“თავის შვილებს ახლოსაც არ აკარებს საჯარო სკოლებს… ეს ხომ ერთი ტრაგედიაა, მაგრამ უარესიც არსებობს…” – სანაია

მთავრობა, რომელიც პასუხისმგებელია განათლების სისტემაზე, თავის შვილებს ახლოსაც არ აკარებს საჯარო სკოლებს. სამაგიეროდ, გაჭირვებულ, უფულო, გასაცოდავებულ და დაბეჩავებულ ხალხს არწმუნებს, რომ ეკონომიკა აყვავდა, ცხოვრება წინ მიდის და საერთოდაც, ყველაფერი კარგადაა, მათ შორის განათლების სფეროშიც დიდი წინსვლაა ბატონი ბიძინას წყალობით. ამ სფეროს ხომ ის გულისრევამდე მლიქვნელი კაცი ხელმძღვანელობს, განათლების მინისტრი, ,,ექვთიმეს რომ უწოდებს ოლიგარქს.

მაშინ რატომ დადიან მათი შვილები კერძო სკოლაში და არა საჯაროში, როგორც იმ ხალხის, რომელსაც არწმუნებენ, რომ ყველაფერი კარგადაა.

არსებულ ვითარებაში კინწისკვრით უნდა გააგდო მაღალი თანამდებობის ყველა წარმომადგენელი, რომელიც თავის შვილს კერძოს სკოლაში ასწავლის, სხვისას კი – საჯაროში.

რაც აღვწერე, ეს ხომ ერთი ტრაგედიაა, მაგრამ უარესიც არსებობს. პრემიერ-მინისტრს, რომლის ოთხი შვილიდან ოთხივე კერძო სკოლაში სწავლობს ( ღმერთმა სიკეთე მისცეს ოთხივეს ); პრემიერ-მინისტრს, რომელმაც ოჯახის წევრს სულ ახლახან სახელმწიფოს კუთვნილი ტყე აჩუქა; პრემიერ-მინისტრს, რომლის კორუფციულ საქმიანობაზე ლეგენდები დადის; პრემიერ-მინისტრს, რომელიც ბატონის დავალებით ამ ქვეყანას რუსეთში ექაჩება; პრემიერ-მინისტრს, რომელიც საჯარო სკოლის მოსწავლეების მშობლებს აბოლებს, რომ ქვეყანა აყვავდა, არადა ეს მშობლები გადახვეწილი არიან ქვეყნიდან პურის ფულის საშოვნელად, რომ აქ შვილებს გამოუგზავნონ…

აი, ამ პრემიერ-მინისტრს ეს მშიერი ხალხი იმ ფოტოზე, რომელიც კერძო სკოლაში შვილის შეყვანას ასახავს, მილოცვის კომენტარებს უწერს, ლაიქებით ავსებს და არის ერთი ამბავი. არანაირი შეკითხვა იმაზე, რატომ დადიან მათი შვილები საჯარო სკოლაში, რატომ ვერ იღებენ რეალურად ვერანაირ განათლებას და რატომ დაჰყვას მთავრობას თავისი შვილები კერძო სკოლებში.

ტროლ-ბოტების გარდა ნამდვილი ხალხის, მათ შორის ნაცნობების ლაიქებიც ვნახე. ჩემს იმ გვერდზე დაბლოკილი ვყავარ ღარიბაშვილის ფეისბუქს, მაგრამ ახლა ეს მეორე, ახალი გვერდიც რომ შევქმენი და ამომიგდო სტატუსი, გაკვირვება ვერ დავმალე ფოტოზე რეაქციებით.

ტრაგედიაა ეს – ის კომენტარები და ლაიქებია ტრაგედია. ალბათ ესეც ჩვენი სასკოლო განათლების შედეგია.

თითოეული თეთრი, რომელსაც მთავრობა იპარავს, აკლდება იმ საჯარო სკოლებს, სადაც მშიერ ხალხს შვილები დაჰყავს და სადაც ვერანაირ განათლებას ვერ იღებენ. მთავრობა ფიქრობს, რომ ამ დაქცეული სკოლების გამოშვებულ ბავშვებსაც მოჯამაგირეებად დაიყენებს მომავალში და ისევ მას მოემსახურება კაპიკებად, ისევ მას დაულაიქებს ისევ ხალხისთვის მოპარული ფულით დასპონსორებულ სტატუსებზე. მასწავლებლებსა და მშობლებს კი არჩევნების წინ კოორდინატორის ფუნქციას შესთავაზებს. ზოგი ისევ მაგიდის ქვეშ შეძვრება საარჩევნო სიებით, ზოგიც საარჩევნო უბანთან დადგება შეურაცხყოფილი ან სულაც ბედის მადლობელი, ეს ,,სამსახური” მაინც რომ უწყალობა მთავრობამ.”