ბოტანიკური ბაღის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი, ჟურნალისტი, გია გაბრიჭიძე:
“დიახ, როცა ვხედავ ლომჯარიას სურვილს ბომბები სკდებოდეს თბილისის თავზე, როცა ვხედავ შიშველ-უკანალიან ტიპებს, რომლებიც ოკუპანტის წინ დგანან, როცა ვხედავ “ნაზ” ბიჭებს, რომლებმაც სიტყვა სამშობლო არ იციან მეშინია.
მეშინია, როცა ვხედავ უკრაინელ ბავშვებს რომლებიც ტურისტებად კი არ არიან, არამედ სიკვდილს გამოექცნენ.
მეშინია როცა ვხედავ “კანონმდებლების” მხრიდან “დანოსებს”, სახელწიფოს წინააღმდეგ ჩივილს და ინტრიგნობას.
მეშინია, როცა საქართველოს პარლამენტის წევრი ვინმე მეგრელიშვილი ჯარში სამსახურს მონობას უწოდებს და ჯარის შესახებ კანონის განხილვის დროს პარლამენტის თავმჯდომარეს საკუთარი კუჭის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე მიმართავს.
მეშინია იმის რომ ჩემი, ჩემი მეგობრების, ნაცნობების, თუ უცნობების შვილები იმიტომ, რომ ამათ “ცალ ფეხზე დგომა” უნდათ, იმიტომ რომ ამათ ერთი სული აქვთ როდის ჩახეთქავენ სალაფავს, იმ გზას გაივლიან რაც ჩვენ აფხაზეთში, სამაჩაბლოში გავიარეთ.
მე გია გაბრიჭიძე 58 წლის ვარ და ჩემი გასაკეთებელი ავად, თუ კარგად გავაკეთე.
პირადად მე არ მეშინია. იმ “პერსპექტივის” მოიმედე ხალხთან ერთად წავალ სანგარში და როცა ვახტანგ მეგრელიშვილი როგორც კი საჭმელზე დაიწყებს წუწუნს ავტომატის ლულას ყველა “ძიმაკრატს”უკან გავუკეთებ.
არ დამიწყოს ახლა აქ ვინმემ ნატო და ევროკავშირი. გამოხატვის თავისუფლება, ევროპული პერსპექტივა და რაღაც არასამთავრობოული ლათაიები.
არ ღირს. მაინც მკიდია.”
კომენტარები