“ნებისმიერ დავაში, განსაკუთრებით კი მაშინ, როდესაც საქმე ათეულობით მილიონ ლარს, ცნობილ ბრენდსა და საზოგადოების მაღალ ინტერესს ეხება, საბოლოოდ გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ერთ რამეს – მტკიცებულებებს. როგორც ჩანს, ნათია ჯანაშიას, არ უნდა დაიჯეროს, რომ ნდობა იქმნება ფაქტებითა და მტკიცებულებებით და არა ემოციური ჩანახატებით და ფოტოკოლაჟებით“, – ამის შესახებ მედიასთან საუბრისას ანალიტიკოსმა გიორგი ცუცქირიძემ განაცხადა, რომელიც “ბრიტანულ-ქართული აკადემიის” გარშემო მიმდინარე ბიზნესდავის შესახებ საზოგადოებას პერიოდულად უზიარებს საკუთარ მოსაზრებებსა და დასკვნებს.
მისი თქმით, ნათია ჯანაშიასთან აფილირებული სოცქსელებითა და გამოცემებით წარმოებული კამპანიის ანალიზისას, აშკარად იკვეთება, რომ მისი საჯარორიტორიკა აღარაფრით ჰგავს ბიზნესდავაში ჩართული მხარის არგუმენტირებულ პოზიციას და პირწმინდად ემოციური კამპანიაა, რომლის მიზანიც მხოლოდ საზოგადოებრივი განწყობების მობილიზებაა.
“ნათია ჯანაშიასთვის სწორედ აქ ჩნდება ყველაზე დიდი პრობლემა, რამდენადაც უკვე წლებია საზოგადოება ისმენს მძიმე ბრალდებებს, საუბრებს თაღლითობაზე, მითვისებაზე, რეიდერულ ქმედებებსა და სხვადასხვა მასშტაბურ დარღვევებზე, თუმცა რაც უფრო იზრდებაბ რალდებების მასშტაბები და სიმძიმე, მით უფრო ბუნებრივი ხდება კითხვა – სად არის მტკიცებულებები? ამ კითხვაზე კი პასუხი ერთია – მტკიცებულებები არ არის. ყოველ შემთხვევაში, ნათია ჯანაშიას მხარეს ისინი საზოგადოებისთვის არ გაუცვნია. ჯანაშია საკუთარი რიტორიკით საზოგადოებას მუდმივად სთხოვს, რომ მისი სიტყვა ფაქტად მიიღოს. ფაქტი კი მხოლოდ ის არის, რომ სამართლებრივ სახელმწიფოში ბრალდება დამტკიცებულება ერთი და იგივე არ არის. არც ხმამაღალი განცხადებაა მტკიცებულება და არც სოციალურ ქსელში გამოქვეყნებული პოსტი“, – აღნიშნავს ცუცქირიძე.
“თუ ვინმე ამტკიცებს, რომ მას 30-მილიონიანი გარიგების ფარგლებში საკუთრება მოტყუებით დაათმობინეს, ის ვალდებულიც ხდება, საზოგადოებას მკაფიოდ, სრულად და გასაგებად მიაწოდოს კონკრეტული დოკუმენტები, ხელშეკრულებები, მიმოწერები ან სხვა ისეთი მასალა, რომლებიც ამ ვერსიას დაადასტურებს. მით უფრო, როდესაც წლები გადის და კამპანია უფრო და უფროფართოვდება — ბრალდებების ადრესატებად გვევლინებიან ინვესტორები, მენეჯერები, სახელმწიფოუწყებები, სასამართლო სისტემა, მარეგულირებლები და საერთაშორისო ინსტიტუტებიც კი.
ფაქტი კი მხოლოდ ის არის, რომ ადამიანი, რომელმაც 2019 წელს საკუთარი კომპანიის 70%-იანი წილის სანაცვლოდ დაახლოებით 30 მილიონი ლარი მიიღო, რამდენიმე წლის შემდეგ აცხადებს, რომ “ჩემი სკოლა არც მაშინ იყიდებოდა და არც ახლა იყიდება“… ბუნებრივად ჩნდება კითხვა — თუ არ იყიდებოდა, მაშინ რა იყო ის გარიგება, რომლის შედეგადაც წილის საკონტროლო პაკეტი მფლობელს გამოეცვალა და რომლის სანაცვლოდაც მრავალმილიონიანი ანაზღაურება იქნა მიღებული“? – რიტორიკულად კითხულობს ანალიტიკოსი.
“რა თქმა უნდა, მე შემიძლია გავიგო, რომ შესაძლოა, თავის დროზე კომპანიის 100%-იან დამფუძნებელს კომპანიასთან განსაკუთრებული ემოციური კავშირი ჰქონდეს, მაგრამ ესვერ ცვლის იმ ფაქტს, რომ წილის გაყიდვის შემდეგ კომპანიის შესაბამისი ნაწილი უკვე სხვა მესაკუთრეს ეკუთვნის.
როგორც ჩანს, ნათია ჯანაშიას სწორედ ამ მოცემულობის მიღების პრობლემა აქვს. ამიტომაც ჯანაშია-ცეცხლაძის მიერ წარმოებული დავა და თანმდევი საინფორმაციო კამპანია კორპორაციული კონფლიქტის ფარგლებს გაცდა და გადაიქცა ფართომასშტაბიან რეპუტაციულ შეტევად “შეთქმულებაში” მონაწილე ინვესტორის, სასამართლოს, ეროვნული ბანკის, სახელმწიფო უწყებების, საერთაშორისო ორგანიზაციებიისა და ინსტიტუტების, და ახალ უკვე ქართული მედიის წინააღმდეგ“, – აღნიშნავს გიორგი ცუცქირიძე.
კომენტარები