“დამიწერე რამე არაბულად, რომ განვაჯადოო სახლიო. მივწერე ორსიტყვიანი ტექსტი” – ბექა ყორშია

ჟურნალისტი, არაბისტი ბექა ყორშია:

ხშირად, როცა არაბი მდგმურები ნაქირავები სახლიდან გადიან, ბინის მეპატრონეები სახლში აწყდებიან აქა-იქ მიმობნეულ, ქაღალდზე ხელით ნაწერ არაბულ ტექსტებს. ეს ზოგჯერ არის ე.წ “დუა”, როცა არაბი საკუთარ ოჯახს ალლაჰს შეავედრებს, ხვავს, ბარაქას და ბედნიერებას სთხოვს. ზოგ შემთხვევაში კი შეიძლება ავი თვალისგან დამცავი შელოცვაც იყოს, ე.წ “რუკია”. როცა მეპატრონეები ასეთ ტექსტებს აღმოაჩენენ, რატომღაც მაშინვე ფიქრობენ, რომ ჯადოა და ვაიდედა, რა გვეშველება? ვინ წაიკითხავს ახლა ამას? ვინ და – ბექა ყორშია.

წლებია, მიგზავნიან ამ ნაწერებს და მეც ვამშვიდებ, რომ აქ ცუდი არაფერი წერია, სულაც პირიქით. ბოლო ასეთი შემთხვევა ორი დღის წინ იყო, როცა ერთმა აღშფოთებულმა ქალმა მომწერა, ავუხსენი ყველაფერი, რაზეც მიპასუხა – მე რა ვიცი, რა გულით დაწერა იმ შტერმა კაცმა, თან სულ ვეჩხუბებოდი, კომუნალურების გადახდა ავიწყდებოდაო. არა, ქალბატონო, არაფერია საღელვი-მეთქი. საბოლოოდ – მაინც ვერ დავამშვიდე. იქნებ შენ დამიწერო რამე არაბულად, რომ განვაჯადოო სახლიო. მეთქი- მე ეგეთი რამე არასდროს მიქნია. არაუშავს, ახლა ქენი, ძალიან გთხოვო. ქალბატონო, არასერიოზულია ეს ყველაფერი-მეთქი, მარა მივხვდი, რომ ვერ მშვიდდებოდა. ამიტომ მივწერე ორსიტყვიანი ტექსტი არაბულად. ამობეჭდეთ და გქონდეთ სახლში-მეთქი. ეს 2 სიტყვა რას მიშველის, იმას ორი გვერდი ჰქონდა დაწერილიო. ტექსტი ზომით კი არ ფასდება, არამედ შინაარსით-მეთქი. და რა წერიაო? ვუთხარი, რაც ეწერა და კარგიაო, მოეწონა.

რა ცოტა სჭირდება ადამიანს სიმშვიდისთვის. თუნდაც არაბულად დაწერილი ორსიტყვიანი წინადადება:

“შეგე*ი სატანავ!”