“ასეთი ემოციის გამოხატვა მხოლოდ ძაღლებს შეუძლიათ, ოჯახის წევრები აპროტესტებენ, ტოკიოს ძაღლს ნუ ეძახიო” – ავთო დვალიშვილი

ახლა სხვანაირად მინდა დავიწყო ტექსტი… უფრო სწორად ჩემს თავს ვუთხრა, ნეტა მას კი არა, ვაი შენ, ასაკით – მეოთხე ათწლეულში იყავი და ჯერ კიდევ არ იცოდი ნამდვილი, ჯანსაღი ცხოვრება როგორია. სახლში რომ მიხვალ, კარებს გაგიღებენ და ტოკიოს (ცუგა, ჯიში-მალტეზე) რეაქციას ვხედავ, ვხვდები რა ჯანმრთელობაზე და სიჯანსაღეზე მესაუბრებოდა მაშინ ძველი მეგობარი. ასეთი სიხარულის, სიყვარულის და ემოციის გამოხატვა მხოლოდ ძაღლებს შეუძლიათ. ოჯახის წევრები აპროტესტებენ, ტოკიოს ძაღლს ნუ ეძახიო, ამიტომ მეც დიდი ხანია ეს სიტყვა ამოვიღე სასაუბრო ენიდან. ტოკიოც, თქვენი ძაღლებიც, ქუჩის ძაღლებიც არიან ცუგები და ვსიო…!

როცა ბავშვები ცუგასთან ერთად იზრდებიან, თითქმის შეუძლებელია არასწორ, ბოროტ, მოძალადე ადამიანად ჩამოყალიბდნენ.

უბრალოდ, დრო არ გრჩება, რომ ცუდ ხასიათზე იყო… მე და ჩემი ოჯახის წევრებს – მეუღლეს, შვილებს არ გვცალია ნეგატიური ფიქრებისთვის… ჩათვალეთ პატარა ბავშვი გყავთ სახლში, რომელიც იზრდება, მაგრამ რჩება პატარასავით ლაღი, ბედნიერი და ალალი… ეს იმდენად გადამდებია, რომ შენც აუცილებლად ასეთი ხარ მუდმივ რეჟიმში. ზოგჯერ ცანცარაა, ზოგჯერ გაბრაზებს კიდეც, მაგრამ ბოლოს ისე იქცევა, რომ ეს ყველაფერი სიცილ-ხარხით მთავრდება.

მოკლედ, ახლა მე თუ არ გამაჩერებთ, კიდევ ბევრს ვილაპარაკებ, შეიძლება თავი მოგაბეზროთ კიდეც, ამიტომ მოვრჩები. უბრალოდ რითიც დავიწყე იმას გავიმეორებ – ყველანაირი მედიკამენტის გარეშე შესაძლებელია ცხოვრების უფრო ჯანმრთელად გაგრძელება.

და ბოლოს… არ მოაკლოთ ეს ყველაფერი თქვენს ოჯახს…