“დასავლეთმა რუსეთი შე… შე… ი – ტყუა და… მართლა ბოდიში – წამოიხია!” – ტაბლიაშვილი

რატომ არ აძლევს დასავლეთი ათჯერ, ჩვიდმეტჯერ ან სამოცდაათჯერ მეტ იარაღს უკრაინას? პირობითად – ჰაიმარსს? რატომ წელავს ის – დასავლეთი, კონფლიქტს.

კითხვა, თავისთავად, სულელურია, მაგრამ, რადგან ის არსებობს, მას პასუხიც უნდა გაეცეს!

დიახ, მეგობრებო, დასავლეთი მუდმივად ჭიმავს კონფლიქტს! იმას, რასაც მოამთავრებდა პირობითად სამ თვეში, ამთავრებს ექვსში… ექვს თვეში მოსამთავრებელს – რვაში თუ ათში.

ამ სტრატეგიას აქვს თავისი სავსებით ლოგიკური ახსნა! დასავლეთმა ახლავე, მყისიერად რომ ასროლინოს კუდით ქვა რუსეთს, ეს უკანასკნელი გადაარჩენს საკუთარი შეიარაღების პირობითად 60 % – ს… ერთი ხანობა ჩაჯდება სანგარში! ასე 10 წლის შემდეგ მოფერიანდება! და ახალი ძალით შეუტევს თავისუფალ სამყაროს!

დასავლეთს ეს არ აწყობს! არ სურს! აღარ უნდა! შესაბამისად, დასავლეთმა არჩია სტრატეგია – ბოლომდე გამოფიტოს რუსეთი! მას ახლავე კი არა, ამ ეტაპზევე გაახარჯინოს ყველაფერი! და მოაღრჩოს ზუსტად ისე, როგორც პითონი აღრჩობს მსხვერპლს!

არის თუ არა ეს არაჰუმანური?..

პირველი რეაქცია ასეთია – ცხადია, არაჰუმანურია!.. ამ გაწელილ ომს ხომ უკრაინელებიც ეწირებიან! მაგრამ, ასეც ნუ ვიჩქარებთ დასკვნის გაკეთებისას!

თუ რუსეთს ამოსუნთქვის და ახალი ომის პირობითად ათ წელიწადში განახლების შესაძლებლობა ექნება! გარწმუნებთ, მსხვერპლის რაოდენობა იქნება შეუდარებლად მეტი, ვიდრე ის იქნება ამ, ე.წ. გაწელილ ომში!.. რატომო – არ მკითხოთ!!! იმიტომ, რომ, ვიმეორებ! პირობითად ათ წელიწადში, ამოსუნთქული რუსეთი მეტ სისხლს დაღვრის, ვიდრე ამას დღეს შვრება!

და კიდევ – ყველას, მათ შორის ჩვენც, დაჩემებული გვაქვს, რომ დასავლეთი შეცდა, როცა ივარაუდა, რომ კიევი 72 საათში დაეცემოდა! აი, მე კი გეტვით მკვახედ – შეცდა არა კვახი!

დიახ, დასავლეთიდან ეს მართლა ითქვა! დიახ, ჩვენ ჩვენი ყურით მოვისმინეთ ეს! მაგრამ!!!

მაგრამ… ეს შეცდომა აბსოლუტურად შეგნებულად იყო დაშვებული!

დასავლეთმა რუსეთი დააჯერა იმაში, რომ ამ უკანასკნელს მართლა შეეძლო კიევის ზოგადად და მით უფრო 72 საათში აღება!

ბოდიში ტერმინიზა – შე… შე… ი – ტყუა და… მართლა ბოდიში – წამოიხია!

დებილმა რუსებმა მართლა ირწმუნეს, რომ კიევს 72 ან 172 საათში აიღებდნენ! აი, დასავლეთიც კი ამას ამბობსო, ეს თქვეს და… შე… შე… შეტოპეს!

ბრახ! ერთი წინააღმდეგობა დახვდათ! ბრუხ – მეორე! და გვიანღა მიხვდნენ, რომ ეს იყო ხაფანგი!

დაიხოცა თუ არა ხალხი?

კი – დაიხოცა!.. და ეს უმძიმესია!

მაგრამის გარეშე!

თუმცა, რუსეთთან ფერებ-ფერებაში მეტია დახოცილი! გაიხსენეთ ჩეჩნეთი! საქართველო! და… ისევ უკრაინა!

სსრკ-ს სოფთ აღდგენით მსხვერპლი იქნებოდა ათჯერ მეტი.

დიდება უკრაინას!

გამარჯვება საქართველოს!

სიკვდილი რუსეთს!”