“ვიხრჩობოდი, გულში თითქოს დანა ჩამარტყეს… ვკანკალებდი…” კორონავირუსის შემზარავ სიმპტომებზე

ჰო­ლან­დი­ა­ში მცხოვ­რე­ბი, კო­რო­ნა­ვირუ­სით ინ­ფი­ცი­რე­ბუ­ლი გო­გო­ნა “ფე­ის­ბუ­ქის” პი­რად გვერ­დზე პოსტს აქ­ვეყ­ნებს და და­ა­ვა­დე­ბის სიმპტო­მებს აღ­წერს, რო­მე­ლიც თა­ვად გა­მოს­ცა­და:

“ამას გან­სა­კუთ­რე­ბით იმ ადა­მი­ა­ნე­ბის­თვის ვწერ, ვი­საც გო­ნი­ათ, რომ კო­რო­ნა და გა­ცი­ე­ბა, ან გრი­პი ერთი და იგი­ვეა, ვი­საც ჰგო­ნია ახალ­გაზ­რდაა და რა უჭირს, ვინც სა­ერ­თოდ ფიქ­რობს, რომ ეს ვირუ­სი რა­ღაც მი­თია და რე­ა­ლუ­რად მას არ შე­ე­ხე­ბა. მე 31 წლის ვარ, ვმუ­შა­ობ სას­ტუმ­როს რე­სეპ­შენ­ში (მიმ­ღებ­ში). ყო­ველ­დღი­უ­რი შე­ხე­ბა მაქვს სხვა­დას­ხვა ქვეყ­ნის წარ­მო­მად­გენ­ლებ­თან. ვი­ცავ­დი რო­გორც იყო მი­ღე­ბუ­ლი ყვე­ლა წესს, დის­ტან­ცი­ას, ვი­ბან­დი ხე­ლებს ხში­რად, ვა­ტა­რებ­დი პირ­ბა­დე­საც და ხელ­თათ­მან­საც, სა­დაც თავს გან­სა­კუთ­რე­ბით და­უც­ვე­ლად ვგრძნობ­დი. სახ­ლში მოს­ვლი­სას ჯერ ტან­საც­მლეს ვიც­ვლი­დი, ვი­ბან­დი კი­დეც და შემ­დეგ შევ­დი­ო­დი ოჯა­ხის წევ­რებ­თან.

ერთხე­ლაც სამ­სა­ხურ­ში მი­ვე­დი, ძა­ლი­ან მცი­ო­და, დი­ლის 7 სა­ა­ათ­ზე ვი­წყებ და 5-ზე უკვე ვიღ­ვი­ძებ. მე­გო­ნა ვერ გა­მო­ვი­ძი­ნე და ამი­ტომ ვი­ყა­ვი ასე მოყი­ნუ­ლი. 10 სა­ათ­ზე შე­ტე­ვა და­მე­წყო. თით­ქოს წყა­ლი გა­დამ­ცდა და ვე­ღარ მო­ვით­ქვი სული, ვიხ­რჩო­ბო­დი ამ სი­ტყვის სრუ­ლი მნიშ­ვნე­ლო­ბით, სიმ­წრი­სა­გან ცრემ­ლებს ვყრი­დი, ამი­ტყდა კან­კა­ლი, გულ­ში თით­ქოს დანა ჩა­მარ­ტყეს, ისე­თი სპაზ­მი მქონ­და, ვერ ვი­მარ­თე­ბო­დი. 20 წუთ­ში დავ­წყნარ­დი და 5 წუ­თის მერე იგი­ვე უფრო დიდი ხნით გა­მი­მე­ორ­და. ხვე­ლე­ბით ყვე­ლა კუნ­თი და­მე­ჭი­მა და უსაშ­ვე­ლოდ მტკი­ო­და თოთ­ქოს კი­დუ­რებს მი­ქა­ჩა­ვენ სხვა­დას­ხვა მხა­რეს. მო­ვაღ­წიე სახ­ლში, სი­ცხე, კან­კა­ლი, ხვე­ლე­ბა, ტკი­ვი­ლი ყელ­ში, მუ­ცელ­ში, ზურ­გში. ფილ­ტვე­ბი ისე მტკი­ო­და მე­გო­ნა და­მი­სი­ვი­და და ვგრძნობ­დი რო­გორ ამო­მე­ბურ­ცა ზურ­გში. ერ­თდრო­უ­ლად სხვა­დას­ხვა სხე­უ­ლის ნა­წი­ლი სხვა­დას­ხვა­ნა­ი­რად მტკი­ო­და.

ზო­გან მეწ­ვო­და, ზო­გან მი­ჭერ­და, ზო­გან მსე­რავ­და,ზო­გან ლო­დე­ბი მე­ლა­გა. თვა­ლებს ვერ ვა­ხელ­დი, ქუ­თა­თუ­რე­ბი ისე­თი მძი­მე იყო. თავ­ში თით­ქოს ქვი­შა, ჩა­მი­ყა­რეს, მა­გი­ჟებ­და ამ ქვი­შის ხრა­შუ­ნი, ყუ­რი­დან ყურ­ში ცივი “სინა” მქონ­და გაყ­რი­ლი და ხან ჩქა­რა და ხან ძაან ნელა ქა­ჩავ­და აქეთ-იქეთ მხა­რეს რა­ღა­ცა. თავი ისე მტკი­ო­და, მინ­დო­და ჩემი ხე­ლით გა­მეჭყლი­ტა, ენერ­გია 0. არა­ფე­რი შე­მეძ­ლო. სუნ­თქვაც კი.ასევე დაგაინტერესებთ

თუ არ გა­მო­გიც­დი­ათ, ვერ მიხ­ვდე­ბით ალ­ბათ, რას ნიშ­ნავს, როცა ჰა­ე­რი არ გყოფ­ნის, რო­გო­რი ტან­ჯვაა, უჰა­ე­რო­ბის­გან რომ ბრუვ­დე­ბი, სივ­დე­ბი, ბრუჟ­დე­ბი, ბრმავ­დე­ბი და ყრუვ­დე­ბი. ერ­თდრო­უ­ლად იმ­დე­ნი ტკი­ვი­ლი, იმ­დე­ნი სიმ­წა­რე გაქვს და ვე­რა­ფერს შვე­ბი. შენ ხარ მცე­ნა­რე, ხან სა­ა­ვად­მყო­ფო­ში მი­გარ­ბე­ნი­ნე­ბენ ხან აქეთ მორ­ბი­ან, ჟანგბა­დით და სხვა­დას­ხვა მო­წყო­ბი­ლო­ბე­ბით. ეს პე­რი­ო­დი არ გრძელ­დე­ბა 1 ან 2 სა­ა­თი,1 ან 2დღე.”