“რა ხდება უვიცების ხელისუფლებაში?” – ნუგზარ სულაშვილი

მწერალი, საფრანგეთის AFG-ს გენერალური ასამბლეის აღმასრულებელი დირექტორი ნუგზარ სულაშვილი:

რიტორიკულად რომ ვთქვა დიახ, სწორედ ასეთი შთაბეჭდილება იქმნება როდესაც სასამართლო გადაწყვეტილებებს ვეცნობი. თმუმცა უკეტესია მკითხველთა დაბნეულობის თავიდან სასცილებლად სამართლებრივად უფრო ზუსტი ფორმულირება ჩამოვაყალიბო:

საქმე ეხება ბაჩო ახალაიას დღევანდელ სასამართლოს

სასამართლოს არ უთქვამს, რომ ივანიშვილი „კანონი, კონსტიტუცია ან სახელმწიფო“ არის. თუმცა 2026 წლის 6 ივლისის განაჩენით მან ბიძინა ივანიშვილისა და „მისი ხელისუფლების“ წინააღმდეგ მიმართული განცხადება სახელმწიფო ხელისუფლების დამხობისკენ მოწოდებას გაუთანაბრა. სწორედ ამ გაიგივებაშია მთავარი პრობლემა: ადამიანი, რომელსაც არ უკავია კონსტიტუციური სახელმწიფო თანამდებობა, სასამართლოს მსჯელობაში პრაქტიკულად სახელმწიფო ხელისუფლების პერსონიფიკაციად იქცა.

აქედან ორი ურთიერთგამომრიცხავი ვარიანტი რჩება:

ან ივანიშვილი ჩვეულებრივი პარტიული პირია და მისი პოლიტიკური გავლენის „დამხობა“ სახელმწიფოს დამხობა ვერ იქნება;

ან მისი დამხობა მართლაც სახელმწიფოს დამხობას ნიშნავს — და მაშინ სასამართლო ფაქტობრივად აღიარებს, რომ რეალური სახელმწიფო ძალაუფლება ივანიშვილშია კონცენტრირებული.

ამიტომ სწორი პოლიტიკური შეფასება იქნება:

სასამართლომ ივანიშვილი ფორმალურად ღმერთად არ გამოაცხადა, მაგრამ მას სახელმწიფოსთან ისეთი სამართლებრივი იდენტობა მიანიჭა, რომ მის წინააღმდეგ ნათქვამი სიტყვა სახელმწიფოს წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულად ჩათვალა. ეს უკვე სამართლის პერსონალიზაციაა: სახელმწიფო, კონსტიტუცია და ხელისუფლება ერთი კერძო პოლიტიკური პირის ძალაუფლებრივ მდგომარეობასთან იქნა გაიგივებული.

ყველაზე მკვეთრი წინააღმდეგობა ისაა, რომ ხელისუფლება საჯაროდ უარყოფს არაფორმალურ მმართველობას, ხოლო სასამართლო ივანიშვილის წინააღმდეგ მიმართული მოწოდების დასასჯელად იძულებულია მას სახელმწიფო ხელისუფლების რეალურ განსახიერებად მოექცეს. ეს პოლიტიკური თვალსაზრისით არაფორმალური მმართველობის უარყოფა კი არა, მისი სასამართლო გზით ირიბი დადასტურებაა.

დროის უქონლობის გამო დეტალებში ვერ განვიხილავ განაჩენის აბსურდულობას, ამაზე ცოტა მოგვიანებით გავაკეთებ კომენტარს, მაგრამ ერთ რიტორიკული კითხვას მაინც დავსვამ :

არ გრცხვენიათ ასეთი ხელისუფლების?