“წითელი პარასკევის ფიქრები …” – ზურაბ გურული

კაცობრიობის ისტორია, შესაბამისად ადამიანური ინტელექტის ისტორია ვითარდებოდა ასე:

დასაწყისში იყო მხოლოდ ქვეცნობიერი, ანუ ბაზისური ინსტიქტები, ანუ უნივერსალური ბოროტი. უნივერსალური ბოროტი დღესაც არსებობს; წაბრძანდით აფრიკულ საფარიში და უყურეთ როგორ ჭამენ აფთრები ცოცხლად ანტილოპას.

მერე ნელნელა, საფეხურებით განვითარდა ცნობიერი და უნივერსალური ბოროტი გარკვეული კონტროლის ქვეშ მოექცა. მაგ კონტროლს დაარქვა ადამიანმა კეთილი. კოლექტიური კეთილი უნივერსალურ ბოროტზე ძლიერი მხოლოდ მაშინ და იქ არის, სადაც ქვეცნობიერის ინსტიქტები კონტროლდება კანონების შიშით. კანონების შიში არის მაგალითად ის, რაც ქვაზე დაწერილი ჩამოიტანა მოსემ. ასე შეიქმნა იურისპრუდენცია. სადაც არ არის კანონი, იქ ქვეცნობიერის ინსტიქტები, ანუ უნივერსალური ბოროტია უზენაესი მმართველი, ანუ იქ იგივე პრინციპებია მოქმედებაში, რაც აფრიკულ საფარიში; აფთრებს შეუძლიათ ცოცხლად შეჭამონ ანტილოპა, იმიტომ რომ შიათ. ანტილოპას შეგრძნებებს აფთარი ვერ მიაქცევს ყურადღებას, რადგან მაგდენი ინტელექტი არა აქვს. ანტილოპა შეიჭამა იმიტომ, რომ სხვა ანტილოპებზე ნაკლებად სწრაფი იყო და ა.შ. ყველაფერი ლოგიკურია და არავინაა დამნაშავე.

უნივერსალური ბოროტი არის ბაზისი; კეთილი არის ზედნაშენი.

კაცობრიობის ყველაზე დიდი სადისტი ტირანები იყვნენ ის ადამიანები, ვინც მოახერხეს ისეთი რეალობების შექმნა, სადაც ქვეცნობიერი იყო სიცოცხლის შენარჩუნების ერთადერთი გარანტორი. ასეთი გარემო უნივერსალური ბოროტის სამფლობელოა.

ის, რაც 21 საუკუნის წინ დღევანდელ დღეს მოხდა, იგივეა რაც აფრიკულ საფარიში ხდება, როცა აფთრები ცოცხლად ჭამენ ანტილოპას.

იესომ იცოდა უნივერსალური ბოროტის მექანიზმი და ამიტომ მიუტევა ყველა “აფთარს”. სამაგიეროდ, დაგვარწმუნა იმაში, რომ არ უნდა დავუშვათ ისეთი გარემოებების შექმნა, სადაც ბაზისური ინსტიქტები იქნება მოქმედების განმსაზღვრელი და რომ ადამიანთა სიცოცხლე, პროცესი ამ არდაშვებისათვის ბრძოლისა, მარადიულია და შეუჩერებელი.