სინდისის პატიმარი, რეზო კიკნაძე, ციხიდან წერილს ავრცელებს და წერს:
ხანდახან მგონია, რომ ზღაპარში ვცხოვრობ და ბედნიერი მომენტებითაა აღსავსე ეს ზღაპარი, მიუხედავად იმისა, თუ სად ვარ.
2016 წელს, როცა ჩემმა კლასელმა – კოტიკო ფოფხაძემ მომიტანა სკოლაში წასაკითხად, მაშინ ვერც მე და ვერც კოტიკო, არათუ ვერც წარმოვიდგენდით ალბათ ყველაზე ფანტასმაგორიულ ფიქრებშიც კი ვერ გავივლებდით ამას გულში. დმიტრი გლუხოვსკის „მეტრო 2033“ წაკითხვისთანავე გახდა ჩემთვის ყველაზე განსხვავებული და ნომერ პირველი წიგნი, არტიომი კი – ბრძოლის, შეუპოვრობის, დინების წინააღმდეგ ცურვის მაგალითი. ეს დამოკიდებულება დანარჩენი ორი ნაწილის წაკითხვის შემდეგ კიდევ უფრო გამიძლიერდა, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ათ წელში უამრავი შედევრი წავიკითხე. გემოვნებაც ბევრჯერ შემეცვალა, საყვარელი მწერლებიც კი გამოვიცვალე, მაგრამ არ იცვლებოდა ერთი რამ – საყვარელი წიგნი.
ამას ვერც მაშინ წარმოვიდგენდი, ახალ წაკითხულზე აჟიტირებული რომ ვურჩევდი გვერდით მყოფებს „მეტროს“ წაკითხვას, და არც მაშინ, სოციალურ ქსელებში სულ „მეტროზე“ რომ ვპოსტავდი თუ ვსთორავდი და უამრავი ადამიანი მწერდა: შენს გამო ვიწყებ “მეტროს” კითხვასო. პირველი, რასაც ვეკითხებოდი ახლად გაცნობილ წიგნის ჭიას მუდამ იყო ჰქონდა თუ არა წაკითხული – თითქოს ეს გახდა ჩემთვის მთავარი კრიტერიუმი. რა თქმა უნდა, ვერც ასეთ დროს წარმოვიდგენდი ამას. როცა დამიჭირეს და მილიონი ადამიანის მხარდაჭერა ვიგრძენი, თან ისეთების, ვინც ყოველთვის მიუწვდომლად მიმაჩნდა, ამ დროსაც კი არ შემეძლო ამის წარმოდგენა.
როცა თავადვე გადავწყვიტე ლექსების კრებულის გამოცემა და წიგნის წერას მივყავი ხელი, არც მაშინ დამიშვია ეს. გუშინ კი მამცნეს, რომ დმიტრი გლუხოვსკიმ – ჩემი საყვარელი წიგნის დამწერმა – წერილი და ავტოგრაფი გამომიგზავნა.
საიდან? როგორ? რანაირად? მგონი, მართლა სიზმარში ვარ, ან ზღაპარში, ანდაც – ორივეში. წარმოგიდგენიათ, როგორ მიხარია?
კომენტარები