ადვოკატი სიმონ პეტრიდისი:
გავიხსენოთ რამდენი ადამიანი დაპორტირდა ნაციონალური მოძრაობიდან ოცნებაში და როგორ დევნიან პორტირებული ახლები ნამდვილად მეოცნებე ძველებს… ისტორიაში პოლიტიკური დაპირისპირება ყოველთვის არ წყდება პირდაპირი ბრძოლით ან არჩევნებით. ხშირად უფრო ეფექტიანი ფარული სტრატეგიაა, რომელიც ოპონენტის შიგნიდან დასუსტებასა და დაშლას ემყარება. ამის ერთ-ერთ ყველაზე ნათელ მაგალითად ითვლება ჩინეთის კომუნისტური პარტიის მოქმედება 1920-იან წლებში, როდესაც მან დროებით შეღწევითა და ჯგუფური ინტეგრაციით შიგნიდან დაანგრია მაშინდელი ძლიერი პოლიტიკური ძალა კუომინტანი.
მე-20 საუკუნის დასაწყისში ჩინეთის კომუნისტური პარტია ძალზე სუსტი იყო, მას წევრობის მცირე რაოდენობა, შეზღუდული რესურსები და პოლიტიკური გავლენის თითქმის არარსებობა ახასიათებდა. ამის საპირისპიროდ, კუომინტანი წარმოადგენდა მასობრივ ძალას, რომელსაც ჰქონდა სამხედრო გავლენა, საერთაშორისო მხარდაჭერა და ქვეყნის გაერთიანების რეალური შანსი. პირდაპირი დაპირისპირება კომუნისტებისთვის დამღუპველი იქნებოდა, ამიტომ მათ აირჩიეს არატრადიციული, მაგრამ გონივრული გზა დროებითი თანამშრომლობა და მასობრივი შეღწევა ძლიერი პარტიის სტრუქტურებში, აი ჩვენთან კოჰაბიტაცია რომ უწოდეს ის…
„პირველი ერთიანი ფრონტის“ ფარგლებში კომუნისტებს მიეცათ უფლება ინდივიდუალურად და ჯგუფურად გაწევრიანებულიყვნენ კუომინტანში. ეს შესაძლებლობა მათ გამოიყენეს სტრატეგიულად. ისინი იკავებდნენ პოზიციებს პროფკავშირებში, ახალგაზრდულ ორგანიზაციებში, პროპაგანდისტულ სტრუქტურებში და ზოგჯერ სამხედრო ნაწილებშიც კი. ფორმალურად ისინი იყვნენ კუომინტანის წევრები, მაგრამ რეალურად ემსახურებოდნენ კომუნისტური პარტიის მიზნებს.
დროის განმავლობაში ამ ინფილტრაციამ გამოიწვია შიდა დაპირისპირება, ნდობის კრიზისი და ორგანიზაციული ქაოსი. კუომინტანი თანდათან კარგავდა ერთიანობას, ხოლო კომუნისტები იძენდნენ გამოცდილებას, მასობრივ მხარდაჭერას და სტრატეგიულ ცოდნას სახელმწიფოს მართვის შესახებ. ძლიერი პარტია დასუსტდა არა გარე მტრის დარტყმით, არამედ საკუთარი სტრუქტურის შიგნით გაჩენილი წინააღმდეგობებით, აი ზუსტად ამას ვუყურებთ ახლა…
როდესაც დაძაბულობამ პიკს მიაღწია, კომუნისტებმა შეწყვიტეს თანამშრომლობა და წავიდნენ ღია კონფლიქტზე. რომელიც საბოლოოდ 1949 წელს ჩინეთის კომუნისტური პარტიის გამარჯვებით დასრულდა. სუსტი პოლიტიკური ძალა, რომელიც ადრე გადარჩენისთვის იბრძოდა, გადაიქცა ქვეყნის მმართველ ძალად, ხოლო ოდესღაც ძლიერი კუომინტანი იძულებული გახდა გაქცეულიყო, ეს ისტორიული მაგალითი ნათლად აჩვენებს, რომ პოლიტიკურ ბრძოლაში რაოდენობრივი სისუსტე ყოველთვის არ ნიშნავს დამარცხებას. სწორად შერჩეული სტრატეგია, შიდა ინფილტრაცია და ორგანიზაციული დაშლა ხშირად უფრო შედეგიანია, ვიდრე პირდაპირი დაპირისპირება. ჩინეთის შემთხვევა დღემდე ისწავლება როგორც პოლიტიკური მანევრირების კლასიკური ნიმუში, სადაც გამარჯვება მოიპოვეს არა ძალით, არამედ სტრუქტურული გონიერებით.
ბოლოს სანამ ქვეყნიდან გაქცევას გაიძულებენ ჩანერგილები, გაიხსენეთ ვინ იდგა თქვენს გვერდით როცა ოჯახის წევრებიც კი გაგირბოდნენ, როგორც დიდი ილია იტყოდა ისტორია საუკეთესო მასწავლებელია.
კომენტარები