“ამიტომაც იყო საბჭოთა კავშირი შინაარსობრივად დამპალი – ფეხბურთის გარშემოც ეს სიყალბე ტრიალებდა” – ვოვა გუცაევი

მიუხედავად ამისა, [სსრკ ნაკრებში] რატომღაც მაინც არ მიძახებდნენ. თუ გამომიძახებდნენ (ფაქტობრივად, ყველა შეკრებაზე ვიყავი მიწვეული), ძირითად შემადგენლობაში არასდროს მაყენებდნენ. არც ლობანოვსკი და არც ბესკოვი, რადგან მათ თავიანთი ფეხბურთელები ჰყავდათ — საკუთარი კლუბებიდან 15-15 კაცი მიჰყავდათ. არ ვიცი, შეიძლება ამას არ უნდა ვამბობდე, მაგრამ კარიერის განმავლობაში 83-ჯერ გავხდი მატჩის საუკეთესო ფეხბურთელი [MVP] და 161 საგოლე გადაცემა მაქვს გაკეთებული. მიუხედავად ამისა, ნაკრებში მაინც ამ მდგომარეობაში ვიყავი.

იმასაც დავამატებ, რომ გუცაევი-შენგელია-ყიფიანი იმ პერიოდის ერთ-ერთ საუკეთესო ტრიოდ ითვლებოდა და მთელი ევროპა ჩვენზე ლაპარაკობდა, მაგრამ ამანაც ვერ გაჭრა, რომ ნაკრების ძირითად ფეხბურთელად მივეწვიე. ეს არის საწყენი, თორემ შანსი რომ მოეცათ და ვერ მეთამაშა, სხვა საქმეა. ფსიქოლოგიურად იცით, რამხელა დარტყმაა? ნებისმიერ სპორტსმენს ჰკითხეთ: მიდიხარ ნაკრების შეკრებაზე და წინასწარ იცი, რომ არ გათამაშებენ.

და როცა თამაშის დასრულებამდე 15 წუთი რჩება და მაშინ გამოჰყავხარ, აღარანაირი სტიმული აღარ გაქვს. მოგვიანებით საშუალებაც არ მქონია, რომ ბესკოვს ან ლობანოვსკის გულახდილად დავლაპარაკებოდი და მეკითხა: აი, გავიდა 30 წელი, რატომ არ მაყენებდით ძირითადში? ვისზე ნაკლები ფეხბურთელები ვიყავით მე ან დათო ყიფიანი? დათო ყიფიანიც კი არ ჰყავდათ წამყვან ფეხბურთელად. დღეს ვისაც უნდა ჰკითხოთ, საბჭოთა კავშირის მასშტაბით თუ ევროპაში, საბჭოთა ფეხბურთელებიდან მხოლოდ 3-4 კაცი ახსოვთ: ბლოხინი, ყიფიანი, გუცაევი, შენგელია, ჩივაძე… არავის ახსოვს ვიღაც ანდრეევი. ცუდს არაფერს ვამბობ ანდრეევზე, მაგრამ ის არ იყო იმ დონის ფეხბურთელი, რომ გუცაევი და ყიფიანი სათადარიგოთა სკამზე მსხდარიყვნენ და ანდრეევი ნაკრების ძირითადში პირველ ნომრად თამაშობდეს.

ყველაზე დიდი კატასტროფა რა იყო, იცით? ნოდარ ახალკაცთან ბევრჯერ მქონია საუბარი: „ბატონო ნოდარ, არ წავალ ამ ნაკრებში, რადგან ვიცი, რატომაც მიძახებენ — მხოლოდ ფორმალობისთვის, რათა ჩაეთვალოთ, რომ თბილისის „დინამოს“ ერთ-ერთი წამყვანი მოთამაშე წაიყვანეს. ვიცი, რომ არ მათამაშებენ და ტყუილად რატომ წავიდე?“