რა შემთხვევაში მიდის ივანიშვილი კომპრომისზე? – დავით ზურაბიშვილი

პოლიტოლოგი, დავით ზურაბიშვილი:

ჩემი დაკვირევებით ქართული ოცნების ყველა ქმედება, დაწყებული კანონმდებლობით და დამთავრებული პრაქტიკული ნაბიჯებით, ეყრდნობა ორ ამოსავალ პუნქტს:

1. რა წყინს და რა მოსწონს პირადად ბიძინა ივანიშვილს.
2. რა წყინს და რა მოსწონს საშუალო სტატისტიკურ ქოცს, ანუ ოცნების მომხრეს

თუ განწყობები თანხვედრილია, ანუ არის რაღაც, რაც საშ. სტატისტიკურ ქოცსაც და ბიძინა ივანიშვილსაც წყინთ და აბრაზებთ, მაშინ ეს რაღაც იქნება დაუნდობლად რეპრესირებული, აკრძალული, დაპატიმრებული, ნაცემი და ა.შ. და არავითარი მნიშვნელობა არ ექნება, თუ რას იტყვის ამაზე პროგრესული კაცობრიობა.

მაგალითად ალეკო ელისაშვილს ტერორიზმისთვის რომ 13 წელი მიუსაჯეს, ან მზია ამაღლობელს რომ ცოცხალი თავით არ უშვებენ ციხიდან, ამის მიზეზი არის ის, რომ ეს ასე უნდა ბიძინასაც და რიგით ქოცსაც. იგივე შეიძლება ითქვას პარტიების აკრძალვაზე და პარტიების ლიდერთა დაპატიმრებაზე, სადაც ქოცის პოზიცია ცალსახად პოზიტიურია. თუ რაიმემ შეიძლება შეაჩეროს ეს გადაწყვეტილება, ისევ ბიძინა ივანიშვილმა, რომელიც ჩათვლის, რომ ამით რაღაცას წააგებს დიფსთეითთან პოლიტიკურ თამაშობებში.

არის შემთხვევები, როდესაც ბიძინას ნება და ქოცის გუნება შეიძლება არ დაემთხვეს ერთმანეთს და ამ დროს, როგორც წესი, ბიძინა მიდის ხოლმე კომპრომისზე. ამის მაგალითია იმ გადაწყვეტილების გაუქმება, რომლის მიხედვითაც გეპეი უნდა შეეერთებინათ ჯავახიშვილის სახელობის უნივერსიტეტისთვის.

რაც შეეხება ისეთ კატეგორიებს, როგორიცაა, სახელმწიფო, ინსტიტუციები, საგარეო ორიენტაცია, საერთაშორისო რეპუტაცია, ეროვნული ინტერესები და ა.შ., ანუ ყველაფერს, რაც პოლიტიკური საქმიანობის თითქოსდა განუყოფელ შემადგენელს წარმოადგენს, ბიძინა ივანიშვილის და ქართული ოცნების მმართველობაში ეს მხოლოდ ძალაუფლების განმტკიცების პროპაგანდისტული ინსტრუმენტია და მეტი არაფერი. მათ არა აქვთ არანაირი ღირებულებითი მნიშვნელობა. თითოეული ეს ღირებულება ის ქოთანია, რომელსაც საითაც გინდა იქით გამოაბამ ყურს,

ქართული ოპოზიციის და სამოქალაქო აქტივიზმის ერთ-ერთი ფუნდამენტური შეცდომა, ჩემი მოკრძალებული აზრით, არის ის, რომ ისინი პრაქტიკულად არ ცნობენ ხელისუფლების ამ სპეციფიკას და ცდილობენ ივანიშვილის და ოცნების ქმედებები ახსნან ტრადიციული პოლიტიკური, სოციალ-ეკონომიკური თუ კულტურული მიზეზებით,. რაც ათიდან ცხრა შემთხვევაში არასწორი აღქმაა ხელისუფლების მოტივაციისა და შესაბამისად საპასუხო აქტივობებიც, თუ შემთხვევით არ გაარტყეს, არათუ არ ასუსტებს ხელისუფლებას, რიგ შემთხვევებში აძლიერებს კიდეც,

ვფიქრობ, ოპოზიციის და სამოქალაქო აქტივიზმის ამოცანა ის კი არ უნდა იყოს, რომ რაც შეიძლება ძლიერად მოუშალოს ნერვები ბიძინასაც და ქოცებსაც, არამედ ის, რომ გაერკვეს რა სურთ და რისი ეშინიათ ოცნების პასიურ მომხრეებს, ჩამოუყალიბებლებს, გაურკვევლებს და ა. შ. პროტესტისგან დისტანცირებულ კონტიგენტს და ამის მიხედვით შეიმუშაონ მოქმედების სტრატეგია.

როგორ უნდა გაკეთდეს ეს, ცალკე თემაა. ეს იმ შემთხვევაშიც არაა იოლი ამოცანა, თუ ამას დააპირებ, მაგრამ, ჩვენი პრობლემა სწორედ ისაა, რომ არავინ ამას სერიოზულად არ ცდილობს და არც აპირებს.

კი ვიცი, რომ ეს ამხელა ტექსტიც სულ ტყუილად ვწერე და მთელი ოპოზიციური მეინსტრიმი მაინც “შიგნით აქცია და გარედან სანქციას” მიაწვება, მაგრამ იყოს, ერთ-ორს ხომ მაინც გულზე მოხვდება...