მიხეილ სააკაშვილი ციხიდან წერილს აქვეყნებს:
,,ვინც ჩემი ნამდვილი ბიოგრაფია (და არა პროპაგანდისტული ნარატივები) იცის, დარწმუნდება რომ არასდროს მიმიწევდა გული რუსი ქალებისკენ. ვინც შემხვედრია იმათგან დიდ ნაწილს მივიჩნევდი საკმაოდ პრიმიტიულ, უხეშ არსებებად და ეს არცაა გასაკვირი, იმ ქვეყნისგან სადაც საუკეთესო ქალებს, ისეთებს როგორებიცაა მარინა ცვეტაევა, ანა ახმატოვა, ანა პოლიტკოვსკაია ანადგურებდნენ და გამოიყვანეს სპეციალური ჯიში ზახაროვას და სიმონიანის და ისეთების სახით, რომლებიც შუბის მიღების ნაცვლად ომში თავისი შვილების სიკვდილზე გაგზავნას თანხმდება და რომლებიც შვილების გასვენებაში მადლობას ეუბნება პუტინს, რომ მათ პირმშოს უკრაინელის მოკვლის შანსი მიეცა და სწორედ ფრონტზე მოკვდა და არა ალკოჰოლიზმისგან.
მახსოვს სტუდენტობის დროს კიევიდან მეგობრებთან ერთად სოჭის მაშინ ყველაზე დიდ სასტუმრო „ჟემჩუჟინაში“ წავედი და ჩემი ჩასვლიდან სამიოდ დღეში ჩამოვიდა ქართველ კაცთა დიდი ჯგუფი და დაიწყო რაც დაიწყო. დერეფნებში რუსი ქალების დევნა დევუშკა-დევუშკას ძახილით. ბაზრიდან მათთან პროდუქტების თრევა. ერთმანეთთან ჩხუბი ქალების ვერ გაყოფის გამო. დამლაგებლების შევიწროებაც კი და ასევე ორჯერ შევესწარი თუ როგორ უმღეროდნენ ნატაშებს მათი აივნის წინ სერენადას ჩემი ყელმოღერილი თანამემამულეები. ამის შემხედვარე თვალებს ვხრიდი სირცხვილისგან და ვმალავდი ჩემს წარმომავლობას.
ჩემს ბავშვობაში ბაკურიანში იყო სანატორიუმი „Солнечная долина“ სადაც ყოველ ზაფხულს ჩამოდიოდა დიდი ჯგუფი, ძირითადად ქალებით დაკომპლექტებული ურალიდან და ციმბირიდან. ხოდა ისინი ბორჯომამდე მატარებლით ჩამოდიოდნენ და იქიდან ავტობუსებზე სხდებოდნენ და მოეშურებოდნენ ბაკურიანისკენ. უკვე ბორჯომში მათ ხვდებოდათ ქართველ ჯეელთა დიდი ბრიგადა და მათ ავტობუსებს წინ მოუძღვებოდა და უკან მოჰყვებოდა მრავალრიცხოვანი ავტომობილთა ესკორტი.
ამ სანატორიუმში იყო დისკოთეკა, რომელშიც შესაშვებად მილიციისთვის უნდა მიგეცა 20 მანეთი რათა ნატაშებს ახლო მიჰკარებოდით. ეს მაშინ დიდი ფული იყო. სწორედ ამის შემყურეს, აღარასდროს აღარ გაუწევია ჩემთვის გულს ბაკურიანისკენ.
არსებობდა რუსი კლასიკოსი პოეტის და ქართული „ინწელიგენციის“ ლიუბიმჩიკის, ევგენი ევტუშენკოს ცნობილი ლექსი, რუსი ტურისტი ქალების საქართველოში მოგზაურობაზე. ამ ლექსში ევტუშენკო ჰყვება რომ მთელი წელი რუსი ქალები ემზადებიან საქართველოში ქართველ კაცებთან ჩასასვლელად. ლექსში ნათქვამია „Их усатые грузины ждут давным-давно…Едут беленькие сучки к чёрным кобелям“. მოკლედ ქართველ კაცებს შავ ხვად ძაღლებად მოიხსენიებდა, რომელთა ერთადერთი ფუნქცია, რუსი ქერა ძუკნების დაკმაყოფილება იყო.
ეს მენტალიტეტი ხერხემალში გადატეხა სწორედ იმ 9 წელმა, როდესაც ჩვენ დავიბრუნეთ ნამდვილი და არა სუფრული სიამაყე, როცა ჩვენ შევწყვიტეთ დაბალ რასად ყოფნა და არაფერი აღარ გვქონდა რუსეთის წინაშე მუხლებზე დასადგომად. პირიქით რუსებმა დაგვიწყეს ქვემოდან ზემოთ ყურება.
სამწუხაროდ ამ ყველაფერმა გასტანა ზუსტად 9 წელი. შემდეგ კი ივანიშვილმა, რომელიც თავისი არსით, გარემოცვით, სისხლით ხორცამდე რუსია, ისევ გვაქცია კოლონიად, ისევ დაგვამცირა. გულისამრევია კახური სასტუმროს აშკარად ქოცმფლობელების რუსებისადმი ლაქუცის მოსმენა და ერთ დროს სახელოვანი პოლიციის ყურება, რომელმაც სწორედ ის ქართველი დაიჭირა, რომელსაც რუსებმა თავზე უქნეს. მაშინ როცა დღეს თურქეთში, ემირატებში და ჩემ დროინდელ საქართველოში, ასეთ რუს ტურისტს ეგრევე გაასახლებდნენ და სამუდამოდ დაადეპორტებდნენ.
ამ სიტუაციაში მხოლოდ ერთი რამე მახარებს, ქართველ გიორგის, ყველაფრის მიუხედავად გამქრალი აქვს „ნატაშას“ მიმართ ლტოლვაც და პიეტეტიც. თუმცა სანამ ქოცურ რუსული დიქტატურა გვაზის, ყველანაირი საუბარი ღირსების აღდგენაზე და სიამაყის დაბრუნებაზე ნამდვილად ნაადრევია.“
კომენტარები