საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის (GIPA) პროფესორი, გიორგი კობერიძე:
ომში მთავარი კითხვა ყოველთვის სტრატეგიულ მიზანსა და საბოლოო შედეგს უკავშირდება. რას მივიღებთ ამ ყველაფრის ბოლოს? მოვლენების განვითარების ლოგიკა სამ ძირითად სცენარს გვთავაზობს:
1. პირველი ვარიანტი რეჟიმის სრული დემონტაჟია. ეს გულისხმობს ირანის პოლიტიკური და სამხედრო ლიდერების ტოტალურ ლიკვიდაციას ან მათ გაქცევას ქვეყნიდან, მართვის სისტემის მოშლას ან/და მთავრობის შიგნიდან ჩანაცვლებას (ეგრეთ წოდებული “ვენესუელის სცენარი”), ან მასობრივი სახალხო აჯანყების პროვოცირებას.ეს არ იქნება მხოლოდ სამხედრო წარმატება – ეს იქნება უპირობო სამხედრო-პოლიტიკური გამარჯვება, რომელიც ახლო აღმოსავლეთის გეოპოლიტიკურ არქიტექტურას ძირფესვიანად შეცვლის. ეს არის კარგი სცენარი.2. მეორე ვარიანტი ირანის სამხედრო და ეკონომიკური ინფრასტრუქტურის ტოტალურ დაბომბვასა და გამოფიტვას გულისხმობს. ამ სცენარში თეირანი იძულებული გახდება, გადარჩენის მიზნით დათმობებზე წავიდეს და რიგ უმკაცრეს შეზღუდვებს დათანხმდეს – როგორც ბირთვულ, ისე ბალისტიკურ პროგრამებზე. ასევე შეიძლება მოუწიოს დაკავებული პოლიტიკური პატიმრების გამოშვებაც.ეს უფრო სუფთა სამხედრო გამარჯვება იქნება, ვიდრე პოლიტიკური. თუმცა, გრძელვადიან პერსპექტივაში, დასუსტებულმა და კბილებდამტვრეულმა რეჟიმმა ჩრდილოკორეიზაცია რომ დაიწყოს ან პირიქით, შიდა აჯანყება, ან ახალი, შედარებით რეფორმატორული ფრაქციების წარმოშობა გამოიწვიოს, არც ეს უნდა გაგვიკვირდეს.
3. მესამე და ყველაზე ცუდი ვარიანტი დე-ფაქტო ან ოფიციალური ცეცხლის შეწყვეტაა. მართალია, ირანი ამ კონფლიქტიდან სერიოზულად დასუსტებული, ინფრასტრუქტურამოშლილი და სამხედრო პოტენციალდაკარგული გამოვა, მაგრამ რეჟიმი ფიზიკურად გადარჩება ოფიციალური სამხედრო და პოლიტიკური კაპიტულაციის გარეშე. ეს ნიშნავს, რომ ტოტალური დამარცხება არ დგება და ირანი კვლავ დარჩება რეგიონალურ საფრთხედ, უბრალოდ – მოჭრილი კლანჭებით და სერიოზულად დასუსტებული.
კომენტარები