“4 ტყვია მქონდა მოხვედრილი, 1 ვერ ამოიღეს… რა მასშტაბის ბოროტებასთან გვაქვს საქმე წულუკიანის სახით, რომელმაც თურმე ეს ყველაფერი იცის და ჩემს დასამცირებლად ამ ყველაფრიდან “ბარდაჩოკის” ეპიზოდი ამოიღო” – სარიშვილი

დილის 10 საათი ხდებოდა სახლიდან რომ გამოვედით. ლიფტი დაბალი ძაბვის გამო არ მუშაობდა და ფეხით დავეშვით მე-15 სართულიდან გია ჭანტურია, მერაბ ბარამია და მე. მძღოლი მანქანით ეზოში გველოდებოდა. წინ მერაბი დაჯდა, უკან მე და გია – როგორც ყოველთვის, მე მძღოლის უკან, გია მერაბის უკან. მამამთილთან სიგარეტს არ ვეწეოდი, გიას გახსნილი კოლოფი ჰქონდა, მივუტრიალდი სიგარეტის სათხოვნელად, მანქანა ოდნავ დაიძრა, მეორე სადარბაზომდე მივედით და დაიწყო. თავიდან მეგონა რომ კენჭები ხვდება მანქანას ყველა მხრიდან. მერე ყვირილი გავიგონე “ბავშვებო შედით სახლში” – იქვე სათამაშო მოედანი იყო და ბავშვები თამაშობდნენ. ყველა მხრიდან გვესროდნენ. გიამ კარი გააღო, მე ძირს დამაწვინა, ხელით ვებღაუჭებოდი, არ მინდოდა გაშვება, მეშინოდა. ხელი გამაშვებინა, ჩაწექი და გადაგიყვან მერე შენცო, გადავიდა და კარი დაკეტა. როგირც მერე აღმოჩნდა მე რომ საათები მეგონა 8 წუთი გრძელდებოდა თურმე სროლა და ეს თურმე ძალიან ბევრია. ამ 8 წუთის განმავლობაში რამდენჯერმე ავწიე თავი რომ ფანჯრიდან გია დამენახა. მერაბი მიყვიროდა – არ გაინძრე ირინა “რაჟოკს” ცვლიან. სადარბაზოსთან გია ვერ დავინახე, მოვასწარი ძირს დახედვა და დავინახე გია წევს მიწაზე და თვალები გახელილი აქვს. გავიფიქრე ეგებ ასეა საჭიროთქო და მერაბს დავუყვირე არ გავინძრეთ ვითომ მკვდრები ვართ მეთქი, ტანზე ტყვიები რომ მხვდებოდა ვგრძნობდი, თავზე ხელთან ერთად ჩანთა დავიფარე და წინა ორ სკამს შორის შევყავი თავი – გიასგან ვიცოდი რომ საჭეს და “ბარდაჩოკს” შორის არის მოტორი, რომელიც ტყვია არ ატარებს და მაგიტომ. ამასობაში ახალი ჯერი დაგვიშინეს, მერაბი მოტრიალდა და ზემოდან დამახტა. ზურგი დაცხრილული ჰქონდა და მეორე დღეს ამ ჭრილობების გამო გარდაიცვალა.

სროლა შეწყდა, მეზობლები გამოცვივდნენ, მანქანიდან გადმოგვათრიეს, მეც და მერაბიც გიასკენ ვიწევდით სანამ ფეხზე დგომა შეგვეძლო, მერე ორივე სადარბაზოში შეგვიყვანეს, რაღაც მანქანაში ჩაგვსვეს. დავინახე მეორე მანქანაში როგორ დააწვინეს გია და ასე ორი მანქანით მიგვიყვანეს რესპუბლიკურში. სამივე საკაცით გადაგვიყვანეს საოპერაციოში. მახსოვს ძალიან მციოდა და ჩქარა დაგვაძინეთმეთქი ექიმებს ვუყვიროდი. გია ისევ არ ინძრეოდა, მერაბი ჩემსავით რაღაცეებს იძახდა, მარტო ხმა მესმოდა. ამის მერე არაფერი აღარ მახსოვს. ნარკოზიდან გამოსული თურმე ვყვიროდი თუ გია არ გადარჩა მეც არ გადამარჩინოთთქო და ამიტომ 2 დღე არ მეუბნებოდნენ გიას ამბავს. 4 ტყვია მქონდა მოხვედრილი, ორი გულთან იყო, ერთი ვერ ამოიღეს გულთან სიახლოვის გამო და დღესაც ჩემთანაა. ყველაზე მძიმე ჭრილობა იყო მარცხენა ფერდში უკნიდან, ხელის ტყვიამფრქვევით გამავალი ნასროლი, რომელმაც გაიარა მუცელი, შეეხო არტერიას და სწორ ნაწლავს, რამაც ნაწლავების კანტუზია გამოიწვია და რამდენიმე ხნის შემდეგ ხელმეორედ საოპერაციო გავხდი.

იმას აღარ მოვყვები, რა მოხდა როცა ჯერ მერაბის, მერე კი გიას ამბავი მითხრეს. ბევრ რამეს ეხლა აღარ მოვყვები, რაც დავწერე, ესეც ძალიან მძიმე მოსაყოლია და რატომ გადავაბიჯე ჩემ თავს იცით? მინდა ყველამ კარგად გაიაზროთ, რა მასშტაბის ბოროტებასთან გვაქვს საქმე წულუკიანის სახით, რომელმაც თურმე ეს ყველაფერი იცის, სტრასბურგში გაცნობია, და ჩემს გასალანძღად და დასამცირებლად ამ ყველაფრიდან “ბარდაჩოკის” ეპიზოდი ამოიღო, როგორც ყველაზე სახალისო, კიდევ უფრო გაამხიარულა იმის მოგონებით რომ ბარდაჩოკში თავი მქონდა შეყოფილი, და აი ამით აღლიცინა მისი მომხრე “ქალები” და “კაცები”. სავარაუდოდ ჩემს ქვედა ჭრილობაზეც მან მიაწოდა ინფორმაცია საკუთარ ტროლებს რომ ამაზეც ემხიარულათ.

აი ამიტომ დავწერე რაც დავწერე რომ კარგად დაფიქრდეს ყველა რა მასშტაბის ბოროტებას ვებრძვით.

აღარაფერს ვამბობ იმის გააზრებაზე რომ გიამ მანქანიდან გადასვლით და მერაბმა გადაფარებით საკუთარი სიცოცხლის ფასად ჩემი სიცოცხლე იხსნეს. დღემდე ძალიან მიმძიმს ამაზე ფიქრი და სიცოცხლეც არ მინდოდა სანამ ჩემ ცხოვრებაში ჯერ ლუკა, მერე ირაკლი და მერე საბა არ შემობრძანდნენ.