“ერთი საინტერესო და სამწუხარო ფენომენი გამოჩნდა ამ ბოლო დღეებში” – ზაზა წერეთელი

იოგურტი ვადამდე აშკარად გაფუჭებულია? „ეს ევროპაშიც ხდება.“ ქათამი გემოს არ იმსახურებს და სავსეა ანტიბიოტიკებით? „გერმანიაშიც ხორცი სკანდალის საგანია.“ ობიანი პური, ქიმიკატებით გაჯერებული ბოსტნეული, ძროხის რძე, რომლის საკვები უცნობია? ეს არ არის სისტემური ჩავარდნა—ეს არის საერთო, გლობალური პრობლემა. ყველა ერთად ვიძირებით, და სწორედ ამიტომ, ჩაძირვა თითქოს უფრო მისაღებია.

ეს არაა უბრალოდ თავის დაღწევის მექანიზმი; ეს არის სამყაროს ხედვა. სახიფათო ხედვა. ის არ მოითხოვს სამართლიანობას, რეფორმას და არც თუნდაც უკეთეს მომზადების წესებს პრიდუქტებისათის. ის მხოლოდ ერთგულებას ითხოვს—და მზადყოფნას ვირწმუნოთ, რომ რაც არ უნდა დამამცირებელი იყოს რეალობა, ის ნორმალურია. უფრო მეტიც—რომ მისთვის მადლობა უნდა გადავიხადოთ. „მთავარია საჭმელი მაინც გვაქვს,“ ამბობენ ადამიანები, ტელეწამყვანის ხმა რომ ჩაესმით თავში. „მთავარია ისე ცუდად არა ვართ, როგორც ისინი“—ვინ არიან „ისინი“, ეს ყოველ კვირას იცვლება.

ამ შებრუნებულ სამყაროში, უკმაყოფილება ჩართულობის ნიშანი კი არაა, არამედ ღალატის. უკეთესის მოთხოვნა მოღალატეობად მიიჩნევა. და ასე სწავლობენ ადამიანები, რომ საკუთარი სტანდარტები სიამაყით დააქვეითონ, თვალები დახუჭონ ფაქტებზე და თვლიან, რომ გაფუჭებული პროდუქტები სახელმწიფოებრიობის სიმბოლოა და არა გულგრილობის.

ეს მხოლოდ საკვებზე არ არის. ეს მოქალაქეობის განადგურებაზეა. საზოგადოება, რომელიც აღარ ელოდება, რომ სახელმწიფო ემსახუროს მას, რომელიც აღარ სჯერა ანგარიშვალდებულებისა და ექსპერტიზის მნიშვნელობის, უკვე მზადაა ყველაფერი მიიღოს—მათ შორის მარცხი, ჩაგვრა და დალპობა—ოღონდ ეს ყველაფერი იყოს „სწორი“ დროშით შეფუთული და „სწორი“ არხით გადმოცემული.