“თუ ვინმეს ურჩევნია სტატუსი ჩავარდეს, რომ ამით ხელისუფლების რევოლუციით შეცვლის ნიადაგი შეიქმნას, ღრმა ილუზიებშია” – გოცირიძე

ოცნებას ორი ალტერნატივიდან, ან სტატუსი ან ვალდებულებების შესრულება, რომელსაც მოჰყვება ძალაუფლების შენარჩუნების ბერკეტების შესუსტება, ურჩევნია პირველზე უარის თქმა. ამიტომაცაა ეს რეჟიმი ანტისახელმელმწიფოებრივი. პრიორიტეტები აქვს არეული.

არის კიდევ ერთი გარემოება-როცა ამბობ, რომ არ ვარგა ამ ხელისუფლების პირობებში სტატუსის მიღება, რადგან ეს გააძლიერებს მას როგორც ახლა, ასევე გრძელვადიან პერიოდში( ბოლო დღეებში გაჩნდა ამ სახის ექსპერტული წერილები იპოზიციურ ფლანგზე), ამით ფაქტობრივად არბილებ ჩვენი მოქალაქეების გულისწყრომას ხელისუფლების მიმართ როგორც ახლა, ასევე სამომავლოდ, სტატუსის ჩავარდნის შენთხვევაში. სტატუსის არმიღება ხელისუფლების პასუხისმგებლობის საკითხია და არ იქნება ეს მისთვის ადვილად გადასატანი. ამაში ქუჩის მძაფრ საპროტესტო აქციებსაც ვგულისხმობ. ამავე დროს, თუ ვინმეს ურჩევნია სტატუსი ჩავარდეს, რომ ამით ხელისუფლების რევოლუციური გზით შეცვლის ნიადაგი შეიქმნას, ღრმა ილუზიებშია ჩავარდნილი. ქუჩის პროტესტი ხელისუფლების დასუსტების და არჩევნებში გამარჯვების გზა უნდა იყოს( აქამდეც ასე უნდა გვეფიქრა) და არა ერთ ღამეში საქმის მოთავების. “რატომ არ დაგვტოვეს ღამით”-ესეც ამ ილუზიის ნაირსახეობაა. სინამდვილეში ბევრჯერ იყო “ღამით დატოვების” მცდელობა, მაგრამ დილით ათიოდე კაცი თუ იყო შემორჩენილი.

“ეს ხელისუფლება არჩევნების გზით არ შეიცვლება” ისეთივე მავნებლური ლოზუნგია, როგორც “ღამით დარჩენის” ყოვლისშემძლეობის ილუზია.

ასეთი ანტიეროვნული პარტია დღემდე რომ ხელისუფლებაშია, არა მისი სიძლიერის, არამედ ოპოზიციის სისუსტის, მისი მუდმივი შეცდომების შედეგია. არჩევნებამდე საკმაო დროა ძველი თამაშის წესებისა თუ იდეების შესაცვლელად (მედიაშიც, სხვათა შორის), რომელსაც წარმატება არ მოჰყოლია.

სტატუსის მიღება აუცილებელია ქვეყნის მომავლისთვის. ვისაც ეს ასე არ ჰგონია, გამოვიდნენ და ღიად თქვან და ფეისბუკლაიკებით ნუ შემოიფარგლებიან. ღიად ამაზე საუბარი დამაზიანებელია? რა თქმა უნდა. ხალხი მთავარში იშვიათად ცდება.