტეხავს.
არადა, ტეხავს სხვა რამე, როცა სოციალური დახმარება და ბიზნესის სუბსიდირება ერთმანეთში ისე გვაქვს არეული, რომ ბოლოს ვეღარც ვხვდებით, ვის ვეხმარებით, რატომ ვეხმარებით და ვისი ფულით.”