“ვიყიდე შამპანიური, წამოვწექი და დავლიე, თან იმაზე ვფიქრობდი, რო ახლა ის წევს ნარზე და მე თბილ, ფუმფულა ლოგინში” – რას უყვება “ალიას” წინა ხელისუფლების დროს დაზარალებული მამაკაცი

გიორგი ჯავახაძე, ალია

ბავშვობაში მესმოდა, ყველაფერზე ვინც იცინის, გიჟიაო, მაგრამ ბოლო დროს, ყველაფერზე ვიცინით და დამამშვიდებელსაც არავინ გვასმევს.

მიშა ჩამოვიდა – ჰაჰაჰაო, რა ჩამოვიდა, ეგ მიშა არ არის, მიშა უკრაინაშია, ეგ მიშას ვიდეო ჩამოვიდაო.

დაიჭირეს მიშა და მიშას მომხრეებს, იმის ნაცვლად, რომ სწყენოდათ ბელადის დაჭერა, იმათაც სიცილი დაიწყეს – ბუჰაჰაჰაა, ხომ ვამბობდით, მიშა ჩამოსულიაო…

პრემიერმა უპასუხა – ჰაჰ, ჯერ კიდევ მაშინ დავინახეთ, როცა ქვეყანაში შემოვიდა, მაგრამ ველოდით ხელსაყრელ მომენტსო.

მერე ამათ პრემიერს დასცინეს, პრემიერმა ისევ ამათ, მერე კობახიძემ ჟურნალისტებს დასცინა, ჟურნალისტებმა – კობახიძეს, წულუკიანმა მიშას დედაზე დასცინა, წულუკიანს პასუხად, სულ სმაილ-სმაილ აგინეს…

მიშა ისეთი ბედნიერი სახით შევიდა ციხეში…

ეს არჩევნები რეფერენდუმი იქნებაო, არჩევნებზე მხოლოდ 51,9 პროცენტი მივიდა ამომრჩევლის და „ნაცმაც“ იზეიმა, „ქოცმაც“ და ნიგერიელმა კანდიდატმაც, მარტო შალვა დარჩა, ნათელაშვილი, უკმაყოფილო.

ე.წ. რეფერენდუმზე რომ მხოლოდ 51,9 პროცენტი მოვა ამომრჩევლის, მანდ სასაცილო და საზეიმო რა არის, გაუგებარია, მაგრამ სიცილის წამალია, ეტყობა, ქვეყანაში გაშვებული.

ჩემ ეზოში 17 ოჯახი ცხოვრობს, ერთადერთხელ მოვიდა ქოცების კოორდინატორი, ორ კარზე მიაკაკუნა, ერთმა გაუღო, მეორემ – არა და წავიდა… აი, სამაგიეროდ, ოპოზიციიდან, არც ერთი პარტიიდან არც ერთი აგიტატორი, ან კოორდინატორი არ მოსულა. ეტყობა, ამათ მართლა ჰგონიათ, ეკრანებს რომ მიასკდებიან ხოლმე და გამოიჯგიმებიან, ხალხი უნდა იჯდეს მთელი დღე ტელევიზორთან, რომ იქნებადა, რომელიმე ტელევიზორით გამოვიდეს და რამე უთხრას? ხო, აბა, რა, გლეხი 12 საათზე იღვიძებს, 13 საათზე ყავას სვამს ჯერ ისევ ხალათით, 14 საათზე სტილისტთან მიდის, 15 საათზე ლანჩი აქვს, 16 საათზე ტელევიზორს რთავს და გელით… ან, ჩემი მეზობელი „სტაიანშიკი“, მთელი დღე, წვიმაში, ქარში, თოვლში, მზეში, ქარში გარეთ რომ დგას და სახლში გვიან მოდის, მერე ტელევიზორს რთავს და ახვევს, აბა, ერთი დღეს პოლიტიკოსებმა რა თქვესო…

რომ მოსულიყავით ხალხთან, ან რა უნდა გეთქვათ? პროგრამა თქვენ არ გქონდათ და წულუკიანი რომ გესლიანი ენის პატრონია და კობახიძე ასეთი სასაცილო გაუჩნდა დედას, უთქვენოდაც იციან…

მოკლედ, ამ სიცილ-ხარხარში, მიშა ციხეშია. უამრავი ადამიანი ჰყავს გაწამებული წინა რეჟიმს, არც იმათ სცემს პატივს „ოცნება“, მაინც აქციეს ცირკად მიშას შემოსვლაც და დაკავებაც.

„ალიას“ წინა რეჟიმის დროს დაზარალებული ახალგაზრდა კაცი უყვება:

„არ მგონია, რომ ამ ხელისუფლების გარეშე მოხდა მიშას შემოსვლა… ვხვდები, რომ რაღაცა დიდი თამაშია. მაგრამ, პირველი რეაქცია რა მქონდა, იცით? ვიყიდე შამპანიური, წამოვწექი და დავლიე, თან იმაზე ვფიქრობდი, რო ახლა ის წევს ნარზე და მე თბილ, ფუმფულა ლოგინში. წარმოუდგენელი შეგრძნებაა, როცა საკანში შედიხარ, შენ უკან კარი იკეტება და იცი, ამ კარის გასაღები არ გაქვს. დიდხანს არ მოუწევს მიშას ციხეში ჯდომა, ცხადია, ამ გარანტიის გარეშე იგი არ ჩამოვიდოდა, ამიტომ არ ჩამოდიოდა აქამდე, მაგრამ ამ პერიოდში, ზუსტად გაიგებს, რას ვგრძნობდით ის ადამიანები, ვინც იქ ვისხედით მისი უსამართლო სისტემის გამო. მართალია, მას ვერავინ შეეხება ვიცი, და ისიც ვიცი, რომ თავადაც იცის, რომ მალე გამოვა, მაგრამ, მაინც უზარმაზარი დარტყმა იქნება მისთვის, დაკეტილი კარი! ამაში დარწმუნებული ვარ, ის ერთი, თუ ორი თვე მისთვის საკმარისი იქნება, რომ მიხვდეს, რა გრძნობაა. პატიოსან, მართალ ადამიანს თავმოყვარეობაც ელახება და ცხოვრება აღარ უნდა მერე, ის ამას ვერ იგრძნობს, მაგრამ ჩემთვის ისიც საკმარისია, რასაც იგრძნობს. მართალია, არ ვარ კმაყოფილი იმით, როგორ დააკავეს, რისთვისაც დააკავეს და რისთვისაც აქვს მისჯილი, ასეთი წარსულის მქონე ადამიანს, რომ მხოლოდ 6 წელს ვედავებით, სირცხვილიც კია, მაგრამ იმ მომენტში, როცა დააკავეს, ეს ვიგრძენი…“