ტაბულას მთავარი რედაქტორი, ლევან სუთიძე, სოციალურ ქსელში, წერს:
დღეს კათოლიკოს-პატრიარქმა შიომ საშიშად ორაზროვანი ქადაგება წარმოთქვა:
“პეტრე მოციქულმა გამოავლინა ასევე საოცარი სიმამაცე, როდესაც არ შეეშინდა და გეთსიმანიის ბაღში მღვდელმთავრის მონას მოუქნია მახვილი. თქვენ გახსოვთ, მერე უფალმა განკურნა ის მონა.
და აი, როდესაც ჩვენი თანდასწრებით შეურაცხყოფას აყენებენ უფალს, აგინებენ დედა ღვთისმშობელს, როგორც პეტრემ, გაბედული სიტყვით უნდა ვამხილოთ ასეთი ადამიანები”.
მეორე აბზაცში კათალიკოზი მრევლს გაბედული სიტყვისკენ მოუწოდებს, რაც სრულიად გასაგები და, მეტიც, მისასალმებელია, მაგრამ რა შუაშია ეს პეტრესთან? ან მის “სიმამაცესთან”?
პატრიარქი მხედველობიდან რჩება, ან განგებ უვლის გვერდს, რომ მაცხოვარი არა მხოლოდ ამრთელებს მონის ყურს, არამედ პეტრეს კიცხავს:
“მაშინ იესომ უთხრა მას: ჩააგე მახვილი ქარქაშში, რადგანაც ყველა, ვინც აიღებს მახვილს, მახვილითვე დაიღუპება. ან იქნებ გგონია, რომ არ შემიძლია შევევედრო მამას ჩემსას, და წარმომიდგენს ანგელოზთა თორმეტ ლეგიონს და უფრო მეტსაც.”
ანუ, პეტრე მოციქული მოიქცა არა მამაცად, არამედ ურწმუნოებითა და ცოდვილი გზით სცადა ღვთის გამოქომაგება – ფიქრობდა, რომ ძე ღვთისა იმდენად სუსტია, რომ მის მკლავს საჭიროებს. ვინ გგონივარ, შენი ძალადობით გამოსარჩლებას რომ ვსაჭიროებდეო? ეკითხება მაცხოვარი.
ლუკასთან ეს ამბავი ასეა:
“როცა მასთან მყოფებმა დაინახეს, რაც ხდებოდა, უთხრეს: უფალო, ხომ არ დავცეთ მახვილი?”
პეტრე არ ელოდება პასუხს:
“დაჰკრა ხმალი მღვდელმთავრის მონას და მარჯვენა ყური ჩამოათალა. ხოლო იესომ თქვა: მოეშვით, კმარა”
კმარაო – ეს სიტყვა ქრისტეს სახელით მოძალადე ისეთ ექსტრემისტებს მიემართებათ, როგორსაც მისმა უწმიდესობამ ამასწინათ უმასპინძლა.
კარგი იქნებოდა თუ კათოლიკოს-პატრიარქი შემდგომში ამგვარ ორაზროვნებას ნათელს მოჰფენს, რომ უნებლიეთ ვინმეს არ უბიძგოს მკრეხელობისკენ, ამით კი ხელი შეუწყოს სატანური მწვალებლობის გავრცელებას.
ამ კორექციას სწორედ ამიტომ ვწერ.
პეტრე-პავლობას გილოცავთ.
ქრისტეს კათოლიკე ეკლესიის მნათობნი შეგვწეოდნენ
კომენტარები