ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა:
,,უბედურებიდან 5 წუთში ვდგავართ…
ეს არაა ფილოსოფიური ესსე, ეს რეალობაა, რომლის აღქმაც ჯიუტად არ გვინდა,
მაგრამ ჩემი პოსტი ამაზე არაა.
ადამიანი იბადება ბედნიერებისთვის, მაგრამ საკუთარი ჯვარი მაინც სატარებელი აქვს, ასეა ქვეყნებიც.
ჩვენს პატარა, ლამაზ სამშობლოსაც თავისი მძიმე ჯვარი ააქვს გოლგოთაზე.
რაში გამოიხატება სიმძიმე?
არასტაბილური, აგრესიული და მეგობრობაში მერყევი მეზობლები, შიდა გაუტანლობა, მკაცრი ბუნება, ბობოქარი ჩანჩქერები…
ყველაფერს თავისი საპირწონე აქვს.
ქამარ-ხანჯლიანი ვაჟკაცივით აზიდული კავკასიონი,
სიცოცხლის მომტანი წყლები, ნაყოფიერი ნიადაგი,
მიწა, რომელიც იხუტებს ვაჟკაცებს და შემდგომ თაობას ახალი მოსავალით კვებავს.
და რაც მთავარია ღვისმშობლის გადაფარებული კალთა,
წმ.ნინოს თმით შეკრული ვაზის ჯვარი,
წინაპართა გმირობა….
5 წუთი უბედურებამდე პათეტიკა როდია.
აქეთ აზერბაიჯანს და თურქეთს გვიჯანყებენ,
იქით სომხეთი მუდმივად ორჭოფობს, აფხაზს და ოსს ქართველებივე გვიგინებენ, რუსი 30 კილომეტრშია…
ღმერთმა დაიფაროს და მორიგი “ბლექროქული” სპექტაკლის ავანსცენა არ გავხდეთ.
მავანთ არ აწყობს ის გზა, რომელიც აზიას და ევროპას გააერთიანებს.
ვიღაცას ჯიუტად უნდა სიცოცხლის გზა-სიჯვდილის გზად შეცვალოს!
მაშინ, როგორც შარლ პეროს ცნობილ ზღაპარშია, ფაეტონი კვახად გადაიქცევა,
მეეტლეები ვირთხებად…
ქვეყანა-ყანად, ოღონდ არა მსხმოიარე ხეხილით, როგორც ახლა, არამედ გადამწვარი, გამოუდეგარი ნიადაგით.
ძალიან ხშირად მიფიქრია ერთ დილეგში რომ აღმოვჩნდე გუშინდელ მაგინებლებთან და უსამშობლოებთან ერთად რას ვიზამდი?
ვერც ვერაფერს, იმიტომ
რომ ისინი მომენტალურად მტრის ბანაკს “დაამშვენებენ”,
უგუნურებს და ავადმყოფებს კი ისედაც არ ვერჩი…
არადა რამდენია ორთავ სოფელსა შინა…
ხუთი წუთი უბედურებამდე და მედიაში მხოლოდ თვითკმაყოფილება და საკუთარი თავით ტკბობაა…
მაამებლური ისტორიები, გულის ვარდები და თურქული სერიალები.
იქნებ ეს ყურადღების გადატანის მანევრია.
თუ ასეა, კოლეგებო
ყურში ჩამჩურჩულეთ, რომ მეც არ ვინერვიულო.
ახლა კი სრულიად სერიოზულად და გარკვევით.
ბიძინა ივანიშვილის დაბრუნების დროა!
ახლა ფილიგრანული, დიპლომატიურად მოზომილი
მოქმედების დროა!
ფრთხილად, ჩვენს უკან სამშობლოა!”
კომენტარები