ივანიშვილი და მძევლებით ვაჭრობა – გიგა ბოკერია

კონტექსტს თუ გვერდზე გადავდებთ, ცალკე აღებული პრეზიდენტის გადაწყვეტილება, შეეწყალებინა უკანონო პოლიტპატიმარი, არის დაგვიანებული, მაგრამ სწორი ნაბიჯი.

თუმცა ამის შემდეგ მნიშვნელოვანია ამ ამბის სწორ კონტექსტში მოხელთება, რას ნიშნავს ეს ქვეყნისთვის და სად ვართ ჩვენ ამის შემდეგ.

სწორედ ამ კონტექსტში ვხედავ პრობლემას იმ არაადეკვატური საზეიმო და ზოგჯერ, აგრესიულად საზეიმო რეაქციით, რაც ვიხილეთ ოპოზიციური სპექტრის, და მედიის დიდი ნაწილისგან, მათ შორის ჩემთვის პატივსაცემი ადამიანებისგან.

მთავარი კითხვა, რაც საკუთარ თავს უნდა დავუსვათ, არის, გაუმჯობესდა თუ არა არსებითად ქვეყანაში ვითარება ზურაბიშვილის ამ ნაბიჯის შემდეგ?! წავიწიეთ თუ არა არსებითად წინ?! დაუახლოვდა თუ არა ამით საქართველო ევროპულ, დასავლურ მომავალს იმ პირობებში, როდესაც პუტინისტური ხელისუფლება კვლავ ძალაუფლებაში რჩება?!

სამწუხაროდ, არა.

ჩვენ ადრეც გვინახავს პოლიტიკური მოტივით დაჭერილი ხალხის გათავისუფლება, მათ შორის პრეზიდენტის შეწყალების ინსტრუმენტით – (უგულავა, ოქრუაშვილი, შემდგომში – რურუა) ან პროკურატურა/სასამართლოს გზით (მელია).

ეს ტოვებდა საფუძვლიან შთაბეჭდილებას, რომ ივანიშვილი დასავლელ პარტიორებთან და შიდა ოპონენტებთან მძევლებით ვაჭრობას ცდილობდა. ამის შედეგად ქვეყანა წინ არ წასულა; მეტიც, შეიძლება ითქვას, რომ ამ მანევრების გამოყენებით რეჟიმმა თავის ამოცანებს მიაღწია .

მე არ ვამტკიცებ, რომ ახლაც აუცილებლად ასეა. ოღონდ, ვიმეორებ, წარსული გამოცდილება გვაჩვენებს, რომ სანამ ამ რეჟიმს არ შევცვლით, არსებით წინსვლაზე ლაპარაკი არის მხოლოდ თავის მოტყუება.

არ უნდა შეგვაცდინოს არც ივანიშვილის პროპაგანდის და სპიკერების ამაზრზენმა, თუმცა ბუნებრივმა რეაქციამ ზურაბიშვილის გადაწყვეტილებაზე – მათ სურთ აჩვენონ, რომ სისუსტე არ გამოუჩენიათ. ეს აბსოლუტურად ლოგიკურია და ისინი ასე იქცეოდნენ წინა პატიმრების შემთხვევაშიც.

ამაზე დაყრდნობით იმის გამოცხადება, რომ რეჟიმმა მნიშვნელოვანი დარტყმა მიიღო, ასევე თავის მოტყუებაა.

აქ მხოლოდ ის არის კიდევ ერთხელ აღსანიშნავი, თუ რა “მორალს” ქადაგებს ხელისუფლება როცა საზოგადოებას პრეზიდენტის მიმართ გვარამიას შეურაცხმყოფელი გამონათქვამებს ახსენებს. ეს კიდევ ერთხელ შეგვახსენებს, რომ ივანიშვილის კლოუნები საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ტომობრივი პრინციპებისა და მიდგომების დამკვიდრებას ცდილობენ.

მოქალაქეებს ხელისუფლება ეუბნება, რომ შეწყალება და კანონის უზენაესობა არა სამართლიანობის შესახებ, არამედ იმის შესახებაა, ვინ ვის რა აწყენინა და პრეზიდენტსაც, მათი პროპაგანდის მიხედვით, ამ შეურაცხყოფების გამო არ უნდა შეეწყალებინა გვარამია, რაც კიდევ ერთხელ გვაჩვენებს, რომ რეჟიმი ცივილიზაციამდელი სიველურით განსჯის და მოქმედებს და ქვეყანასაც ამისკენ მიაქანებს.

ცალკე არის ზურაბიშვილის ამბავი – განვმეორდები, რომ მან, მართალია, დაგვიანებით, თუმცა, მაინც სწორი ნაბიჯი გადადგა.

მიუხედავად ამისა, სრულიად არაადეკვატურია რეაქცია, თითქოს მან საქართველო იხსნა და ევროპასთან დაგვაახლოვა და რომ ბოდიშის მოხდა ეკუთვნის იმ ხალხს, ვინც სამართლიანად ითხოვდა მისგან ამ ნაბიჯს ბოლო ერთი წლის განმავლობაში.

ეს უბრალოდ ლოგიკური აბსურდია.

მისგან გვარამიას გათავისუფლების მოთხოვნა და ამ ნაბიჯის გადავადების გამო პრეზიდენტის კრიტიკა იყო სამართლიანიც, სწორიც და აუცილებელიც, ხოლო ამ ერთადერთი სწორი ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ პრეზიდენტის გმირად და მხსნელად გამოცხადება, უკეთეს შემთხვევაში – უპასუხისმგებლობა.

ასევე აბსურდულია არგუმენტი, თითქოს პრეზიდენტი გვარამიას გასათავისუფლებლად უზენაესი სასამართლოსგან მისი საქმის განხილვაში არმიღებას ელოდებოდა. ოქრუაშვილის საქმე სააპელაციო სასამართლომდეც არ იყო მისული, როდესაც ზურაბიშვილმა ის 8 მარტის შეთანხმების ფარგლებში შეიწყალა.

ან რას აპირებდა პრეზიდენტი იმ შემთხვევაში, თუ უზენაესი სასამართლო განხილვაში მიიღებდა საქმეს. კიდევ თვეობით დატოვებდა უკანონო პოლიტპატიმარს ციხეში?

ზოგადად, როგორც უკვე აღვნიშნე, გვარამიას შეწყალება დაგვიანებული მაგრამ სწორი გადაწყვეტილებაა – ამავე დროს პრეზიდენტი წარსულ შემთხვევებში პოლიტპატიმრების გათავისუფლებისას, აბსოლუტურად ღიად, ხელისუფლებასთან კოორდინირებულად მოქმედებდა.

ასევე აღნიშვნის ღირსია, რომ ზურაბიშვილი ამ დრომდე არ უპირისპირდება პერსონალურად ივანიშვილს (მეტიც საქმე ცუდად მისი პოლიტიკიდან წასვლის შემდეგ წავიდაო, თქვა მან). საერთაშორისო ასპარეზზე და მედიაში გამოსვლებისას ის არაერთხელ “გადაეფარა” და დაიცვა რეჟიმის პუტინისტური პოლტიკა.

ამიტომ ვარაუდი რომ ის ამჯერადაც არ მოქმედებდა დამოუკიდებლად “ შეთქმულების თეორია” კი არ არის, ლეგიტიმური მისაზრებაა.

მაგრამ ამჯერად ეს ასეც რომ არ იყოს, მთავარ პრობლემად რჩება პოლიტპატიმრების შეწყალების გამარჯვებებად და ევროპასთან დაახლოვებად მონათლვა. ეს, ყველა შემთხვევაში, რეჟიმისთვის ხელსაყრელი ილუზიაა. არ უნდა დავკაროთ ფოკუსი.

სანამ პუტინისტური სულისკვეთების რეჟიმი გვყავს, ვერ გავალთ თავისუფლების სამშვიდობოს, ვერ გავხდებით ნატოს წევრი და ვერ დავბრუნდებით ევროპის წიაღში.

გვარამია თავისუფალია და ეს ძალიან კარგია, მაგრამ ქვეყანა თავისუფალი არ არის მანამ, სანამ მას ივანიშვილის რეჟიმი მართავს.”