“ხვალ შეიძლება ბიძინა აღარ იყოს. და მერე? რა მოდის მის შემდეგ? ახალი კერპი?” – გოჩა მირცხულავა

ჟურნალისტი, გოჩა მირცხულავა:

ყველაფერზე მსჯელობთ. რაზნიციდან დაწყებული, ირმის ნახტომით დასრულებული. ყველაფერზე, გარდა ერთისა… როგორი სახელმწიფო გვინდა?

ამდენი პარტიაა. ამდენი ექსპერტია. ამდენი ანალიტიკური ცენტრია. ამდენი ფონდი. ამდენი არასამთავრობო ორგანიზაცია. ამდენი პროფესორი. ამდენი „მოაზროვნე“.

მაგრამ ერთი ფუნდამენტური კითხვა არავის დაუსვამს: რა სახელმწიფოს ვაშენებთ?

ხვალ შეიცვალა ხელისუფლება… და მერე?

ერთი ერთნაირსქესიანთა ქორწინებას აკრძალავს. მეორე საპატრიარქოს წარმომადგენელს შეიყვანს მინისტრთა კაბინეტში. მესამე თამადის ინსტიტუტს გააძლიერებს. მეოთხე ახალ ეროვნულ იდეოლოგიას გამოაცხადებს. მეხუთე ევროკავშირს დაიფიცებს. მეექვსე რუსეთს.

და მერე? სახელმწიფო როგორი იქნება? როგორ იმუშავებს?რა იქნება მისი მთავარი ღირებულება? როგორი სასამართლო გვინდა? როგორი ეკონომიკა? როგორი განათლება? როგორი უსაფრთხოების სისტემა? როგორი ციფრული სახელმწიფო? როგორი საჯარო სამსახური? როგორი ადგილობრივი თვითმმართველობა? როგორი პოლიტიკური სისტემა? როგორი სახელმწიფო მართვის მოდელი? ამაზე ვინმე საუბრობს?

კი, ბატონო, ხვალ შეიძლება ბიძინა აღარ იყოს. და მერე? რა მოდის მის შემდეგ? ახალი გვარი? ახალი სახე? ახალი კერპი? ისევ ძველი სახელმწიფო ახალი მმართველით?

აი, წარმოიდგინეთ, კაცი რომ გეტყვით: „ყველაფერს შვილებისთვის ვაკეთებ.“ და ჰკითხავ: „კონკრეტულად რას?“

და პასუხი არ ექნება. ვაცმევ , ვაჭმევ, ვასწავლი – არ არის ყველაფერი, ეს არაფერია.

ზუსტად ამ მდგომარეობაშია დღეს ქართული პოლიტიკაც. ყველა ამბობს, რომ საქართველოსთვის იბრძვის. მაგრამ რა საქართველოსთვის? რა სახელმწიფოსთვის? როგორი მოდელისთვის? ამაზე პასუხი თითქმის არავის აქვს.

პოლიტიკური დღის წესრიგი ვერ იქნება მხოლოდ ბენზინის ფასი, პენსიის ოდენობა, კორუფცია, არჩევნები ან ხელისუფლების შეცვლა. ეს მნიშვნელოვანია. მაგრამ ეს პოლიტიკა არ არის. ეს მიმდინარე პრობლემებია.

პოლიტიკა იწყება იქ, სადაც იწყება სახელმწიფოს ხედვა.

დღეს კი ყველაზე დიდი დეფიციტი საქართველოში სწორედ ეს არის – სახელმწიფოს იდეა.

საქართველოს ყველაზე დიდი პოლიტიკური კრიზისი ხელისუფლება კი არა, სახელმწიფოს იდეის არარსებობაა. ეგ იდეა რომ არსებობდეს – ეს ხელისუფლება თავისთავად ვერც იარსებებდა ამ ფორმით და ამ შინაარსით.