“რაში ჭირდება ამოღება იმას, რაც ისედაც შენია?” – მერაბ მეტრეველის კითხვა ბიზნესმენებს

ერთი შეხედვით უცნაური კითხაა ხომ?

მაგრამ თუ კარგად დააკვირდებით, არც ისე უცნაურია. მაგალითად, თუ რაღაც ქარხნის აშენება ჯდება 5 მილიონი, ბიზნესმენი ასე ანგარიშობს: ამ 5 მილიონს დაახლოებით 10 წელიწადში ამოვიღებ, მიღირს ეს?

არადა, საერთოდ რა შუაშია დახარჯული ფულის ამოღება? ის ფული ხომ არ აორთქლდა, ან ხომ არ დაიაკარგა? უბრალოდ გადაიქცა ქარხანად, ან რესტორნად, ან სასტუმროდ ანუ მატერიალური აქტივის სახე შეიძინა, სახე იცვალა, მარტივად რომ ვთქვათ. იმ ფულის ამოღება თუა მიზანი, ჩადებიდან მეორე დღესვე შეგიძლია ამის გაკეთება. გაყიდი შენს ქარხანას, რესტორანს, ან სასტუმროს და დაიბრუნებ ფულს უკან. ან ერთ წელში გაყიდი, ან სამ წელში. მოკლედ იმ ფულის დაბრუნება მაშინვე შეგიძლია, როცა მოგინდება.

შესაბამისად მე მგონია, რომ ბიზნესმენმა ინვესტიციის სახით ჩადებულ ფულს უნდა შეხედოს, როგორც უყურებს ბანკში შეტანილს. ანაბარზე რომ ფული შეგაქვს, ხომ არ ითვლი იმას, დარიცხული პროცენტების ჯამი რამდენ ხანში მიაღწევს ძირ თანხას და ხომ არ ამბობ, ამის მერე გავდივარ მოგებაზეო. პირველივე თვეში აღებული პროცენტი შენთვის მოგებაა, რადგან იცი, შენი ფული არსად წასულა, უბრალოდ შენი ჯიბიდან ბანკში გადაინაცვლა. იგივეა ბიზნესიის შემთხვევაში – შენი ჯიბიდან ქარხანაში გადაინაცვლა. ის კი არა ბანკიდან ვერ დაიბრუნებ შენს ფულს ისე მარტივად, როგორც ბიზენსში ჩადებულს. მოგეხსნეებათ ანაბარი ვადიანიც არსებობს და ბიზნესს, კი როცა მოგინდება მაშინ გაყიდი. (თუ, რა თქმა უნდა, ისეთ იდიდოტობაში არ ჩადე, რომელიც არავის უნდა. )

ანუ მარტივად რომ ვთქვათ, ბიზნესის ამუშავებიდან პირველივე თვის ბოლოს ოპერაციულ ხარჯებზე ზევით რაც დაგრჩება, უკვე მოგებაა. რა 10 და 15 წლის მერე მოგებაზე გასვლა?!

p.s. ვინც ვერ გაიგეთ კითხვის არსი, (მაგრამ მაინც თავი ჩემზე ჭკვიანი გგონიათ ) გიზსუტებთ: ანუ კითხვა შემდეგშია: რაში ჭირდება ამოღება იმას, რაც ისედაც შენია. გქონდა ფული, მან სახე იცვალა და ახლა გაქვს სასტუმროს სახით. რას იღებ და იბრუნებ, რაც არ გაგიცია და ისედაც შენია?”