დეკანოზი, ილია ჭიღლაძე, სოციალურ ქსელში, წერს:
“გარდაცვლილზე ან კარგს ამბობენ ან არაფერს სიმართლის გარდა”-ო, ძველი ბერძნები ამბობდნენ. გრუზინებმა, კი რომელთაც სირაქლემის პოზა ძალიან უყვართ და ქათმის ტვინის მეხსიერებით გამოირჩევიან, ეს გამონათქვამი შეამოკლეს და თავის გემოზე მოთარგმნეს.
სული მეტკინა ილია მეორის, უფრო სწორედ ირაკლი შიოლაშვილის გარდაცვალების გამო, რადგან ის ხომ ჩემი ძველი დიდი სიყვარული და ნამდვილი კერპი იყო, მას უკავშირდება ჩემი სასულიერო პირობაც და დეკანოზად კურთხევაც, რწმენისა და ეკლესიის მიმართ მონური დამოკიდებულება. რაღაცნაირად მტკივა გული და არანაირ სიხარულს მისი სიკვდილით არ განვიცდი, თუმცა სულელებს ასე ჰგონიათ.მე უბრალოდ მინდა იცოდეთ მარტივი სიმართლე: საქართველოს და ქართველი ერის დღევანდელი უსაზიზღესი მდგომარეობა მთლიანად მის კისერზეა, როგორც საქართველოს სულიერი მამისა და წინამძღვრისა 1977 წლიდან მოყოლებული. მისი ლოცვა-კურთხევით მოხდა სამოქალაქო ომი და პუტჩი (სამხედრო სისხლიანი გადატრიალება) გამსახურდიას დამხობა და მკვლელობა. აქ სხვა დეტალებს აღარ ჩამოვთვლი, ბევრჯერ დავწერე ფაქტებით, თუმცა დებილები მაინც ვერ იგებენ. უბრალოდ, მას ჰქონდა ჰიპნოზის და ზემოქმედების ძლიერი უნარები, რითაც ადამიანების ემოციებზე და აზრებზე სათავისოდ კარგად მოქმედებდა, ამიტომაც ბევრი ვერ გამოდის მის მიერ მონუსხული და მოხიბლული. ასევე მასში ყვარყვარე თუთაბერის, არქიფო სეთურის და ბიკი ყუფარიას უნარები იყო გაერთიანებული. ამიტომაც ბღავის დღესაც ბიდლო: რა გვეშველება უიმისოდ, ეპოქა დასრულდა, მის გარეშე საქართველო განადგურდებოდა და ა.შ.. მაგრამ ფაქტია, რომ არც ბოლო პატრიარქია და არც მეორედ მოსვლა მოხდა მის დროს, როგორც ქადაგებდნენ ფანატიკოსი ბრადმორწმუნენი და რა აზრების გავრცელებასაც თავადვე უწყობდა ხელს ძალიან ძლიერად.
მე არ ვიტყვი, რომ უფალმა შეუნდოს თავისი ცოდვები. მე ვიტყვი: დაე უფალმა (თუ კი არსებობს) განსაჯოს მიუკერძოებლად და რასაც იმსახურებს, ის მიაგოს. რატომ უნდა აპატიოს ქრისტემ მისი ეკლესიის შეგნებული გახრწნა, წაბილწვა, ფუფუნებისა და სიმდიდრის წყაროდ გაფაქცევა, საკუთარი თავის კერპად ქცევა, მე ვერ ვიგებ. ის იყო პატრიარქი, რომელიც ძალიან ტკბილად და განცხრომით ცხოვრობდა თავის სასახლეებში, უამრავი ოქრო-ვერცხლის და თვალ-მარგალიტის, ანტიკვარიატის და მილიონობით დოლარის და ლარის გარემოცვაში, როდესაც მის სამწყსოში მოხუცები და ბავშვები შიმშილით იხოცებოდნენ, ხოლო მისი სასახლის კარი გაჭირვებულისთვის მუდამ დაკეტილი იყო, ბოლო ბომონდისა (ანუ ბოზმონდის) და სამთავრობო ელიტისთვის პირთამდე ღია!














კომენტარები