“შემოვარდნენ “მაგარი ბიჭები” და დაიწყეს ლანძღვა…” – ზვიად ტომარაძე

რუსეთის მიმართ ყოველთვის ნეგატიურად ვიყავი განწყობილი და ვერც წარმომიდგენია ქართველი კაცი მათ მიმართ როგორ უნდა იყოს განწყობილი დადებითად? არესტოვიჩის ან ზელინსკის მიერ ჩვენს მიმართ გაკეთებული უმადური და შეურაცხმყოფელი განცხადებებიც მეც გავაკრიტიკე, მაგრამ მაგის გამო, რუსეთ-უკრაინის ომში, რუსეთის მხარეს დადგომა ხომ რბილად რომ ვთქვათ, გამართლებად ვერ გამოდგება?

ქართული იდენტობის შენარჩუნების საქმეში, რომლის ძირითად ფაქტორად ეროვნულობა (ნაციონალიზმი, კონსერვატიზმი) გვესახება, რუსეთის რაიმე ფორმით დაკავშირება არასწორია, რადგან სწორედ რუსეთი იყო ილიასეული “მამული ენა სარწმუნოება” მტერი, თან სამივესი! მამული არაერთხელ წაგვართვა და ახლაც წართმეული აქვს, ქართული ენის გაუქმების მცდელობაც არაერთხელ ჰქონია და ავტოკეფალიაც სწორედ მათ გაგვიუქმეს, ეკლესიების გადაღებვასა და დიპტიხზე რომ აღარაფერი ვთქვათ… თუმცა ადრეც ვამბობდი და ახლაც ვიტყვი, რომ აფხაზეთის და სამაჩაბლოს გასაღები რუსეთშია და სწორედ მტერს უნდა ელაპარაკო, ასე იქცეოდნენ ჩვენი მეფეებიც…

ძალიან მახარებს რუსეთის ნებისმიერი მარცხი, ქართული მიწების წართმევის გამო, ანწუხელიძის გამო, ტატუნაშვილის გამო, შინდისის გმირების გამო და სხვა მრავალი ისტორიული ფაქტის გამო, ვისაც არ ახარებს და ამის გამო რუსეთუმეს ეძახიან, სწყინთ:) არადა საწყენი რატომ არის? თუ წამყვანი პარტიები დასავლეთში ხედავენ ხსნას და პროდასავლურები არიან, ვინც რუსეთთან ძმობაში ხედავს ხსნას და მათ გულშემატკივრობს, ის პრორუსული ორიენტაციის როგორ არ გამოდის?:)

ყველაზე სასიამოვნო ის არის, რომ უმრავლესობა საღად აზროვნებს და ჩემსავით არც თანამედროვე დასავლური ღირებულებები მოსწონს და არც რუსეთის მიმართ არის კეთილგანწყობილი, აცნობიერებს რომ მტრულ გარემოში ვცხოვრობთ და ჩვენი მოკავშირე მხოლოდ უფალია!