“ოპოზიციური ომები” – არჩილ გამზარდია

პოლიტიკური ფილოსოფიის დოქტორი, პროფესორი, არჩილ გამზარდია:

ყოველ პოლიტიკურ ქმედებას უნდა ჰქონდეს პოლიტიკური მიზანი, რომელიც შედეგობრივად წაადგება ამა თუ იმ პოლიტიკურ სუბიექტს. პოლიტიკოსის მიზანია საკუთარ კონკურენტულ უპირატესობაში პოტენციური ამომრჩევლის დარწმუნება.

ვინ შეიძლება იყოს პოტენციური ამომრჩეველი? – პირველ რიგში, ლოიალურად და ზომიერად განწყობილი დაინტერესებული მოქალაქე. ასეთ მოქალაქეს სჭირდება რეალურ უპირატესობაში დარწმუნება და არა კონკურენტის დისკრედიტაციის ხარჯზე ორიენტირება.

კონკურენტების ბაზარზე გასვლა კი ბევრად რთული ამოცანაა, რადგან მას გამოკვეთილი ელექტორალური პოზიცია აქვს, რომლის ცვლილებასაც კიდევ უფრო მეტი ძალისხმევა სჭირდება, ვიდრე ზომიერად სკეპტიკურ მოქალაქესთან მიმართებაშია წარმოდგენილი.

მაშინ რას აძლევს პარტიებს თუ პოლიტიკოსებს რეალურად შიდა კონკურენტული დისკრედიტაციის რეჟიმი?

ძალაუფლების ფენომენისა და პოლიტიკურ თეოლოგიის კონტექსტში, ეს შეიძლება განვიხილოთ, როგორც „საკუთარი თავის ჭამის ფენომენი“, სადაც საქმე გვაქვს ძალაუფლების ავტოფაგიურ ლოგიკასთან, როდესაც ძალაუფლება ლეგიტიმაციის, მტრის ან კრიზისის მუდმივი წარმოების პროცესში საკუთარი საფუძვლების მოხმარებას იწყებს. ასეთ დროს სისტემა გარედან კი არ ნადგურდება, არამედ შინაგანი ლოგიკის რადიკალიზაციის შედეგად თვითონვე იქცევა საკუთარი კრიზისის წყაროდ.

დღეს ამ რეჟიმთან დრო და დრო იკვეთება სახელისუფლებო ძალაუფლება, თუმცა უმთავრესად ამ კვეთაში ოპოზიციური სუბიექტები არიან, მიუხედავად იმისა, რომ მათ საძალაუფლებო რესურსები არსებითად არც გააჩნიათ.

ამ პროცესში ოპოზიციური სუბიექტების გარკვეული ნაწილი პოლიტიკური კანიბალიზმისა და თვითჭამის რეჟიმში ისახება.

ამას გარდა, ავტოდესტრუქციის კონტექსტში ვლინდება ფსიქოლოგიური ფენომენი, რომელსაც რუმინაციას უწოდებენ. ამ კონტექსტში, არსებული ჯგუფების ოპოზიციური გონი “ღეჭავს” ერთსა და იმავე დესტრუქციულ სცენარს, რაც იწვევს ემოციურ გამოფიტვას.

არსებულ “ოპოზიციურ ომებთან” მიმართებაში შემიძლია გამოვყო დამატებით რამდენიმე პოლიტიკური ფენომენი.

ფრაგმენტაცია, რომლის დროსაც ოპოზიციური ჯგუფები ერთმანეთში უფრო მეტ პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეს ხედავს, ვიდრე მმართველ ძალაში.

ხოლო ოპოზიციური თვითკომპლექსის კონტექსტში დავასახელებდი ლეგიტიმაციის შიდა ბრძოლის ფაქტორს, სადაც თითოეული ჯგუფი ცდილობს დაამტკიცოს, რომ მხოლოდ ის წარმოადგენს „ნამდვილ“ ოპოზიციას, დანარჩენი კი – არა.

კიდევ ერთ საინტერესო ფენომენს დავასახელებდი, ეს არის
პურიზმის ლოგიკა, რომლის დროსაც საკუთარი იდეოლოგიური სიწმინდის თვითგანცდით, მოკავშირეებიც კი მიუღებელ ძალებად ცხადდებიან.

და ბოლოს, ასევე ყველაზე გავრცელებულ მახასიათებელს დავასახელებდი,
ლიდერების პერსონალურ კონკურენციას, რომლის დროსაც პოლიტიკური პროექტი პიროვნულ ამბიციებს ეწირება.

პოლიტიკური თეორიის თვალსაზრისით, ჩემს მიერ წარმოდგენილი მსჯელობა შეიძლება განვიხილოთ როგორც ოპოზიციის ავტოკანიბალიზმი, რომლის დროსაც, ჩვენი ოპოზიციური პოლიტიკური სუბიექტები მათ ხელთ არსებული ისედაც მწირ სასიცოცხლო რესურსებსა და ენერგიას საკუთარ თავის ჭამის პროცესში ხარჯავენ.

.