ჟურნალისტი, ქეთი ხოსიტაშვილი:
“ყაზბეგის ქუჩაზე, გაჩერებაზე, ვარდისფერი ოლეანდრებით ხელში იჯდა და ავტობუსს ელოდა.
უხერხული დუმილი თავად დაარღვია და დამტვრეული ხმით თქვა: მეუღლის საფლავზე მივდივარო…ნეტავ, ჯერ მე წავსულიყავი და მერე ისო…
მალე ავტობუსიც გამოჩნდა, მძიმე ნაბიჯებით ავიდა და ათობით მგზავრს შეერია – თითქოს ამქვეყნად დარჩენის მთელს ტვირთს ზურგით მიათრევდა.
ეს ისტორია თან სევდიანია და თან ემოციურიც.
არიან ადამიანები, რომლებიც მსგავს “ტვირთებს” თავისი საყვარელი ადამიანებივით ეჩვევიან, მათთან თანაცხოვრებას სწავლობენ, რაც ცხოვრების ბოლომდე მათი მთავარი სანოვაგეც ხდება.
ვიღაცისთვის ბედნიერებაა სიყვარულისა და ერთგულების ასეთი მაგალითი, ვიღაცისთვის კი, შესაძლოა, “ტვირთებისგან” გათავისუფლების შეუძლებლობა და სისუსტეა…
საბოლოოდ, არჩევანი ჩვენზეა.
ჩემი აზრით, მთავარი მაინც ის არის, რომ ცხოვრების ბოლომდე ერთი ადამიანის გაბედნიერება მაინც შევძლოთ და ყვავილებით სიცოცხლეშივე დატკბეთ 
P.S: ეს ფოტო ჩემმა მეგობარმა, Ana Jimsheleishvili-მა გადაიღო, შემთხვევითი მგზავრის შესახებაც ისე ხელშესახებად მომიყვა, რომ მომინდა დამეწერა “
“
კომენტარები