ქოცების სრული სიგიჟეები არ არის მხოლოდ სიგიჟე, ის პოლიტიკის ნაწილია. მათზე ქვეყნის შიგნით (ჩვენი მხრიდან) და ქვეყნის გარეთ (საქართველოს მეგობრების მხრიდან) მიმდინარეობს უპრეცედენტო ზეწოლა. ქოცები სწორად ფიქრობენ, რომ როგორც კი დათმობას და სისუსტეს აჩვენებენ, მაშინვე ჩამოშლისკენ წავა სისტემა, კოლაფსის სპირალში შევლენ.

ამიტომ, მათი არჩევანია ესკალაცია: დაგვემუქრებით? ჩვენ უფრო შორს წავალთ; კიდე მოგვაწვებით? უფრო მეტ სიგიჟეს გავაკეთებთ; ესკალაციაში ბოლომდე შევალთ და ესკალაციით გავიმარჯვებთ, ბოლოს თქვენ მოგიწევთ დანებებაო, ასე აქვთ ჩაფიქრებული.

მათი ძალის პროექცირების უკან დგას 2000-მდე კუნთიანი პოლიციელი; 84 გასვრილი ან უგონო პარლამენტარი; რამდენიმე მინისტრი და სულ ეგ არის.

აქეთ მხარეს ვდგავართ მოტივირებული ასიათასობით ადამიანი და საქართველოს დასავლეთელი მეგობრები.

შუაში დგას მძინარე უმცირესობა: ტელევიზორთან მჯდარი კოლექტიური ჯემალი ბიძიები, უკანა ხაზზე მდგომი არამოტივირებული პოლიციელები, ელჩები, საჯარო მოხელეები, ბიზნესი და მრავალი სხვა.

1. გაგრძელდება და გაძლიერდება რეპრესიები. შეიძლება რამე დიდი შეთქმულების თეორიაც დადონ პროტესტისთვის მნიშვნელოვანი ადამიანების მასობრივად დასაჭერად;

2. ამის პირდაპირპროპორციულად გაიზრდება დასავლური სანქციები. საქმეში ჩაერთვება ევროპაც და დიდი ბრიტანეთიც, გაიზრდება სანქცირებულთა სიები და სფეროები, ის მოიცავს ეკონომიკასაც;

3. ამ ესკალაციას ქოცებმა ესკალაციით უნდა უპასუხონ და პიკში ისეთ მოცემულობაზე გავიდნენ, როდესაც ჯემალი ბიძიასაც და დანარჩენ სეგმენტებსაც ეჭვი აღარ ეპარებათ, რომ რუსეთის ნაწილი ვხვდებით. მაგდა ანიკაშვილი ვეღარ უმტკიცებს საპირისპიროს, თავს ზემოთ ძალა აღარ აქვს;

4. ჯემალი ბიძია, პაპაშვილები, ელჩები და საჯარო მოხელეები აქამდე კი იყვნენ ჩუმად და შუაში, მაგრამ ჯემალის არ უყვარს რუსეთი და თუ აქამდე უმტკიცებდნენ “ეროვნულ საქართველოს” ვქმნითო, ახლა ხედავს რომ ეს რეალურად რუსეთის საქართველოა; არც პაპაშვილებს უნდათ მათი ბიზნესები შეეწიროს ამ სიგიჟეს; მგონი, არც ელჩების ნაწილია მზად ბოლომდე შეყვეს რუსეთში;

5. ჯერ ამერიკამ მხოლოდ დააცემინა და უკვე ვხედავთ პირველ ნიშნებს: გენერალური პროკურორი გადადგა, ფინანსთა მინისტრის მოადგილემ თქვა კანონი უნდა შევცვალოთო, ხელისუფლების მომხრე საქართველოს ბანკმა ევროკავშირის დროშა გადმოკიდა, ჯაბა კანკავამ ევროპაზე არ წავალო და სხვა.

ამათ პუტინისგან განსხვავებული მოცემულობა აქვთ: პუტინმა პირველ საპრეზიდენტო ვადაში, ოცი წლის წინ გაანადგურა მედია და მისგან დამოუკიდებელი ბიზნესი; მან ააწყო ძალოვანი სტრუქტურების ზედმიწევნით მორჩილი ვერტიკალი; მან რუსულ საზოგადოებას შესთავაზა ის, რაც მას სურდა – სტაბილურობა და იმპერიისთვის ღირსების აღდგენა. დასავლეთმა რუსეთის სანქცირება დაიწყო მაშინ, როდესაც პუტინს შიდა წინააღმდეგობის ველი უკვე მოსუფთავებული ჰქონდა.

საქართველოში კრიტიკული მედია არსებობს, ბიზნესი მზად არ არის ივანიშვილის გამო გაკოტრდეს, ძალოვანი სტრუქტურების ერთგულება ორიოდ ათას კაცზე დგას; ბრმათათვისაც გამომზეურდება, რომ რეჟიმი საზოგადოებას სთავაზობს არა სასურველს, არამედ საძულველს – რუსულ სივრცეში დაბრუნებას.

და ეს ყველაფერი, პუტინისგან განსხვავებით, უნდა გააკეთოს ერთი ზაფხულის განმავლობაში და ეს უნდა გააკეთოს დასავლეთის დროული სანქციების ფონზე.

შეუძლებელი ამოცანაა.

რეჟიმზე ზეწოლა არ უნდა შეწყდეს არც შიგნიდან, არც გარედან. შიგნით უნდა გაგრძელდეს პროტესტი და ბოლოსდაბოლოს პარტიებმა დაიწყონ პასუხისმგებლობის აღება; გარედან სანქცირება უნდა გაგრძელდეს და გაფართოვდეს.

ამ ლოგიკაში არის ჭორის დონეზე მოარული ორი ცვლადი:

1. თუ მართლა არსებობს აფხაზეთთან კონფედერაციის გეგმა და თუ შეძლებენ ამ გეგმის დამაჯერებლად წარმოდგენას არჩევნებამდე;

2. ამერიკელებმა გამოჟონეს, შეგვიძლია რუსებთან ქოცების კავშირების სადაზვერვო მტკიცებულებები წარმოვადგინოთ, რომელიც გააცამტვერებს მათ რეპუტაციასო.

ვერც ჯემალი ბიძია და ვერც X საქართველოს ელჩი ვერ მოითმენს თუ მოისმენს, რომ ესენი დავალებებს პირდაპირ რუსებისგან ღებულობენ.

ეს ჩვენ კი ვიცით, ბევრი გუმანითაც ხვდება, მაგრამ “ციხის კადრებს” სანამ არ ანახებ ერსა და ბერს, მანამდე ამ საქმეს წერტილი არ დაესმება.